Global Warming? Bundle up and use it for the cold!

Τα σχόλια ιεραρχικά

1) Όταν τίποτα δε μας κάνει εντύπωση πλέον : Απάθεια. Ο πρόεδρος των ΗΠΑ είναι τουλάχιστον βλάξ, but it’s ok.

2) Γιατί και η παγκόσμια υπερθέρμανση μπορεί να είναι χρήσιμη (!) για να γλιτώσουμε δολάρια!

3) Όσοι κράζετε τους δικούς μας εδώ πάρτε το αλλιώς.

4) Συμβούλους προφανώς και έχει ο πρόεδρος. Δεν τους συμβουλεύεται? Ανοίγει το twitter και γράφει στην ψύχρα?

 

 

Evolution Path

Advertisements

Η Ισότητα ως Αυταπόδεικτη Αλήθεια

Όσον αφορά την οικονομική ισότητα το φιλελεύθερο αφήγημα λέει πως «οι ικανότητες των ανθρώπων είναι πεπερασμένες και οι ανάγκες τους άπειρες». Όμως, δεν ορίζουν όλοι οι άνθρωποι τις ανάγκες τους με τον ίδιο τρόπο. Κάποιοι θεωρούν πως οι ανάγκες τους είναι μόνο το φαγητό, η στέγαση και η ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, κάποιοι άλλοι θα προσθέσουν σε αυτές την διασκέδαση και κάποιοι άλλοι ακόμη θα προσθέσουν ένα ακριβό αυτοκίνητο ή μια άλλη πολυτέλεια. «Συνεπώς, κάποιος πρέπει να ορίσει και –κυρίως– να επιβάλει τους κανόνες με τους οποίους οι ποικίλες ανάγκες θα ικανοποιούνται.»
Όσον αφορά την κοινωνική διάσταση της ισότητας, το επιχείρημα λέει πως «αν η ισότητα στις κοινωνίες ήταν φυσική, δεν θα χρειαζόταν ούτε κράτος πρόνοιας, ούτε ‘αναδιανομή πλούτου, κοινωνική προστασία, στήριξη των μικρών απέναντι στους μεγάλους, των ανίσχυρων απέναντι στους ισχυρούς’. Δεν θα υπήρχε φορολογία και οι οπαδοί του laissez-faire θα ήταν ευτυχισμένοι […]»  Καθώς οι άνθρωποι γεννιούνται άνισοι, συνεχίζει, δεν γίνεται να τους εξισώσουμε διότι κάτι τέτοιο θα σήμαινε την διαφορετική αντιμετώπιση του καθ’ ενός και άρα την κατάλυση της ισονομίας.

Η ηθική τεκμηρίωση της άποψης περί «φυσικής ανισότητας» βασίζεται στην γενική αντίληψη πως οι ανισότητες των ανθρώπων αποτελούν την αποκλειστική κινητήρια δύναμη της κοινωνικής προόδου και πως μόνο αυτές μπορούν να αυξάνουν επ’ αόριστον το προσδόκιμο ζωής, το βοιωτικό επίπεδο και την συνολική μας παραγωγικότητα.

Τόσο οι δύο εκφάνσεις του επιχειρήματος κατά της ισότητας, όσο και η ηθική του βάση, όμως, στηρίζονται σε σαθρά θεμέλια και οι λογικές πλάνες τους καταλήγουν (εσκεμμένα η μη) να υπηρετούν ένα αδηφάγο σύστημα το οποίο στηρίζεται στην ισχύ και την εξουσία των «εκλεκτών», τους οποίους η φύση επέλεξε για να κυριαρχήσουν.

Οικονομική Ισότητα

Για να εξεταστεί το ζήτημα αυτό είναι πολύ σημαντικό να γίνει ένας αρχικός διαχωρισμός ανάμεσα στις ανάγκες και στις επιθυμίες, πράγμα δύσκολο γιατί συχνά μια επιθυμία μπορεί να θεωρείται ή να εκφράζεται ως ανάγκη. Στην περίπτωση αυτή, ποιος και με ποια κριτήρια θα κάνει τον διαχωρισμό; Το παράδειγμα ενός πολύ επίκαιρου ζητήματος, της εμπορευματοποίησης των ηλεκτροκίνητων αυτοκινήτων, μπορεί να βοηθήσει στην κατανόηση και την επίλυση αυτού του προβλήματος.

Πολλές κυβερνήσεις και ιδιωτικές επιχειρήσεις, όπως για παράδειγμα η Tesla, προωθούν τα ηλεκτροκίνητα αυτοκίνητα και επενδύουν σε αυτά. Μια πρόσφατη έρευνα του Πανεπιστημίου ΜΙΤ, όμως, έδειξε πως «ορισμένα μεγάλα ηλεκτροκίνητα αυτοκίνητα μπορεί να έχουν μεγαλύτερες εκπομπές αερίων του θερμοκηπίου σε σχέση με μικρότερα συμβατικά αυτοκίνητα». Ακόμη, σε πολλές περιπτώσεις τα ηλεκτροκίνητα αυτοκίνητα δεν πετυχαίνουν την ελαχιστοποίηση των εκπομπών τους, κυρίως λόγω των μεγάλων μπαταριών και του μεγάλου εύρους απόστασης που τους δίνεται, ενώ υπάρχει μια ξεκάθαρη τάση προς την κατασκευή αυτοκινήτων με μεγαλύτερες μπαταρίες, παρά τις μικρές αποστάσεις που διανύονται κατά μέσο όρο από τους χρήστες.

Μια οικολογική προσπάθεια, λοιπόν, η οποία γίνεται συλλογικά στην κατεύθυνση της δημιουργίας μορφών μεταφοράς από και προς τους χώρους εργασίας μας, για την ανταπόκριση στις υποχρεώσεις μας κ.ο.κ, υπονομεύεται από την επιθυμία των ανθρώπων, οι οποίοι διαθέτουν τα χρήματα, να διασφαλίζουν μεγαλύτερη άνεση κατά τις μεταφορές τους. Φυσικά, οι εταιρίες παραγωγής αυτοκινήτων σπεύδουν να ανταποκριθούν σε αυτή την επιθυμία με αποτέλεσμα την μεγαλύτερη χρήση κοβαλτίου, λιθίου και άλλων μετάλλων, τα οποία με τη σειρά τους αυξάνουν κατακόρυφα της εκπομπές αερίων του θερμοκηπίου κατά τη διάρκεια του κύκλου ζωής των αυτοκινήτων.

Επομένως, φαίνεται εδώ ο διαχωρισμός μεταξύ των αναγκών και των επιθυμιών των ανθρώπων, ο οποίος γίνεται ξεκάθαρος όταν αυτό που επιθυμεί μια προνομιούχα ομάδα ανθρώπων έρχεται σε ολοφάνερη αντίθεση με μια βασική ανάγκη της πλειοψηφίας.

Αντί λοιπόν να εμμένουμε στην άποψη πως οι ανάγκες και οι επιθυμίες όλων των ανθρώπων είναι απεριόριστες, δηλαδή σε μία ταυτολογία, θα πρέπει να ιεραρχήσουμε τις ανάγκες και να θεσμοθετήσουμε αυτή την ιεραρχία ως κριτήριο για την αξιοποίηση των φυσικών πόρων, αντί να τους δαπανούμε για ασήμαντες πολυτέλειες. Είναι πολύ εύκολο να βαφτίζουμε την ακατάσχετη εξάντληση των φυσικών πόρων «δικαίωμα στην οικονομική ελευθερία», όμως το αποτέλεσμα που μια τέτοια εξάντληση θα έχει σε βάθος χρόνου θα είναι καταστροφικό.

Κοινωνική Ισότητα και Ισονομία

Όσον αφορά το δεύτερο σκέλος του επιχειρήματος κατά της ισότητας, υποστηρίζεται πως το κοινωνικό κράτος έρχεται να επιλύσει την φυσική ανισότητα μεταξύ των ανθρώπων. Όπως και στο πρώτο σκέλος, υπάρχει και εδώ μια λογική πλάνη. Το δικαίωμα στην περιουσία, και γενικότερα η οικονομική οργάνωση της κοινωνίας δεν αποτελούν φυσικά χαρακτηριστικά των ανθρώπων: είναι επίκτητα, είναι δομές οργάνωσης, δημιουργήματα των ανθρώπων. Συνεπώς, οι ανισότητες τις οποίες έρχεται να «διορθώσει» και να «απαλύνει» το κοινωνικό κράτος δεν είναι φυσικές, αλλά δομικές συνέπειες (και προϋποθέσεις) του ελεύθερου και ακραίου ανταγωνισμού.

Επιπλέον, η αντιπρόταση του συλλογικού σχεδιασμού της οικονομίας στα πλαίσια του σοσιαλισμού, έρχεται να προσφέρει δυο «αναφαίρετα», σύμφωνα με την Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας, δικαιώματα: την ελευθερία και την επιδίωξη της ευτυχίας, εξασφαλίζοντας ισότητα απέναντι στις βασικές ανάγκες όλων των ανθρώπων, καθώς και σε εκείνες τις επιθυμίες οι οποίες είναι δυνατό να καλυφθούν, δεδομένων των πεπερασμένων πόρων.

Η ισότητα των ανθρώπων απέναντι στα φυσικά τους δικαιώματα θα διασφαλίσει στον καθ’ ένα την ελευθερία και την ευκαιρία, να ξεδιπλώσει και να αναπτύξει την δημιουργική του διαφορετικότητα, να καλλιεργήσει τα ταλέντα και τις δεξιότητές του. Κάτι τέτοιο εμποδίζεται σήμερα απ’ το απάνθρωπο κυνήγι της επιβίωσης, της 10ωρης και πλέον εργασίας για την εξασφάλιση στέγης, ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης και σίτισης, δικαιωμάτων δηλαδή πραγματικά φυσικών και αναφαίρετων, τα οποία η θεωρία περί «φυσικών ανισοτήτων» και η αστική νομιμότητα δεν αποδέχονται ως τέτοια.

Και βέβαια, η ανισότητα ως «φυσικό φαινόμενο» συμβαδίζει με την συσσώρευση του χρήματος, την διαφθορά, τον χρηματισμό αξιωματούχων και ανθρώπων σε θέσεις ισχύος, πράγματα, δηλαδή, τα οποία τελικά οδηγούν στην κατάργηση της ισονομίας και του «κράτους δικαίου», και τα οποία είναι παρά φύση.

Από το Ιδεώδες στην Πράξη

Είναι προφανές πως η επιβολή ενός ιδεώδους με βίαιο τρόπο εντάσσεται στις πρακτικές μιας στυγνής δικτατορίας, αλλά ακόμη χειρότερα, όταν μια πλειοψηφία πολιτών δεν αποδέχεται αυτό το ιδεώδες και δεν μάχεται γι’ αυτό, η αποτυχία της εφαρμογής του είναι προδιαγεγραμμένη. Συνεπώς, ο μόνος δρόμος για την μετάβαση από το ιδεώδες στην πράξη, είναι ο δρόμος της δημοκρατίας στην πιο άμεση μορφή της.

Υπ’ αυτή την έννοια, μια τέτοια πρόταση δεν είναι άμεσα εφαρμόσιμη κάτω από τις παρούσες κοινωνικές συνθήκες. Παρόλα αυτά, οι αρχές και οι βάσεις της είναι καθόλα φυσιολογικές, ενώ η παραγωγή πολιτικής σκέψης και πολιτικών προτάσεων, καθώς και η διαρκής πίεση προς αυτή την κατεύθυνση  μπορούν τελικά να την καταστήσουν εφαρμόσιμη.

Για παράδειγμα, όσον αφορά τα ηλεκτροκίνητα αυτοκίνητα, μια λύση σε αυτή την κατεύθυνση θα ήταν η δημιουργία συστημάτων ηλεκτροκίνητων, κοινόχρηστων αυτοκινήτων σε συνδυασμό με την βέλτιστη χρήση φυσικών πόρων. Φυσικά, για να γίνει κάτι τέτοιο εφικτό, θα έπρεπε να δεχθούν οι μεγάλες εταιρίες παραγωγής πετρελαίου την εγκατάσταση των απαραίτητων υποδομών φόρτισης, καθώς και τη μαζική στροφή στις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, ώστε τα ηλεκτροκίνητα αυτοκίνητα να μην φορτίζονται έμμεσα από λιγνίτη. Αυτά, όμως, έρχονται σε άμεση σύγκρουση με την «ανάγκη» (!) των μετόχων των πολυεθνικών εταιριών εκμετάλλευσης υδρογονανθράκων για πλουτισμό δίχως όρια.

Εξ ίσου σημαντικά παραδείγματα, όπως η κατασκευή, η εμπορία και η χρήση στρατιωτικών εξοπλισμών και όπλων αναδεικνύουν επίσης το πρόβλημα που προκαλούν οι ανισότητες και η κατάχρηση των φυσικών πόρων. Όμως, το παράδειγμα των ηλεκτροκίνητων αυτοκινήτων, αναδεικνύει ξεκάθαρα την πλάνη πίσω από το επιχείρημα πως ο ίδιος ο ανταγωνισμός που πηγάζει από τις ανισότητες και οι πρωτοβουλίες φωτισμένων επιχειρηματιών θα παράξουν πρωτοπόρες τεχνολογικές λύσεις, οι οποίες θα επιλύσουν αυτόματα τα προβλήματα τα οποία ο ίδιος ο ακραιφνής ανταγωνισμός δημιουργεί.

Βλέπουμε, λοιπόν, πως το αφήγημα που παρουσιάζει την ανισότητα και την απόλυτη οικονομική ελευθερία ως φυσικά στοιχεία της κοινωνίας, καθώς και η ηθική του βάση αντιμετωπίζουν δυο βασικούς περιοριστικούς παράγοντες: τα δομικά αντικρουόμενα συμφέροντα μεταξύ των οικονομικών ελίτ και του κοινού συμφέροντος, καθώς και τους πεπερασμένους φυσικούς πόρους. Ο μόνος τρόπος να προχωρήσουμε στην οικοδόμηση μιας πραγματικά αειφόρου κοινωνίας είναι να θεσμοθετήσουμε την ισότητα, την συλλογική ιεράρχηση των αναγκών και των επιθυμιών μας, καθώς και την λελογισμένη χρήση των φυσικών μας πόρων. Να θεσμοθετήσουμε συλλογικά ένα νέο κοινωνικό συμβόλαιο, προϋπόθεση για το οποίο θα είναι η καθολική ανατροπή των άνισων οικονομικών και κοινωνικών σχέσεων, οι οποίες είναι εξορισμού αντίθετες με το κοινό συμφέρον.

Πηγή : Η Ισότητα ως Αυταπόδεικτη Αλήθεια

Η πραγματική ελληνική ιδιαιτερότητα

Το 2015 φτιάχτηκε ένα Μητρώο για την καταγραφή των 6770 αγροτικών συνεταιρισμών στην Ελλάδα. Στην έρευνα για τους αγροτικούς συνεταιρισμούς που δημοσιεύει την Κυριακή η διαΝΕΟσις επισημαίνεται ότι πάνω από το 90% αυτών είτε ήταν ανύπαρκτοι, είτε ανενεργοί, είτε δεν πληρούν τις απαραίτητες προϋποθέσεις. Όλοι αυτοί είχαν μοιραστεί τα δεκάδες δισεκατομμύρια ευρώ της Κοινής Αγροτικής Πολιτικής της Ευρωπαϊκής Ένωσης τις τελευταίες δεκαετίες, με διάφορους γνωστούς και άλλους, λιγότερο γνωστούς τρόπους.

Μεγάλη συνεταιριστική ένωση της Θεσσαλίας, ας πούμε, είχε δαπανήσει 800.000 ευρώ για τα εγκαίνια ενός εμπορικού κέντρου που είχε χτίσει. Μόνο η διακόσμηση και ο ανθοστολισμός για τα εγκαίνια είχαν κοστίσει 200.000. Ένας αντιπρόεδρος Ένωσης συνεταιρισμών χρησιμοποιούσε κονδύλια της Ένωσης για να πληρώνει τους ποδοσφαιριστές τοπικής ομάδας της οποίας ήταν πρόεδρος.

Θέλω να σας γράψω μερικά ακόμα παραδείγματα από παρόμοιες ιστορίες, που φυσικά δεν περιορίζονται στον αγροτικό τομέα, σταχυολογώντας από δημοσιεύματα των τελευταίων χρόνων της κρίσης.

Όταν με καθυστέρηση πολλών ετών η Ελλάδα υλοποίησε τη μνημονιακή υποχρέωση που είχε υπογράψει και εφάρμοσε μια μορφή του Ελάχιστου Εγγυημένου Εισοδήματος για τους φτωχότερους πολίτες (το επονομαζόμενο Κοινωνικό Εισόδημα Αλληλεγγύης), δεκάδες χιλιάδες πολίτες κατέθεσαν αίτηση για να το εισπράξουν. Ανάμεσα στις αιτήσεις βρέθηκαν πολυάριθμα άτομα με μεγάλες καταθέσεις στις τράπεζες, ιδιοκτήτες πολλών ακινήτων, ακόμα και εργαζόμενοι με εισοδήματα 10.000 ευρώ μηνιαίως.

Σύμφωνα με τη ΔΕΗ, είχε υπάρξει ένας καταναλωτής που είχε ενταχθεί στο Κοινωνικό Οικονομικό Τιμολόγιο με βίλα 1.000 τ.μ. στην Κηφισιά, κατανάλωση 8.000 κιλοβατώρες το τετράμηνο και χρέος 28.000 ευρώ. Επίσης στο ΚΟΤ είχε ενταχθεί και πρώην εφοπλιστής με μονοκατοικία 760 τετραγωνικών στην Καστέλλα που χρωστούσε 32.000 ευρώ, καθώς και πρώην εφοριακός με μονοκατοικία 300 τετραγωνικών στο Βαρνάβα με χρέος 65.000 ευρώ. Είχαν όλοι τους ζητήσει να μπουν και στο φτηνό τιμολόγιο, που χρηματοδοτούμε όλοι οι υπόλοιποι -δείτε το νουμεράκι δίπλα στο «ΥΚΩ» στον τελευταίο λογαριασμό της ΔΕΗ- και ούτε αυτό το πλήρωναν.

Κατά τη διάρκεια της κρίσης πολλές φορές έχει γραφτεί ότι εμείς δεν είμαστε χειρότεροι από τους άλλους, ότι δεν είμαστε ένας κακός λαός, ότι κακώς μας κατηγοράνε οι Γερμανοί και οι υπόλοιποι και συμφωνώ κι εγώ. Όντως, οι Έλληνες δεν είναι χειρότεροι άνθρωποι από πολίτες άλλων, μη-χρεοκοπημένων χωρών. Επίσης είναι σαφές ότι παντού υπάρχει διαφθορά, παντού υπάρχουν λαμόγια, σε καμία χώρα του κόσμου δεν υπάρχει ένα άψογο κράτος δικαίου που εξυπηρετεί αποκλειστικά ενάρετους και υπεύθυνους πολίτες. Παρ’ όλα αυτά, δεν μπορούμε να υποκρινόμαστε ότι δεν υπάρχει πρόβλημα στη χώρα μας.

Εδώ κοντά που βρίσκομαι τώρα, στο Μαρούσι, μέχρι πρόσφατα κάποιοι είχαν κλείσει έναν κοινόχρηστο χώρο 4 στρεμμάτων και τον λειτουργούσαν ως πάρκινγκ χωρίς άδεια, έτσι, επειδή είχαν αυτή την ιδέα. Το έκαναν ανενόχλητοι για χρόνια.

Στην Ελλάδα το 2017 μπορείς να πάρεις δίπλωμα οδήγησης δωροδοκώντας τον υπάλληλο που σε εξετάζει. Σύμφωνα με εκτιμήσεις, η αγορά των λαδωμάτων στην έκδοση διπλωμάτων οδήγησης φτάνει τα 20-25 εκ. ευρώ το χρόνο. Αν και στις γραπτές (μηχανογραφημένες, και άρα αδιάβλητες) εξετάσεις κόβονται οι μισοί υποψήφιοι οδηγοί, στις πρακτικές περνάνε το 80% των υποψηφίων στην Αθήνα και το 95% των υποψηφίων στην επαρχία.

Το καλοκαίρι του 2015 στα εκδοτήρια και πωλητήρια 180 αρχαιολογικών χώρων στην Ελλάδα υπήρχαν μόνο 7 νόμιμες ταμειακές μηχανές συνδεδεμένες με την εφορία. Τον Αύγουστο του 2016 στην Ακρόπολη κόπηκαν περίπου 400.000 εισιτήρια, αλλά περίπου τα μισά ήταν «παιδικά», δηλαδή μηδενικά, παρ’ όλο που τον Αύγουστο δεν γίνονται σχολικές επισκέψεις στην Ακρόπολη. Εν τω μεταξύ, τα 15 μεγαλύτερα αναψυκτήρια αρχαιολογικών χώρων που εξυπηρετούν το 80% των επισκεπτών τα διαχειρίζονται διαχρονικά τρεις συγκεκριμένες οικογένειες.

Κάπου, κάπως υπάρχει μια διαχωριστική γραμμή, ένας πήχης διαφθοράς, ένα σημείο καμπής το όποιο όταν ξεπεραστεί μια χώρα περνά σε άλλο επίπεδο ανατροφοδοτούμενης σαπίλας. Κάπου κάπως εμείς οι Έλληνες το ξεπεράσαμε αυτό το σημείο. Δεν ξέρω αν συνέβη τη δεκαετία του ’80 με την πασοκάρα ή αν υπήρχε σ’ αυτό το βαθμό από παλαιότερα, ίσως και από την ίδρυση του παράδοξου κράτους μας, αλλά δεν είμαστε καθόλου καλά. Κι είναι σωστό και δίκαιο να αναδεικνύουμε και να κατακεραυνώνουμε τους Τσοχατζόπουλους, τα Paradise Papers, και το πρωτοφανές πλιάτσικο των πανίσχυρων οικονομικών ελίτ του κόσμου, αλλά δεν πρέπει να παραβλέπουμε τον καρκίνο που υπάρχει διάχυτος στις κοινωνίες μας. Γιατί συχνά μοιάζουμε να τον ξεχνάμε. Είναι σα να έχει σκάσει βόθρος στη γειτονιά. Μετά από λίγο η μπόχα συνηθίζεται.

Πρόσφατα αποκαλύφθηκε κύκλωμα υπαλλήλων του μετρό που απέσυρε μεγάλες ποσότητες εισιτηρίων ως «ελαττωματικά» και στη συνέχεια τα πουλούσε κανονικά στα εκδοτήρια εισπράττοντας το αντίτιμο. Επτά ομάδες ποδοσφαίρου της Σούπερ Λίγκας είχαν φτιάξει μηχανισμό έκδοσης πλαστών εισιτηρίων για τους αγώνες τους τα οποία πωλούσαν κανονικά από τα εκδοτήρια. Δήλωναν στην εφορία πολύ μικρότερο αριθμό εισιτηρίων για να μην αποδίδουν το ΦΠΑ.

Τα τελευταία χρόνια έχουν δηλωθεί 1.019.410 αυθαίρετα ή παράνομα κτίσματα από τους ιδιοκτήτες τους που θέλουν να τα νομιμοποιήσουν. Αυτά είναι περίπου το 1/6 των κτιρίων που υπάρχουν στην Ελλάδα. Σύμφωνα με τον πιο πρόσφατο νόμο, ακόμα και κτίρια που έχουν κριθεί αμετάκλητα κατεδαφιστέα στο παρελθόν μπορούν να νομιμοποιηθούν υπό προϋποθέσεις.

Ζούμε σε ένα περιβάλλον καθολικής σήψης και ανομίας, πρόθυμα, αφελή ή αδιάφορα μέλη/πελάτες ενός νοσηρού κοινωνικού συμβολαίου με ένα βαθιά διεφθαρμένο κράτος. Δεν υπάρχει “τάξη” ή κοινωνική ομάδα που δεν συνεισφέρει στο πρόβλημα. Από το φτωχό οικοπεδοφάγο που χτίζει παράνομα στο ρέμα μέχρι τον πλούσιο εφοπλιστή που κλέβει τη ΔΕΗ, κι από το μικροαπατεώνα παραχαράκτη στο πωλητήριο του μετρό μέχρι το φοροφυγά μεγαλογιατρό, η κατάπτωση είναι καθολική και είναι μια παγιωμένη και αποδεκτή κανονικότητα. Διαβρώνει τον τρόπο που οι πολίτες αντιμετωπίζουν το κράτος, τις προσδοκίες τους από αυτό, την εμπιστοσύνη τους στους θεσμούς του, τη δυνατότητα του κράτους να επιβάλλει τη νομιμότητα ακόμα και αν το επιθυμούσε, τη δυνατότητα της κοινωνίας να συνεχίσει να λειτουργεί, των όποιων δεσμών ανάμεσα στους διαβρωμένους πολίτες να συνεχίσουν να υπάρχουν.

Τίποτε δεν έχει διακόψει αυτή την ανατροφοδοτούμενη κατάρρευση. Ούτε 40 χρόνια στην Ευρωπαϊκή Ένωση, ούτε 8 χρόνια μνημόνια, τίποτε απολύτως. Αν αλλάζουν τα πράγματα, αλλάζουν μάλλον προς το χειρότερο καθώς τα απολειφάδια του πελατειακού κράτους πασχίζουν λυσσαλέα και πάρα πολύ φωνακλάδικα να κρατήσουν τα προνόμιά τους και το αποκρουστικό συμβόλαιό τους με το λαό ζωντανό. Και η κοινωνία διαλύεται, και η οικονομία εξαϋλώνεται, και οι θεσμοί εξευτελίζονται, και χώρα βουλιάζει σε ένα νοσηρό βάλτο μιζέριας, απομόνωσης, φτώχειας και βλακείας, όχι απλά ανήμπορη να διακόψει την καταβύθιση, αλλά αδιάφορη, αφασική κι ανέμελη.

Πηγή : Η πραγματική ελληνική ιδιαιτερότητα

Ταχύτητα ή χανόμαστε

«…Κι όμως για το σύγχρονο άνθρωπο η υπομονή είναι εξίσου δύσκολη στην πράξη όσο και η αυτοπειθαρχία και η συγκέντρωση. Ολόκληρο το βιομηχανικό σύστημα καλλιεργεί ακριβώς το αντίθετο : την ταχύτητα. Όλες μας οι μηχανές είναι σχεδιασμένες με σκοπό την ταχύτητα: το αυτοκίνητο και το αεροπλάνο μας φέρνουν γρήγορα στον προορισμό μας – κι όσο πιο γρήγορα τόσο καλύτερα. Η μηχανή η οποία μπορεί να παράγει στο μισό χρόνο είναι δύο φορές καλύτερη από την παλιά, την πιο αργή. Βέβαια, υπάρχουν σοβαροί οικονομικοί λόγοι για όλα αυτά.Όμως, όπως συμβαίνει και σε πολλές ακόμη όψεις της ζωής μας, οι ανθρώπινες αξίες καθορίζονται πια από τις οικονομικές. Αυτό που είναι καλό για τις μηχανές θα πρέπει να είναι καλό και για τους ανθρώπους – αυτή είναι η κυρίαρχη λογική. Ο σύγχρονος άνθρωπος νομίζει οτι χάνει κάτι – χρόνο δηλαδή -, όταν δε σκέφτεται γρήγορα. Κι όμως δεν ξέρει τι άλλο να κάνει με το χρόνο που κερδίζει – εκτός από το να τον σκοτώνει.»

Erich Fromm  «Η Τέχνη της αγάπης»

Τα ίδια Παντελάκη μου (ΠΑΣΟΚ for ever)

Σύμφωνα με ορισμένους η συμμετοχή στις εκλογές για ανάδειξη αρχηγού στο πρώην ΠΑΣΟΚ ήταν τεράστια. Δηλαδή 200.000+ αντί 100.000 που φοβόντουσαν. Και αυτό αντιμετωπίζεται ως μεγάλη επιτυχία. Από την άλλη «Η μεγαλύτερη αποχή της μεταπολίτευσης» στις εκλογές του 2015 με 44.1% δε φαίνεται να συγκίνησε κανέναν, ούτε και οι απανωτές επαναλήψεις μεγάλων ποσοστών σε όλες τις εκλογικές διαδικασίες τα τελευταία χρόνια.

Ο πατέρας μου, 75 ετών, Πασοκος από τα γενοφάσκια του κόμματος, ψήφισε Φώφη και με τα δύο χέρια. Αν μπορούσε να ψηφίσει και με τα πόδια θα το έκανε. Τράβηξε και κανα 2 φίλους του μαζί μάλιστα. Ο λόγος που το έκανε είναι γνωστός, όχι μόνο σε εμένα επειδή τον ξέρω, αλλά επειδή είναι ο ίδιος για τον οποίο το μεγαλύτερο ποσοστό των ψηφοφόρων της Φώφης ήταν ηλικιωμένοι.

Το 1981, μετά από δεκαετίες ανέχειας και άλλων δεινών για τη μεγάλη μάζα των Ελλήνων, ο Ανδρέας Παπανδρέου εκλέχτηκε για να φέρει ένα τέλος σε αυτά. Και το έκανε. Μην το αναλύσουμε, το έκανε. Η Φώφη λόγω του πατέρα της, συμβολίζει εκείνη την εποχή και οι παλαιότερες γενιές ταυτίζονται και συσπειρώνονται γύρω της. Θεωρώντας οτι το κοινό της εποχής με το σήμερα είναι η οικονομική δυσχέρεια (φυσικά καμία σχέση με την ένταση του τότε φαινομένου, αλλά μοιάζει), έχει ενεργοποιηθεί το ίδιο αντανακλαστικό. Οι παλιοί θεωρούν το ΠΑΣΟΚ ως το κόμμα που τους έβγαλε από τη φτώχεια και τους βελτίωσε τη ζωή. Οπότε ΕΛΠΙΖΟΥΝ και ΦΑΝΤΑΖΟΝΤΑΙ οτι και τώρα θα μπορούσε να γίνει κάτι ανάλογο.

Φυσικά είναι λίγοι πλέον.

Η πλειοψηφία του νέου πληθυσμού βρίσκεται σε απάθεια. Η απάθεια είναι ένας ψυχολογικός μηχανισμός που υιοθετείται όταν το άτομο βλέπει παντού γύρω του αδιέξοδα. Η πολιτική αποχή είναι η απάθεια που προκαλείται από τη διαιώνιση των ίδιων αδιεξόδων.Η γνώμη μου από αρκετά χρόνια τώρα, είναι οτι δεν εκφράστηκε ποτέ από κάποιο υφιστάμενο πολιτικό σχηματισμό, ένα σημαντικό ποσοστό σοβαρών και ώριμων πολιτών της χώρας αυτής.

Αυτό συνεχίζεται.

Evolution Path