Λείπει η ανάληψη της ευθύνης της ηγεσίας

Συνέντευξη του Αντώνη Καφετζόπουλου στο Βημα

Ο Αριστοφάνης στους «Βατράχους» ισχυρίζεται ότι οι ποιητές θα σώσουν τον κόσμο. Εσείς;
«Οχι. Αλλά ούτε ο Αριστοφάνης το πολυπιστεύει αυτό. Προσπαθεί να σοκάρει και διά της κωμωδίας να προτείνει κάτι εξωφρενικό, ακόμη και για την εποχή του. Πρόθεσή του είναι να φέρει πίσω τον Ευριπίδη, αλλά καταλήγει στον Αισχύλο, που είναι ένα τοτέμ, μια ιερή ανάμνηση, ένας θρύλος της δημοκρατικής παράταξης, για να γυρίσουμε στις παλιές καλές ημέρες».
Σήμερα περιμένουμε τους διανοούμενους να μας σώσουν;
«Εχει μια βάση αυτό, γιατί τίποτε δεν προχώρησε από πολιτισμική άποψη χωρίς ανθρώπους που διανοούνταν επί των προβλημάτων. Οι διανοούμενοι ήταν πάντα μέρος της επίλυσης. Και σήμερα ισχύει αυτό. Υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι που αρθρώνουν λόγο και αισθάνονται την ανάγκη να παρέμβουν, ενώ προηγουμένως δεν το έκαναν».
Υπάρχει ένας τρόπος για να ανέβει ο Αριστοφάνης;
«Οχι, υπάρχουν πολλοί τρόποι και ίσως μία-δύο σταθερές. Οταν σκεφτόμαστε τον Αριστοφάνη σκεφτόμαστε ότι όλα θα τελειώσουν με ένα πάρτι, με ένα διονυσιακό στοιχείο».
Η Επίδαυρος είναι για εσάς ένας ειδικός χώρος;
«Ναι, αλλά προσωπικά δεν μου δημιουργεί συγκλονιστικά αισθήματα. Εχω την άποψη ότι πρέπει να κλείσει ως θέατρο και να παραμείνει ένας αρχαιολογικός χώρος. Είναι ένα πολύ σημαντικό μνημείο της ανθρωπότητας και το έχουμε παρακάνει από την πλευρά της καταστροφής του μνημείου, του τοπίου, αλλά και του περιεχομένου. Δεν είναι η Επίδαυρος για να ερμηνεύουμε τον Αριστοφάνη ως σχολιαστή της σύγχρονης επικαιρότητας, να ρίχνουμε πέντε καλαμπούρια και να φεύγουμε».
Εχει όρια η σάτιρα;
«Οχι. Το όριο το βάζει η ίδια η κοινωνία που σου λέει ποια πράγματα να μην κάνεις. Δεν έχουμε σατιρική παράδοση, το ψάχνουμε. Οπως τα παιδιά που κάνουν stand-up ή κάποιοι παλαιότεροι, όπως ο Μητσικώστας, που λένε κάποια πράγματα αλλά δεν είναι ακριβώς σάτιρα. Περισσότερο κωμωδία».
Ο Λαζόπουλος;
«Κάνει σάτιρα αλλά έχει ένα προσωπικό στυλ. Ακόμη και όταν ξεφεύγει και γίνεται διδακτικός, ακόμη και όταν τον πιάνεις να αντιφάσκει, έχει ένα πολύ προσωπικό στυλ, το οποίο το λέμε και ταλέντο».
Σας απογοήτευσε η Αριστερά;
«Εχω πολύ τεταμένες σχέσεις με την Αριστερά εδώ και 30-40 χρόνια. Δεν έπεσα από τα σύννεφα. Από το ’78-’79 είμαι πολύ επιφυλακτικός και με τα κόμματα και με τις προσωπικότητες της Αριστεράς. Εχω περάσει γενεές δεκατέσσερις κάποιους φίλους μου που ήταν στη ΔΗΜΑΡ για την προσήλωσή τους στον Κουβέλη – μάλλον δίκιο είχα. Ο Φώτης Κουβέλης είναι τυπική περίπτωση αριστερού, εκφράζει το κυρίαρχο μοντέλο: υπαλληλική νοοτροπία, διάθεση διά της κλάψας να αναδειχθεί σε θύμα, αλλά μόλις αναλάβει κάποια θέση εξουσίας γίνεται ο σκληρότερος εξουσιαστής. Αυτό είναι ένα κλασικό μοντέλο αριστερού γενικώς».
Το ίδιο πιστεύετε και για τον Πρωθυπουργό;
«Ναι, και ο Αλέξης Τσίπρας αυτό το μοντέλο είναι. Είχε πέσει πολλή κλάψα μέχρι να διαφανεί ότι βαδίζει προς την εξουσία».
Σας ενδιαφέρει η πολιτική; Εχετε κατά καιρούς συνταχθεί με τον Γιώργο Παπανδρέου, με το Ποτάμι, με τον Γιώργο Καμίνη…
«Αντιλαμβάνομαι τον εαυτό μου να ασκεί το δικαίωμα ενός πολίτη ο οποίος θέλει να πολιτεύεται. Το Ποτάμι με απογοήτευσε αμέσως μετά τις εκλογές, όταν ήταν φανερό ότι ο Τσίπρας θα κάνει κυβέρνηση με τον Καμμένο και ο Σταύρος γλυκοκοίταζε την πιθανότητα να αποτελέσει αυτός τον παπαγάλο στον ώμο του πειρατή. Νομίζω ότι ανέλαβε με μεγάλο προσωπικό κόστος να φτιάξει αυτό που έφτιαξε, και το κάνει έντιμα, μια εξαιρετική πρωτοβουλία που δεν προχώρησε στην εκτέλεση. Δεν έκανε δομές δημοκρατικού κόμματος. Πιστεύει ότι πολιτική είναι να φτιάχνεις συμμαχίες, να πηγαίνεις ακόμη και με τον διάβολο, αρκεί να κερδίσεις τρία πράγματα. Και δεν το κάνει για προσωπικό όφελος. Αφησε περισσότερα πράγματα πίσω του από αυτά που αποκόμισε ή πρόκειται να αποκομίσει από την πολιτική».
Πιστεύετε ότι σήμερα οι πολιτικοί δεν παίρνουν από λόγια;
«Αυτό που λείπει είναι η ανάληψη της ευθύνης της ηγεσίας. Οταν αναλαμβάνεις να ηγηθείς οφείλεις να είσαι δυσάρεστος, να πας και κόντρα στο ρεύμα, να καθίσεις να μιλήσεις με ανθρώπους με τους οποίους έχεις κοινά σημεία αλλά σε χωρίζουν πιο πολλά. Και το αποφεύγουν».
Αναφέρεστε στον Γιώργο Καμίνη;
«Ο Καμίνης έχει κλειστεί στο γραφείο του και δημαρχεύει. Υπήρξε μια έλλειψη ηγεσίας και εμπιστοσύνης στους ανθρώπους. Πρότεινα συνέχεια πράγματα χωρίς οικονομικό κόστος, που απαιτούσαν από τον ίδιο να σπάσει μερικά αβγά, να συγκρουστεί με νοοτροπίες. Υπήρχε μια αναβλητικότητα. Οταν τα πράγματα έγιναν προσβλητικά για εμένα, έφυγα από αντιδήμαρχος και δημοτικός σύμβουλος».
Τι κρατάτε από την Κωνσταντινούπολη, όπου γεννηθήκατε;
«Οταν φύγεις από έναν τόπο και πας σε έναν άλλον, κουβαλάς μια κριτική ματιά. Εγώ ήρθα στα 13-14 και χωρίς να το θέλω ήμουν υποχρεωμένος να κάνω συγκρίσεις».
Θέατρο, σινεμά, τηλεόραση, ντοκιμαντέρ… Νιώθετε ανένταχτος;
«Δεν θα ήθελα να έχω μία ταυτότητα. Και αν τα τελευταία χρόνια είμαι με περισσότερη προσήλωση στο θέατρο, αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι στο θέατρο αισθάνεσαι ελεύθερος και δημιουργικός. Γιατί, στο τέλος, εγώ είμαι πάνω στη σκηνή και αποφασίζω. Και επιπλέον γιατί κάθε παράσταση είναι μοναδική».
Σας χαρακτηρίζει μια νεότητα…
«Νεανικότητα θα την έλεγα εγώ, κάτι πιο επιφανειακό. Είμαι 67 χρόνων. Ο χρόνος με απασχολεί αλλά μ’ αρέσει κιόλας και διασκεδάζω κάνοντας παρέα με νεότερους».
Είστε αισιόδοξος;
«Δεν είμαι αισιόδοξος εκ φύσεως. Επιπλέον, δεν θεωρώ ελπιδοφόρο το πλαίσιο, παγκοσμίως – θα φέρνει κρίσεις. Στην Ελλάδα ειδικότερα είμαι πολύ απαισιόδοξος, γιατί φαίνεται ότι δεν αφομοιώσαμε κάτι από αυτή την κρίση. Που αν αφαιρέσεις όλα τα σουσούμια της είναι μια κρίση επιπολαιότητας μιας ολόκληρης κοινωνίας, η οποία ανεχόταν να μπαίνουν κάτω από το χαλί πράγματα. Και εξακολουθούμε να το κάνουμε».
Advertisements

Τα likes, οι selfies και ξανά στο ίδιο έργο θεατές

Αναδημοσίευση ενός παλιότερου κειμένου

Οι τελευταίες εξελίξεις από το καλοκαίρι κι έπειτα ήταν σαφώς ακόμη ένα χτύπημα για πολύ κόσμο. Ειδικά για μια περίοδο 2-3 εβδομάδων τον Ιούλιο έχω την εντύπωση ότι οι ατομικές πνευματικές και ψυχικές άμυνες μεγάλης μερίδας του κόσμου δοκιμάστηκαν σκληρά στο πλαίσιο αρχικά μιας συντονισμένης εκστρατείας φόβου και στη συνέχεια μιας ανώμαλης προσγείωσης σε μια σκληρή και επαναλαμβανόμενα απογοητευτική πραγματικότητα. Και η πραγματικότητα αυτή ανέδειξε για πολλοστή φορά το καταθλιπτικό συμπέρασμα ότι σε αυτή τη χώρα δεν υπάρχει λογική. Γιατί η λογική δέχεται σκληρή δοκιμασία όταν το αποτέλεσμα ενός (ήδη παράλογου) δημοψηφίσματος οδηγεί ακριβώς στην αντίθετη πολιτική απόφαση. Οι προεκτάσεις του γεγονότος αυτού είναι περισσότερες, όμως θα πρέπει να αρκεστούμε στο «ο νοών νοήτω».

Πλέον ο κόσμος καλείται να ξαναψηφίσει σε μια εκλογική διαδικασία χωρίς ουσία καθώς οι πρόσφατες εξελίξεις έχουν δείξει ότι το κόμμα που θα πλειοψηφήσει δεν θα κυβερνήσει, αλλά θα συγκυβερνήσει για να εφαρμόσει πολιτικές ήδη γνωστές. Ξανά παρόμοιες προεκτάσεις.

Και παρά την ευνοική συγκυρία της καλοκαιρινής ραστώνης, ο νεοέλληνας δε δείχνει να ωφελήθηκε πολύ. Αντιθέτως η πεποίθηση ότι το πνεύμα της πλειοψηφίας του κόσμου βρίσκεται σε πολυετή ραστώνη, ποτέ δε φαινόταν ισχυρότερη. Από τη μια ζουν και βασιλεύουν χρονίζουσες παθογένειες όπως η έλλειψη σεβασμού για το συνάνθρωπο, η έλλειψη παιδείας, η ματαιοδοξία, ο ατομικισμός, ο ωχαδερφισμός, η κουτοπονηριά, η υποκρισία και πολλές άλλες. Από την άλλη, αν υπάρχει μια υποθετικά αυξανόμενη μάζα πληθυσμού που κάπως ευαισθητοποιημένη, προσπαθεί να ξεφύγει από τα προηγούμενα, δεν έχει βρει δυστυχώς τρόπο να εκφραστεί. Επικρατούν μηχανισμοί άμυνας που προσφέρουν αποφυγή της φόρτισης που προκαλεί η παρακμή της χώρας τούτης. Τυπικά παραδείγματα ο στρουθοκαμηλισμός, κυνισμός, το κυνικό χιούμορ και η αδιαφορία για τα κοινά.

Ο κόσμος σήμερα περνάει σημαντικό μέρος του χρόνου του στο virtual κόσμο των social media «ποστάροντας» επί παντός επιστητού, καθόλου συχνά δυστυχώς επί πραγματικά σημαντικών θεμάτων. Και ποιος καθορίζει τι είναι πραγματικά σημαντικό θα ρωτήσει εύλογα κανείς. Ζούμε σε μια εποχή που το να υποστηρίξει κανείς ότι οι αρχές/αξίες είναι ό,τι πιο σημαντικό στη ζωή δε χρήζει γενικής παραδοχής, αλλά και όποτε χρήζει ξεχνιέται άνετα στο μύλο μιας αλλοτριωμένης καθημερινότητας. Ο κόσμος δεν απολαμβάνει στοιχειωδών πολιτισμικών κατακτήσεων όπως κατάλληλης παιδείας, λειτουργικού σύστηματος υγείας παντού, δικαιοσύνης, αξιοκρατίας, αξιοπρέπειας, εργασίας, κοινωνικής ασφάλειας, οργάνωσης κράτους κ.α.. και παρ’ όλ’ αυτά αναλώνεται εκτός από την all time classic πατροπαράδοτη γκρίνια σε διαδικτυακούς διαγωνισμούς συλλογής «likes», μέσω διανοουμενίστικων σοβαροφανών «αναλύσεων», εξυπνακισμών και αστεισμών που ναι προσφέρουν λίγο γέλιο μεν, καμία πραγματική αλλαγή δε.

Εκτός και αν δε χρειάζεται αλλαγή η κοινωνία τούτη βρε αδερφέ! Τι κάθεσαι και ασχολείσαι τώρα εσύ με τέτοια πράγματα. Τι πιο εύκολο να συνεχίσουμε να κυκλοφορούμε καλοντυμένοι και με τις μάσκες (selfies?) ανανεωμένες εντός και εκτός των κινητών και ακίνητων «αξιοζήλευτων» κεκτημένων μας, απενεργοποιώντας τις αισθήσεις μας στο τοξικό έξω και αγνοώντας περιχαρείς το ταλαιπωρημένο μέσα…

world apathy

23 δισ. ευρώ ζημιά από φαρμακευτικές από το 2000 έως το 2015

Δε θα αναφερθώ στα βαριά ονόματα που εμπλέκονται στο θέμα με τη Novartis, καθώς είναι σημαντικό να μην πληγούν οι ευαισθησίες πολλών και οι αυταπάτες περισσότερων.. Αν προσθέσει κανείς διάφορα τέτοια νούμερα και από άλλα «πάρτυ» όπως π.χ. οι εξοπλισμοί, τότε εξηγούνται πλέον και πέραν από συνωμοσιολογικό επίπεδο τα ελλείμματα και τα χρέη αυτής της χώρας. Αυτό που μου έρχεται στο μυαλό να σχολιάσω είναι η συνεχιζόμενη προσκόλληση πολλών συμπολιτών μας παντός τάξης και παιδείας στα πολυπλόκαμα πολιτικά μορφώματα του παρελθόντος που σε αγαστή συνεργασία με μερίδα του κυρίαρχου ιδιωτικού τομέα (τον οποίον τόσο τυφλά πολλοί υποστηρίζουν ως μόνη λύση για την πάταξη της διαφθοράς άκουσον άκουσον) οδήγησε την οικονομική κατάρρευση σε αυτά τα δυσθεόρατα ύψη.

Τί άλλο θέλετε να κατανοήσετε οτι το υπάρχον πολιτικοοικονομικό σύστημα έχει αποτύχει και άρα πρέπει να αλλάξει ριζικά? Και βέβαια όχι τύπου «Άλλαξε ο Μανωλιός κι έβαλε τα ρούχα του αλλιώς»?

Πηγή : Τι λέει η δικογραφία για την Novartis

Evolution Path

Global Warming? Bundle up and use it for the cold!

Τα σχόλια ιεραρχικά

1) Όταν τίποτα δε μας κάνει εντύπωση πλέον : Απάθεια. Ο πρόεδρος των ΗΠΑ είναι τουλάχιστον βλάξ, but it’s ok.

2) Γιατί και η παγκόσμια υπερθέρμανση μπορεί να είναι χρήσιμη (!) για να γλιτώσουμε δολάρια!

3) Όσοι κράζετε τους δικούς μας εδώ πάρτε το αλλιώς.

4) Συμβούλους προφανώς και έχει ο πρόεδρος. Δεν τους συμβουλεύεται? Ανοίγει το twitter και γράφει στην ψύχρα?

 

 

Evolution Path

Τα ίδια Παντελάκη μου (ΠΑΣΟΚ for ever)

Σύμφωνα με ορισμένους η συμμετοχή στις εκλογές για ανάδειξη αρχηγού στο πρώην ΠΑΣΟΚ ήταν τεράστια. Δηλαδή 200.000+ αντί 100.000 που φοβόντουσαν. Και αυτό αντιμετωπίζεται ως μεγάλη επιτυχία. Από την άλλη «Η μεγαλύτερη αποχή της μεταπολίτευσης» στις εκλογές του 2015 με 44.1% δε φαίνεται να συγκίνησε κανέναν, ούτε και οι απανωτές επαναλήψεις μεγάλων ποσοστών σε όλες τις εκλογικές διαδικασίες τα τελευταία χρόνια.

Ο πατέρας μου, 75 ετών, Πασοκος από τα γενοφάσκια του κόμματος, ψήφισε Φώφη και με τα δύο χέρια. Αν μπορούσε να ψηφίσει και με τα πόδια θα το έκανε. Τράβηξε και κανα 2 φίλους του μαζί μάλιστα. Ο λόγος που το έκανε είναι γνωστός, όχι μόνο σε εμένα επειδή τον ξέρω, αλλά επειδή είναι ο ίδιος για τον οποίο το μεγαλύτερο ποσοστό των ψηφοφόρων της Φώφης ήταν ηλικιωμένοι.

Το 1981, μετά από δεκαετίες ανέχειας και άλλων δεινών για τη μεγάλη μάζα των Ελλήνων, ο Ανδρέας Παπανδρέου εκλέχτηκε για να φέρει ένα τέλος σε αυτά. Και το έκανε. Μην το αναλύσουμε, το έκανε. Η Φώφη λόγω του πατέρα της, συμβολίζει εκείνη την εποχή και οι παλαιότερες γενιές ταυτίζονται και συσπειρώνονται γύρω της. Θεωρώντας οτι το κοινό της εποχής με το σήμερα είναι η οικονομική δυσχέρεια (φυσικά καμία σχέση με την ένταση του τότε φαινομένου, αλλά μοιάζει), έχει ενεργοποιηθεί το ίδιο αντανακλαστικό. Οι παλιοί θεωρούν το ΠΑΣΟΚ ως το κόμμα που τους έβγαλε από τη φτώχεια και τους βελτίωσε τη ζωή. Οπότε ΕΛΠΙΖΟΥΝ και ΦΑΝΤΑΖΟΝΤΑΙ οτι και τώρα θα μπορούσε να γίνει κάτι ανάλογο.

Φυσικά είναι λίγοι πλέον.

Η πλειοψηφία του νέου πληθυσμού βρίσκεται σε απάθεια. Η απάθεια είναι ένας ψυχολογικός μηχανισμός που υιοθετείται όταν το άτομο βλέπει παντού γύρω του αδιέξοδα. Η πολιτική αποχή είναι η απάθεια που προκαλείται από τη διαιώνιση των ίδιων αδιεξόδων.Η γνώμη μου από αρκετά χρόνια τώρα, είναι οτι δεν εκφράστηκε ποτέ από κάποιο υφιστάμενο πολιτικό σχηματισμό, ένα σημαντικό ποσοστό σοβαρών και ώριμων πολιτών της χώρας αυτής.

Αυτό συνεχίζεται.

Evolution Path

 

Ανισότητες και ανθρώπινη φύση

«Δεν τρέφω αυταπάτες για μια κοινωνία χωρίς ανισότητες. Κάτι τέτοιο είναι αντίθετο στην ανθρώπινη φύση και όσοι το επιχείρησαν καταστρατήγησαν τελικά την ίδια τη Δημοκρατία και τα ατομικά δικαιώματα. Όμως το μέρισμα ευημερίας πρέπει να μοιραστεί με όσο το δυνατόν πιο δίκαιο τρόπο. Γιατί για εμάς η αλληλεγγύη είναι η άλλη όψη της ελευθερίας. Δεν είναι μόνο θέμα ανθρωπιάς. Είναι η έμπρακτη αναγνώριση της κοινής μοίρας που δένει όλες τις Ελληνίδες και όλους τους Έλληνες».

 

Η δήλωση αυτή του προέδρου του κόμματος της ΝΔ στη ΔΕΘ προκάλεσε δημόσια αντιπαράθεση. Κατά τη γνώμη μου πρόκειται για μία από τις σπάνιες φορές που δήλωση πολιτικού περιέχει κάποιο ουσιαστικό στοιχείο προβληματισμού και άρα δίνει τη δυνατότητα στο ευρύ κοινό να σκεφτεί πέρα από τα τετριμμένα. Το ερέθισμα αυτό λοιπόν με ώθησε στις παρακάτω σκέψεις ως έλλογο ον και μέλος της κοινωνίας.

 

Θεωρητικά η δήλωση αυτή συνολικά έχει θετικό πρόσημο καθώς θίγει τις έννοιες της δικαιοσύνης, της ανθρωπιάς, της αλληλεγγύης. Φυσικά στο πλαίσιο του θεόρατου ρήγματος εμπιστοσύνης μεταξύ πολιτικών και κοινωνίας οι προσδοκίες είναι απειροελάχιστες ως προς την εφαρμογή της θέσης αυτής. Το παρελθόν και το ίδιο το παρόν δεν επιτρέπει ιδιαίτερες ελπίδες. Παρ’ όλ’ αυτά οι πρώτες δύο προτάσεις της δήλωσης περί ανισοτήτων και ανθρώπινης φύσης σίγουρα χρήζουν περαιτέρω σχολιασμού.

 

Κάτι τέτοιο είναι αντίθετο στην ανθρώπινη φύση με ποιά έννοια? Ότι ο άνθρωπος από την φύση του έχει την τάση να μην είναι ίσος με τους υπόλοιπους? Τι σημαίνει ίσος? Ίσος σημαίνει ίδιος? Σίγουρα όχι. Το ότι οι άνθρωποι δεν είναι ίδιοι και άρα κάποιοι έχουν περισσότερες δεξιότητες από άλλους, μέσω των οποίων ενίοτε (αλλά προφανώς όχι πάντα) ανελίσσονται περισσότερο και εκ των πραγμάτων απολαμβάνουν και περισσότερα, φαίνεται δεδομένο. Αν όμως στη φύση του ανθρώπου περιλαμβάνεται και η τάση της κυριαρχίας απέναντι στους συνανθρώπους του και η άσκηση εξουσίας είναι ένα θέμα. Αυτό δε σημαίνει ότι είναι και δίκαιο ή αποδεκτό. Αν υπάρχει λοιπόν αυτό, εκδηλώνεται με κάποιους τρόπους. Η ανθρώπινη κοινωνία μέσα στην εξέλιξη της έχει δημιουργήσει νόμους και θεσμούς. Δημιουργούν οι θεσμοί αυτοί και νόμοι ανισότητες? Ίσως επειδή έχουν φτιαχτεί από ανθρώπους, που η φύση τους τους επηρεάζει ή τους κινεί. Αν όμως συμβαίνει αυτό τότε κάποιοι από τους θεσμούς αυτούς προκαλούν ανισότητες, οι οποίες εξασφαλίζουν και τη διαιώνιση τους καθώς θα ευνοούν αυτούς που της δημιούργησαν και τους κοντινούς τους. Εντέλει η κατασκευή νόμων δεν είναι de novo φυσικό φαινόμενο.

 

Δημιουργείται εδώ κι ένα ερώτημα : ό,τι είναι στη φύση του ανθρώπου είναι μη αναστρέψιμο, δεν επιδέχεται αλλαγής? Γιατί ό,τι είναι φυσικό, δεν είναι και δίκαιο θα έλεγε κανείς. Δύσκολη η απάντηση σε λίγες γραμμές. Αν και επιφανειακά φαίνεται ότι τα ανθρώπινα ένστικτα παραμένουν τα ίδια, προκύπτει όμως και ότι η ανθρωπότητα έχει εξελιχτεί ανά τις χιλιετίες. Αν έχει εξελιχτεί, αυτό υποδηλώνει ότι ο άνθρωπος ως είδος διαθέτει μια εγγενή ικανότητα που δεν υπάρχει σε οποιοδήποτε άλλο έμβιο είδος, δηλαδή αυτό της αλλαγής. Άρα αυτό σημαίνει ότι θεωρητικά τουλάχιστον θα μπορούσε να έχει τη δυνατότητα, αν το εντόπιζε ως προτεραιότητα, να αλλάξει με σκοπό να εξαλείψει τις ανισότητες.

 

Επανερχόμαστε τώρα στο θέμα με το εξής υποθετικό ερώτημα. Δικαιούται να έχει το ίδιο δικαίωμα στην προστασία της υγείας του ένας φτωχός με έναν πλούσιο? Με την έννοια ότι ο πλούσιος μπορεί και πληρώνει ώστε να υπάρχουν δομές για την προστασία της υγείας, ενώ ο φτωχός δεν μπορεί να πληρώσει. Υπό αυτή την έννοια πολλοί άνθρωποι με οικονομική δυνατότητα νιώθουν αδικημένοι για την ύπαρξη κοινωνικών παροχών σε οικονομικά αδύνατους. Όμως η στήριξη της υγείας των ατόμων σε μια κοινωνία πρέπει να συνδέεται άμεσα με την οικονομική τους δυνατότητα? Αν ισχύει αυτό, μαθηματικά οδηγεί στην επιβίωση του ισχυρού και στην εξαφάνιση του αδύνατου. Κατ’ επέκταση και οι ισχυροί θα στραφούν κάποτε ο ένας εναντίον του άλλου. Θα πουν κάποιοι μα αυτό είναι νόμος της φύσης. Ναι αλλά όπως αναλύθηκε παραπάνω η επίγνωση της ανθρώπινης φύσης καθιστά το ανθρώπινο είδος το μόνο που δυνητικά μπορεί να υπερβεί κάποια αρνητικά στοιχεία της φύσης αυτής. Αντιθέτως κάποιοι το χρησιμοποιούν αυτό ως δικαιολογία για τη συνέχιση της διαιώνισης της δημιουργίας ανισοτήτων. Κλείνουν τα μάτια όμως στο ότι η στάση αυτή αποτελεί διαχρονική πηγή δυστυχίας για το ανθρώπινο είδος. Διότι πυροδοτεί τη σύγκρουση των ανθρώπων μεταξύ τους με επώδυνους καταστροφικούς τρόπους.

 

Προκύπτει λοιπόν ότι όταν μιλάμε για ισότητα ή ανισότητα δεν υπονοείται ότι  οι άνθρωποι πρέπει να είναι ίδιοι, αλλά να έχουν ίσα δικαιώματα σε κάποιες θεμελιώδεις κατακτήσεις της ανθρώπινης εξέλιξης. Τα πιο άμεσα παραδείγματα είναι η ελευθερία, η υγεία, η παιδεία, η ασφάλεια, η δικαιοσύνη, ο σεβασμός. Αυτό δεν υποδηλώνει ότι κάποιοι μέσω της ελευθερίας επιλογής τους δεν μπορεί να απωλέσουν την πρόσβαση σε κάποιο ή κάποια από αυτά. Αν τίθεται όμως το ερώτημα γιατί να έχουν ίσα δικαιώματα όλοι οι άνθρωποι παρά τη μη ομοιομορφία τους τους, καλό θα είναι να υποστηριχτεί και το γιατί. Ποιο μπορεί να είναι το κριτήριο? Είπαμε πριν για την οικονομική ισχύ. Η φυλετική ανωτερότητα μήπως? Η ανωτερότητα της καταγωγής μήπως? Η επιστήμη έχει καταρρίψει τέτοιου τύπου αυταπάτες. Οι αυταπάτες αυτές όμως έχουν στο παρελθόν προκαλέσει τεράστια δεινά στο ανθρώπινο είδος με τη μορφή πολέμων και διάφορων μορφών δυστυχίας και ακόμη συνεχίζουν. Ήταν πάντα κριτήριο η οικονομική ισχύ για την ύπαρξη δικαιωμάτων?

 

Καλλιεργείται η θεώρηση ότι όποιοι είναι φτωχοί, έχουν ευθύνη, φταίξιμο και άρα δικαίως δεν πρέπει να έχουν δικαιώματα. Ουσιαστικά εδώ θα πρέπει να τονιστεί η έννοια διαχρονικότητα και πώς επηρεάζει τα άτομα. Κάποιοι το ονομάζουν ταξικές διαφορές. Δηλαδή αυτοί που γεννιούνται φτωχοί, πεθαίνουν φτωχοί και αυτοί που γεννιούνται πλούσιοι, πεθαίνουν πλούσιοι (η έννοια πλούσιος χρησιμοποιείται με την ευρύτερη μετάφραση της οποιασδήποτε οικονομικής ευρωστίας). Προφανώς γνωρίζω ότι αυτό δεν είναι απόλυτος κανόνας. Υπάρχουν εξαιρέσεις φτωχών που πλούτισαν και πλουσίων που έχασαν την περιουσία τους. Αυτό όμως δε σημαίνει ότι όποιος δεν πλούτισε από φτωχός, δεν αξίζει, ή έχει ευθύνη γι’ αυτό και πρέπει να μην έχει δικαιώματα. Αν υποθετικά κάναμε κοινωνικό πείραμα να βάλουμε τέκνο φτωχών γονέων να μεγαλώσει σε πλούσια οικογένεια και το αντίθετο πώς θα ξεχωρίζαμε ποιος αξίζει τι? Εντέλει η φτώχεια δεν είναι γενετικό γνώρισμα. Ακόμη και να ήταν όμως, θα άξιζε ανισοτήτων? Με την ίδια λογική οι άρρωστοι άνθρωποι, σωματικά ή ψυχικά, ως «αδύναμοι» και μη ικανοί να ξεπεράσουν την αδυναμία τους, έχουν ευθύνη και θα έπρεπε να αφεθούν στην κακή μοίρα τους.

 

Φυσικά για να μην ξεχαστούμε εντός της προσπάθειας απόδειξης ότι δεν είμαστε ελέφαντες, θα πρέπει να αναλογιστούμε το εξής κλείνοντας αυτό το μικρό δοκίμιο. Αυτοί που βιώνουν τις ανισότητες, αυτοί που ξεκινούν από χαμηλότερη στάθμη, αυτοί που νοούνται ως «αδύναμοι», ίσως τελικά να είναι πιο δυνατοί από αυτούς που τους κρίνουν. Διότι ποιος είναι δυνατότερος? Αυτός που ζει κάθε μέρα προσπαθώντας να επιβιώσει σε δύσκολες συνθήκες ή αυτός που εκκινεί έχοντας δεδομένα και αυτονόητα τα θεμελιώδη της ζωής?

 

Evolution Path

Πέντε χρόνια φυλακή για τον κληρονόμο της Samsung

Ένοχος για διαφθορά κρίθηκε ο αντιπρόεδρος της Samsung Λι Τζάε-Γιονγκ, ο οποίος καταδικάστηκε σε πέντε χρόνια φυλάκισης σε μία δίκη που χαρακτηρίστηκε ως «η δίκη του αιώνα» και ανέτρεψε την πρόεδρο της Νότιας Κορέας, Παρκ Γκιουν-χιε.

Σύμφωνα με την απόφαση του δικαστηρίου, ο 49χρονος αντιπρόεδρος του νοτιοκορεατικού ομίλου, του μεγαλύτερου κατασκευαστή smartphones στον κόσμο, είναι ένοχος μεταξύ άλλων για διαφθορά και ψευδορκία.

Κι αυτό γιατί ο Λι δωροδόκησε με περίπου 40 εκατομμύρια δολάρια την πρόεδρο Παρκ με αντάλλαγμα πολιτικές χάρες.Ο δισεκατομμυριούχος, που είναι ο τρίτος πλουσιότερος άνθρωπος της χώρας, αρνείται τις κατηγορίες και βρίσκεται υπό κράτηση από τον Φεβρουάριο.

Οι συνήγοροι του κληρονόμου της Samsung αναμένεται να ασκήσουν έφεση, ενώ ανακοίνωσαν ότι δεν μπορούν να δεχτούν την απόφαση. «Είμαστε πεπεισμένοι ότι η απόφαση θα ανατραπεί», δήλωσε ο δικηγόρος Σονγκ Γου-τσέολ.

Βάσει της νομοθεσίας της Νότιας Κορέας δεν μπορούν να ανασταλούν οι καταδίκες σε περισσότερα από τρία χρόνια φυλάκιση. Η πενταετής φυλάκιση είναι μια από τις μεγαλύτερες ποινές που έχουν επιβληθεί σε μεγάλο επιχειρηματία της χώρας.

Σύμφωνα με το δικαστήριο, η οικονομική στήριξη που πρόσφερε η Samsung στην έμπιστη φίλη της προέδρου, την Τσόι Σουν-σιλ, ισοδυναμεί με δωροδοκία, περιλαμβανομένων των 6,4 εκατομμυρίων δολαρίων (5,4 εκατομμυρίων. ευρώ) που κέρδισε χορηγώντας την καριέρα της κόρης της Τσόι στην ιππασία.

Σε αντάλλαγμα για τις συνεισφορές αυτές, η Samsung δέχθηκε τη στήριξη της κυβέρνησης της Νότιας Κορέας για την αμφιλεγόμενη συγχώνευση το 2005 δύο θυγατρικών της, κάτι που βοήθησε τον Λι να ενισχύσει τον έλεγχό του στον όμιλο.

Έξω από το δικαστήριο εκατοντάδες αστυνομικοί αναπτύχθηκαν για να αποτρέψουν τις αντιπαραθέσεις μεταξύ υπερασπιστών και μη του Τζάε-Γιονγκ και της Γκιουν-χιε. Πάνω από 450 άνθρωποι υπέβαλαν αίτηση για να γίνουν μάρτυρες στη «δίκη του αιώνα».

Μπορεί ο 49χρονος να εξοργίστηκε από τη δωδεκάχρονη ποινή που είχαν ζητήσει ο εισαγγελέας, ωστόσο η ποινή που τελικά του επιβλήθηκε είναι η μεγαλύτερη που δίνεται σε οποιονδήποτε ηγέτη των νοτιοκορεάτικων τσεμπόλ, δηλαδή των επικεφαλής οικογενειακών πολυεθνικών κολοσσών.

Η καταδίκη του Λι θα μπορούσε να έχει συνέπειες για την Παρκ, που αντιμετωπίζει την πιθανότητα της ισόβιας κάθειρξης, όταν εκδοθεί η σχετική δικαστική απόφαση αργότερα φέτος.

Πηγή : Πέντε χρόνια φυλακή για τον κληρονόμο της Samsung