Τι πρέπει και τι δεν πρέπει να λές

Είναι κάτι που έχω περισσότερο ως αίσθηση και βρίσκω ότι προσπαθώ να το βάλω σε λέξεις, αλλά δε μου είναι πολύ εύκολο. Νιώθω ότι συμβαίνει γενικά και δεν είναι μόνο δικό μου, αλλά δεν μπορώ προς το παρόν να το ξέρω και θα ήθελα βέβαια να το ξέρω.

Θα το περιγράψω όσο καλύτερα γίνεται. Υπάρχουν πράγματα που ξέρουμε ότι συμβαίνουν αλλά δεν τα εκφράζουμε. Σα να λειτουργούμε στην καθημερινότητα με ένα τρόπο που τα αποδεχόμαστε χωρίς όμως να μιλάμε για αυτά ή να γράφουμε γι ’ αυτά. Νομίζω ότι αυτό που ισχύει περισσότερο είναι ότι φοβόμαστε να τα εκφράσουμε. Ή ενίοτε νομίζουμε ότι δεν έχει νόημα να ασχοληθούμε, ή τα προσπερνάμε ως ξεπερασμένα και ντεμοντέ. Ή ότι θα σταμπαριστούμε και θα λάβουμε κάποιες αρνητικές ταμπέλες (με την πιο ήπια να είναι αυτή του ιδεαλισμού) από τους συνομιλητές μας.

Δε θέλω να περιαυτολογήσω, έτσι περνάω κατευθείαν σε παραδείγματα. Υπάρχει μια γνώση αρκετά εκτενής νομίζω για το πώς λειτουργεί αυτή η χώρα σε όλα τα επίπεδα. Αμέτρητα τα γεγονότα που υποδεικνύουν δυσλειτουργία, αναξιοκρατία, κομματικό ρουσφέτι, διαφθορά παντού στις κυβερνήσεις, στις κυβερνητικές υπηρεσίες, σε θεσμούς όπως η δικαιοσύνη, η παιδεία, η υγεία, στην οικονομική πολιτική, στην αδιαφορία για το περιβάλλον κ.α. Κι όμως εκτός που δεν κάνουμε τίποτα για όλα, χορεύοντας στο ρυθμό των ΜΜΕ- συγκοινωνούντων δοχείων με το πολιτικό σύστημα, δε μιλάμε πλέον γι ’ αυτά, τα έχουμε ως δεδομένα. Τώρα που είπα αυτό βγήκε αμέσως το παράδειγμα με το ρόλο των ΜΜΕ. Παρατηρούμε τις μεταγραφές δημοσιογράφων στην πολιτική όλο και πιο αβίαστα, τους εκλέγουμε εμείς οι ίδιοι μάλιστα. Παρατηρούμε κανάλια να λειτουργούν όλο και περισσότερο ως οπαδικοί σύνδεσμοι των κομμάτων. Ποιος ασχολείται με αυτό που λέγεται αντικειμενική δημοσιογραφία? Ενδιαφέρεται κανείς? Διαβάζουμε ειδήσεις και ψάχνουμε ποιος την έβγαλε, αν έγινε έτσι, τι μπορεί να ισχύει κ.α. Τα κανάλια γίνονται όργανα των επιχειρηματιών που τα ελέγχουν, τα γεγονότα παρουσιάζονται (ή δεν παρουσιάζονται) όπως συμφέρει και εμείς «τρώμε» το σανό αμάσητο. Είναι σα να το έχουμε αποδεχτεί, σα να έχει περάσει στη ζωή μας.

Άλλο παράδειγμα. Κραυγαλέο. Χθες είχα μια κουβέντα περί οικοδομής, αυθαιρέτων, ακινήτων κ.λ.π. Όπως ήταν αναμενόμενο κυριάρχησαν ιστορίες περί χρηματισμού της πολεοδομία. Τι είναι παρακαλώ η πολεοδομία? Τι ακριβώς είναι και θεωρούμε δεδομένο επί δεκαετίες ολόκληρες ότι πρέπει να λαδώνουμε για να κάνουμε τη δουλειά μας και κανείς δεν τολμά να σχολιάσει, πόσο μάλλον κάποια κυβέρνηση να κάνει κάτι. Η άμεση αντίδραση σε αυτό είναι ένα κυνικό γέλιο για το παράλογο του πράγματος. Εκεί είμαστε. Αυτό είναι που εννοώ. Το σωστό, το δίκαιο, το κοινό όφελος έχουν θεωρηθεί ως αδύνατα, ενώ κανονικότητα θεωρείται το παράλογο και το συμφεροντολογικό.

Ένα συναφές θέμα είναι νομίζω αυτό της «πολιτικής ορθότητας». Τι πρέπει να λες και τι δεν πρέπει. Πολύ άμεσο παράδειγμα η «μνημονιολογία». Κάποτε υπήρχε ο σχετικός ντόρος όπου όποιος ήταν υπέρ αμέσως σταμπαριζόταν ως γερμανοτσολιάς. Τώρα έχει αλλάξει το ρεύμα. Τα μνημόνια θεωρούνται δεδομένα, αυτονόητα και αν μιλήσεις για αυτό, είσαι αφελής επαναστάτης του καναπέ και οι άλλοι χασμουριούνται. Οπότε αποφεύγεις, δε θέλεις να είσαι βαρετός. Το ότι τα μνημόνια δε θα χρειάζονταν αν υπήρχε βούληση για ρηξικέλευθες πολιτικές που θα χτυπούσαν και την παθολογική νοοτροπία που οδήγησε στα μνημόνια που να το πεις. Το ότι τα ίδια τα συμφέροντα που οδήγησαν στα μνημόνια συνεχίζουν να λυμαίνονται ιδιωτικό και δημόσιο βίο με οποιοδήποτε κόμμα και αν κυβερνά, είναι μια γνώση που όλοι λίγο πολύ κατέχουν κατά βάθος, (διότι πρέπει να είσαι και ψαγμένος δε γίνεται) κανείς όμως δεν το ψελλίζει δυνατά.

Κινδυνεύεις» να χαρακτηριστείς αυτό που δεν είσαι. Κινδυνεύεις να ταυτιστείς με έννοιες που η συλλογική νοοτροπία (μετά από την αντίστοιχη πλύση εγκεφάλου της «ορθότητας») απορρίπτει. Όπως για παράδειγμα δεν επιτρέπεται πλέον να θυμώνεις και να σκέφτεσαι να αντιδράσεις. Συγκεντρώσεις, διαδηλώσεις, συλλαλητήρια έχουν ενοχοποιηθεί ως μια αναποτελεσματική ψευδοεπανάσταση που κάνουν μόνο κάτι κολλημένοι αριστεροί, κομμουνιστές και αντιεξουσιαστές αναρχικοί. Οπότε αν κάποιος θέλει να υποστηρίξει ότι ο λαός έχει δύναμη και μπορεί να τη χρησιμοποιήσει βροντερά ώστε να επιβάλλει το δίκαιο (αρκεί να γίνει σωστά και μαζικά), το μόνο που θα καταφέρει είναι να στιγματιστεί.

Δεν μπορώ να αντισταθώ σε ακόμη ένα παράδειγμα. Μεγάλη ποδοσφαιρική ομάδα της Αθήνας παραπαίει εδώ και αρκετά χρόνια, διανύοντας τη χειρότερη περίοδο της ιστορίας της. Όλοι όσοι έχουν στοιχειώδη αίσθηση και γνώση των πραγμάτων γνωρίζουν το πρόβλημα, γκρινιάζουν ασταμάτητα, αλλά ουσιαστικά το αποδέχονται μην κάνοντας  απολύτως τίποτα. Γιατί ο μεγαλομέτοχος τα έχει βροντήξει και εμείς πρέπει να το αποδεχτούμε. Το πρόβλημα έχει όνομα και για να το λύσεις πρέπει να κουνηθείς όπως σηκώθηκες κάποτε το 2008 από τον καναπέ σου με χειροπιαστά αποτελέσματα. Γιατί δεν το κάνεις τώρα? Που είναι η περήφανη συλλογική οπαδική οργάνωση που υποτίθεται ότι ζει για την ομάδα και δεν κάνει τίποτα? Δεν το λέμε, δεν το λέμε.

Επιστρέφοντας στα ευρύτερα ζητήματα πού να μιλήσεις για κοντή μνήμη? Που να αναφερθείς στην απλή λογική που λέει ότι 40-45 χρόνια κάποιοι κυβερνούσαν και ξαφνικά το 2010 ήρθε η χρεωκοπία. Πού να μιλήσεις για κάποια άλλου είδους χρεωκοπία της χώρας σε επίπεδο ιδεών και αξιών. Γνωστά πράγματα που δε νομίζω ότι έχει κανείς όρεξη να επαναλαμβάνει. Και αυτό νομίζω ότι είναι πρόβλημα.

Όλοι θέλουν να «προχωρήσουν μπροστά». Αυτό είναι κάτι ωραίο να το πεις, εύηχο και αισιόδοξο. Προκαλεί θετική εντύπωση και ανταπόκριση. Φυσικά είναι μια γενικότητα που μπορεί να μεταφραστεί ποικιλοτρόπως. Στην πραγματικότητα αυτό που υποκρύπτεται, αλλά επουδενί δε λέγεται, είναι η ενίσχυση της νοοτροπίας «αφού δε γίνεται τίποτα και το συλλογικό μέλλον δε προμηνύεται να βελτιώνεται, ας κοιτάξουμε να είμαστε εμείς καλά να βολευτούμε και οι άλλοι να πα να πνιγούν» (λογοκριμένη έκδοση).

Γενικά είναι κάπως κοινωνικά «απαγορευμένο» να πιάσεις στο στόμα σου ορισμένα θέματα «ευαίσθητα». Δεν έχει σημασία η ουσία, αυτό που μετράει είναι η επικοινωνιακή διαχείριση. Τα παραδείγματα είναι πολλά, αλλά ήδη το κείμενο έχει μεγαλώσει. (Τώρα που το σκέφτομαι να ακόμη ένα παράδειγμα ορθότητας. Πρέπει να γράφεις λίγα πράγματα ώστε να μην «κουράσεις» γιατί ο κόσμος βαριέται να διαβάζει μεγάλα κείμενα.) Επίσης φοβάμαι να τα γράψω γιατί θα με κατακρίνουνε και δε θέλω, θέλω να μην ξεπεράσω κάποια όρια για να αρέσει αυτό που γράφω. Θέλω να μη μεταδίδω μια εικόνα αρνητική και απαισιόδοξη, όχι να λέω τα πράγματα με το όνομά τους, αφού η αλήθεια πονάει και τον πόνο τον αποφεύγουμε δια ροπάλου. Θέλω να γράφω σοφιστικέ, ουδέτερα, μετρημένα και προπάντων ανώδυνα σχόλια γιατί που να κάθεσαι να σε παρεξηγεί ο κόσμος. Θέλω να βγάζω έναν αέρα θετικότητας και άνετης υπερβατικότητας γιατί δε θέλει ο κόσμος μίζερα πράγματα, θέλει να πετάει ψηλά με τα φτερά της αυταπάτης.

Evolution Path

Τον πρώτο προϋπολογισμό στον κόσμο για «την ευημερία των πολιτών» παρουσίασε η Νέα Ζηλανδία

Κάπου γίνονται δηλαδή αυτά!

https://www.protagon.gr/epikairotita/ton-prwto-proypologismo-ston-kosmo-gia-tin-evimeria-twn-politwn-parousiase-i-nea-zilandia-44341847002

Το δίπολο δεξιά – αριστερά έχει χάσει κάθε λόγο ύπαρξης

  «Στο βιβλίο προσπαθώ να καταδείξω ότι υπάρχουν πολύ σημαντικότερα ζητήματα που θα έπρεπε να απασχολούν τους πολίτες από την ανούσια αντιπαράθεση αριστεράς και δεξιάς. Πλέον, θεωρώ ότι είναι εντελώς αδικαιολόγητες αυτές οι διακρίσεις. Αλληλοσπαραχτήκαμε στο παρελθόν κι έχει φτάσει η στιγμή να ξεπεραστούν αυτές οι διαφορές. Αυτή η πίστη σε ανύπαρκτες φαντασιακές καταστάσεις οφείλεται σε ανθρώπους απαίδευτους και χρησιμοποιούνται μόνο ως εργαλεία χειραγώγησης. Εξακολουθεί να μας καταδυναστεύει αυτός ο διαχωρισμός δεξιάς – αριστεράς, όταν το μοναδικό μας κριτήριο θα έπρεπε να η επιλογή των χρήσιμων, εκείνων που αξίζουν, πέρα από ιδεολογικές ταμπέλες».

https://www.lifo.gr/articles/book_articles/225669/giorgos-pampoykis-to-dipolo-deksia-aristera-exei-xasei-kathe-logo-yparksis

Πηγή: http://www.lifo.gr

Λείπει η ανάληψη της ευθύνης της ηγεσίας

Συνέντευξη του Αντώνη Καφετζόπουλου στο Βημα

Ο Αριστοφάνης στους «Βατράχους» ισχυρίζεται ότι οι ποιητές θα σώσουν τον κόσμο. Εσείς;
«Οχι. Αλλά ούτε ο Αριστοφάνης το πολυπιστεύει αυτό. Προσπαθεί να σοκάρει και διά της κωμωδίας να προτείνει κάτι εξωφρενικό, ακόμη και για την εποχή του. Πρόθεσή του είναι να φέρει πίσω τον Ευριπίδη, αλλά καταλήγει στον Αισχύλο, που είναι ένα τοτέμ, μια ιερή ανάμνηση, ένας θρύλος της δημοκρατικής παράταξης, για να γυρίσουμε στις παλιές καλές ημέρες».
Σήμερα περιμένουμε τους διανοούμενους να μας σώσουν;
«Εχει μια βάση αυτό, γιατί τίποτε δεν προχώρησε από πολιτισμική άποψη χωρίς ανθρώπους που διανοούνταν επί των προβλημάτων. Οι διανοούμενοι ήταν πάντα μέρος της επίλυσης. Και σήμερα ισχύει αυτό. Υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι που αρθρώνουν λόγο και αισθάνονται την ανάγκη να παρέμβουν, ενώ προηγουμένως δεν το έκαναν».
Υπάρχει ένας τρόπος για να ανέβει ο Αριστοφάνης;
«Οχι, υπάρχουν πολλοί τρόποι και ίσως μία-δύο σταθερές. Οταν σκεφτόμαστε τον Αριστοφάνη σκεφτόμαστε ότι όλα θα τελειώσουν με ένα πάρτι, με ένα διονυσιακό στοιχείο».
Η Επίδαυρος είναι για εσάς ένας ειδικός χώρος;
«Ναι, αλλά προσωπικά δεν μου δημιουργεί συγκλονιστικά αισθήματα. Εχω την άποψη ότι πρέπει να κλείσει ως θέατρο και να παραμείνει ένας αρχαιολογικός χώρος. Είναι ένα πολύ σημαντικό μνημείο της ανθρωπότητας και το έχουμε παρακάνει από την πλευρά της καταστροφής του μνημείου, του τοπίου, αλλά και του περιεχομένου. Δεν είναι η Επίδαυρος για να ερμηνεύουμε τον Αριστοφάνη ως σχολιαστή της σύγχρονης επικαιρότητας, να ρίχνουμε πέντε καλαμπούρια και να φεύγουμε».
Εχει όρια η σάτιρα;
«Οχι. Το όριο το βάζει η ίδια η κοινωνία που σου λέει ποια πράγματα να μην κάνεις. Δεν έχουμε σατιρική παράδοση, το ψάχνουμε. Οπως τα παιδιά που κάνουν stand-up ή κάποιοι παλαιότεροι, όπως ο Μητσικώστας, που λένε κάποια πράγματα αλλά δεν είναι ακριβώς σάτιρα. Περισσότερο κωμωδία».
Ο Λαζόπουλος;
«Κάνει σάτιρα αλλά έχει ένα προσωπικό στυλ. Ακόμη και όταν ξεφεύγει και γίνεται διδακτικός, ακόμη και όταν τον πιάνεις να αντιφάσκει, έχει ένα πολύ προσωπικό στυλ, το οποίο το λέμε και ταλέντο».
Σας απογοήτευσε η Αριστερά;
«Εχω πολύ τεταμένες σχέσεις με την Αριστερά εδώ και 30-40 χρόνια. Δεν έπεσα από τα σύννεφα. Από το ’78-’79 είμαι πολύ επιφυλακτικός και με τα κόμματα και με τις προσωπικότητες της Αριστεράς. Εχω περάσει γενεές δεκατέσσερις κάποιους φίλους μου που ήταν στη ΔΗΜΑΡ για την προσήλωσή τους στον Κουβέλη – μάλλον δίκιο είχα. Ο Φώτης Κουβέλης είναι τυπική περίπτωση αριστερού, εκφράζει το κυρίαρχο μοντέλο: υπαλληλική νοοτροπία, διάθεση διά της κλάψας να αναδειχθεί σε θύμα, αλλά μόλις αναλάβει κάποια θέση εξουσίας γίνεται ο σκληρότερος εξουσιαστής. Αυτό είναι ένα κλασικό μοντέλο αριστερού γενικώς».
Το ίδιο πιστεύετε και για τον Πρωθυπουργό;
«Ναι, και ο Αλέξης Τσίπρας αυτό το μοντέλο είναι. Είχε πέσει πολλή κλάψα μέχρι να διαφανεί ότι βαδίζει προς την εξουσία».
Σας ενδιαφέρει η πολιτική; Εχετε κατά καιρούς συνταχθεί με τον Γιώργο Παπανδρέου, με το Ποτάμι, με τον Γιώργο Καμίνη…
«Αντιλαμβάνομαι τον εαυτό μου να ασκεί το δικαίωμα ενός πολίτη ο οποίος θέλει να πολιτεύεται. Το Ποτάμι με απογοήτευσε αμέσως μετά τις εκλογές, όταν ήταν φανερό ότι ο Τσίπρας θα κάνει κυβέρνηση με τον Καμμένο και ο Σταύρος γλυκοκοίταζε την πιθανότητα να αποτελέσει αυτός τον παπαγάλο στον ώμο του πειρατή. Νομίζω ότι ανέλαβε με μεγάλο προσωπικό κόστος να φτιάξει αυτό που έφτιαξε, και το κάνει έντιμα, μια εξαιρετική πρωτοβουλία που δεν προχώρησε στην εκτέλεση. Δεν έκανε δομές δημοκρατικού κόμματος. Πιστεύει ότι πολιτική είναι να φτιάχνεις συμμαχίες, να πηγαίνεις ακόμη και με τον διάβολο, αρκεί να κερδίσεις τρία πράγματα. Και δεν το κάνει για προσωπικό όφελος. Αφησε περισσότερα πράγματα πίσω του από αυτά που αποκόμισε ή πρόκειται να αποκομίσει από την πολιτική».
Πιστεύετε ότι σήμερα οι πολιτικοί δεν παίρνουν από λόγια;
«Αυτό που λείπει είναι η ανάληψη της ευθύνης της ηγεσίας. Οταν αναλαμβάνεις να ηγηθείς οφείλεις να είσαι δυσάρεστος, να πας και κόντρα στο ρεύμα, να καθίσεις να μιλήσεις με ανθρώπους με τους οποίους έχεις κοινά σημεία αλλά σε χωρίζουν πιο πολλά. Και το αποφεύγουν».
Αναφέρεστε στον Γιώργο Καμίνη;
«Ο Καμίνης έχει κλειστεί στο γραφείο του και δημαρχεύει. Υπήρξε μια έλλειψη ηγεσίας και εμπιστοσύνης στους ανθρώπους. Πρότεινα συνέχεια πράγματα χωρίς οικονομικό κόστος, που απαιτούσαν από τον ίδιο να σπάσει μερικά αβγά, να συγκρουστεί με νοοτροπίες. Υπήρχε μια αναβλητικότητα. Οταν τα πράγματα έγιναν προσβλητικά για εμένα, έφυγα από αντιδήμαρχος και δημοτικός σύμβουλος».
Τι κρατάτε από την Κωνσταντινούπολη, όπου γεννηθήκατε;
«Οταν φύγεις από έναν τόπο και πας σε έναν άλλον, κουβαλάς μια κριτική ματιά. Εγώ ήρθα στα 13-14 και χωρίς να το θέλω ήμουν υποχρεωμένος να κάνω συγκρίσεις».
Θέατρο, σινεμά, τηλεόραση, ντοκιμαντέρ… Νιώθετε ανένταχτος;
«Δεν θα ήθελα να έχω μία ταυτότητα. Και αν τα τελευταία χρόνια είμαι με περισσότερη προσήλωση στο θέατρο, αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι στο θέατρο αισθάνεσαι ελεύθερος και δημιουργικός. Γιατί, στο τέλος, εγώ είμαι πάνω στη σκηνή και αποφασίζω. Και επιπλέον γιατί κάθε παράσταση είναι μοναδική».
Σας χαρακτηρίζει μια νεότητα…
«Νεανικότητα θα την έλεγα εγώ, κάτι πιο επιφανειακό. Είμαι 67 χρόνων. Ο χρόνος με απασχολεί αλλά μ’ αρέσει κιόλας και διασκεδάζω κάνοντας παρέα με νεότερους».
Είστε αισιόδοξος;
«Δεν είμαι αισιόδοξος εκ φύσεως. Επιπλέον, δεν θεωρώ ελπιδοφόρο το πλαίσιο, παγκοσμίως – θα φέρνει κρίσεις. Στην Ελλάδα ειδικότερα είμαι πολύ απαισιόδοξος, γιατί φαίνεται ότι δεν αφομοιώσαμε κάτι από αυτή την κρίση. Που αν αφαιρέσεις όλα τα σουσούμια της είναι μια κρίση επιπολαιότητας μιας ολόκληρης κοινωνίας, η οποία ανεχόταν να μπαίνουν κάτω από το χαλί πράγματα. Και εξακολουθούμε να το κάνουμε».

Τα likes, οι selfies και ξανά στο ίδιο έργο θεατές

Αναδημοσίευση ενός παλιότερου κειμένου

Οι τελευταίες εξελίξεις από το καλοκαίρι κι έπειτα ήταν σαφώς ακόμη ένα χτύπημα για πολύ κόσμο. Ειδικά για μια περίοδο 2-3 εβδομάδων τον Ιούλιο έχω την εντύπωση ότι οι ατομικές πνευματικές και ψυχικές άμυνες μεγάλης μερίδας του κόσμου δοκιμάστηκαν σκληρά στο πλαίσιο αρχικά μιας συντονισμένης εκστρατείας φόβου και στη συνέχεια μιας ανώμαλης προσγείωσης σε μια σκληρή και επαναλαμβανόμενα απογοητευτική πραγματικότητα. Και η πραγματικότητα αυτή ανέδειξε για πολλοστή φορά το καταθλιπτικό συμπέρασμα ότι σε αυτή τη χώρα δεν υπάρχει λογική. Γιατί η λογική δέχεται σκληρή δοκιμασία όταν το αποτέλεσμα ενός (ήδη παράλογου) δημοψηφίσματος οδηγεί ακριβώς στην αντίθετη πολιτική απόφαση. Οι προεκτάσεις του γεγονότος αυτού είναι περισσότερες, όμως θα πρέπει να αρκεστούμε στο «ο νοών νοήτω».

Πλέον ο κόσμος καλείται να ξαναψηφίσει σε μια εκλογική διαδικασία χωρίς ουσία καθώς οι πρόσφατες εξελίξεις έχουν δείξει ότι το κόμμα που θα πλειοψηφήσει δεν θα κυβερνήσει, αλλά θα συγκυβερνήσει για να εφαρμόσει πολιτικές ήδη γνωστές. Ξανά παρόμοιες προεκτάσεις.

Και παρά την ευνοική συγκυρία της καλοκαιρινής ραστώνης, ο νεοέλληνας δε δείχνει να ωφελήθηκε πολύ. Αντιθέτως η πεποίθηση ότι το πνεύμα της πλειοψηφίας του κόσμου βρίσκεται σε πολυετή ραστώνη, ποτέ δε φαινόταν ισχυρότερη. Από τη μια ζουν και βασιλεύουν χρονίζουσες παθογένειες όπως η έλλειψη σεβασμού για το συνάνθρωπο, η έλλειψη παιδείας, η ματαιοδοξία, ο ατομικισμός, ο ωχαδερφισμός, η κουτοπονηριά, η υποκρισία και πολλές άλλες. Από την άλλη, αν υπάρχει μια υποθετικά αυξανόμενη μάζα πληθυσμού που κάπως ευαισθητοποιημένη, προσπαθεί να ξεφύγει από τα προηγούμενα, δεν έχει βρει δυστυχώς τρόπο να εκφραστεί. Επικρατούν μηχανισμοί άμυνας που προσφέρουν αποφυγή της φόρτισης που προκαλεί η παρακμή της χώρας τούτης. Τυπικά παραδείγματα ο στρουθοκαμηλισμός, κυνισμός, το κυνικό χιούμορ και η αδιαφορία για τα κοινά.

Ο κόσμος σήμερα περνάει σημαντικό μέρος του χρόνου του στο virtual κόσμο των social media «ποστάροντας» επί παντός επιστητού, καθόλου συχνά δυστυχώς επί πραγματικά σημαντικών θεμάτων. Και ποιος καθορίζει τι είναι πραγματικά σημαντικό θα ρωτήσει εύλογα κανείς. Ζούμε σε μια εποχή που το να υποστηρίξει κανείς ότι οι αρχές/αξίες είναι ό,τι πιο σημαντικό στη ζωή δε χρήζει γενικής παραδοχής, αλλά και όποτε χρήζει ξεχνιέται άνετα στο μύλο μιας αλλοτριωμένης καθημερινότητας. Ο κόσμος δεν απολαμβάνει στοιχειωδών πολιτισμικών κατακτήσεων όπως κατάλληλης παιδείας, λειτουργικού σύστηματος υγείας παντού, δικαιοσύνης, αξιοκρατίας, αξιοπρέπειας, εργασίας, κοινωνικής ασφάλειας, οργάνωσης κράτους κ.α.. και παρ’ όλ’ αυτά αναλώνεται εκτός από την all time classic πατροπαράδοτη γκρίνια σε διαδικτυακούς διαγωνισμούς συλλογής «likes», μέσω διανοουμενίστικων σοβαροφανών «αναλύσεων», εξυπνακισμών και αστεισμών που ναι προσφέρουν λίγο γέλιο μεν, καμία πραγματική αλλαγή δε.

Εκτός και αν δε χρειάζεται αλλαγή η κοινωνία τούτη βρε αδερφέ! Τι κάθεσαι και ασχολείσαι τώρα εσύ με τέτοια πράγματα. Τι πιο εύκολο να συνεχίσουμε να κυκλοφορούμε καλοντυμένοι και με τις μάσκες (selfies?) ανανεωμένες εντός και εκτός των κινητών και ακίνητων «αξιοζήλευτων» κεκτημένων μας, απενεργοποιώντας τις αισθήσεις μας στο τοξικό έξω και αγνοώντας περιχαρείς το ταλαιπωρημένο μέσα…

world apathy

23 δισ. ευρώ ζημιά από φαρμακευτικές από το 2000 έως το 2015

Δε θα αναφερθώ στα βαριά ονόματα που εμπλέκονται στο θέμα με τη Novartis, καθώς είναι σημαντικό να μην πληγούν οι ευαισθησίες πολλών και οι αυταπάτες περισσότερων.. Αν προσθέσει κανείς διάφορα τέτοια νούμερα και από άλλα «πάρτυ» όπως π.χ. οι εξοπλισμοί, τότε εξηγούνται πλέον και πέραν από συνωμοσιολογικό επίπεδο τα ελλείμματα και τα χρέη αυτής της χώρας. Αυτό που μου έρχεται στο μυαλό να σχολιάσω είναι η συνεχιζόμενη προσκόλληση πολλών συμπολιτών μας παντός τάξης και παιδείας στα πολυπλόκαμα πολιτικά μορφώματα του παρελθόντος που σε αγαστή συνεργασία με μερίδα του κυρίαρχου ιδιωτικού τομέα (τον οποίον τόσο τυφλά πολλοί υποστηρίζουν ως μόνη λύση για την πάταξη της διαφθοράς άκουσον άκουσον) οδήγησε την οικονομική κατάρρευση σε αυτά τα δυσθεόρατα ύψη.

Τί άλλο θέλετε να κατανοήσετε οτι το υπάρχον πολιτικοοικονομικό σύστημα έχει αποτύχει και άρα πρέπει να αλλάξει ριζικά? Και βέβαια όχι τύπου «Άλλαξε ο Μανωλιός κι έβαλε τα ρούχα του αλλιώς»?

Πηγή : Τι λέει η δικογραφία για την Novartis

Evolution Path

Global Warming? Bundle up and use it for the cold!

Τα σχόλια ιεραρχικά

1) Όταν τίποτα δε μας κάνει εντύπωση πλέον : Απάθεια. Ο πρόεδρος των ΗΠΑ είναι τουλάχιστον βλάξ, but it’s ok.

2) Γιατί και η παγκόσμια υπερθέρμανση μπορεί να είναι χρήσιμη (!) για να γλιτώσουμε δολάρια!

3) Όσοι κράζετε τους δικούς μας εδώ πάρτε το αλλιώς.

4) Συμβούλους προφανώς και έχει ο πρόεδρος. Δεν τους συμβουλεύεται? Ανοίγει το twitter και γράφει στην ψύχρα?

 

 

Evolution Path