Δράση από κυβερνήσεις όχι μόνο από τα άτομα

Key points from this interesting article :

Climate experts aren’t celebrating. If anything, they say, this comparatively mild and temporary reduction shows how desperately we need comprehensive climate policy—to reduce emissions in a truly systematic, sustainable way.

“Individual action, although important, will not solve this, in my opinion. We’re going to have to have government action,”

a 2019 study in the journal Nature Climate Change found that when people are asked to make small personal sacrifices, they’re less likely to push for wider systemic changes like a carbon tax

The federal lack of readiness for the coronavirus has proven tremendously costly in terms of both lives and money, she said. “Obviously, that maps on perfectly to what we’re risking with climate change.”

The Covid-19 crisis has shown how quickly governments can make decisions to ensure the safety and well-being of their citizens, Herzer Risi pointed out. “Clearly, we are able to make significant shifts in focus when needed,”

Πηγή : The Coronavirus and the Limits of Individual Climate Action

Τώρα υπάρχει χρόνος και χώρος

Η πανδημία του κορονοϊού έχει εισβάλλει αναπάντεχα στη ζωή μας εδώ και κάποιες εβδομάδες επιφέροντας πολλές αλλαγές στην κανονικότητά μας όπως την ξέραμε και ως αναμενόμενα και στην ψυχική μας ζωή. Οπωσδήποτε ο αντίκτυπος θα βιωθεί πολύπλευρα και διαφορετικά από το κάθε άτομο ανάλογα με την προσωπικότητα και την ψυχική του συγκρότηση. Αυτό που συμβαίνει γύρω μας είναι πρωτοφανές, ένα πανανθρώπινο υπαρξιακό ταρακούνημα και είμαι της άποψης ότι δε χρειάζεται βιασύνη στην «κατάρτιση» εγχειριδίων αντιμετώπισης γενικής κατανάλωσης.

Πέρα από τις διάφορες αρνητικές επιπτώσεις, θα ήθελα να επισημάνω και μια θετική που ήδη άρχισε να διαφαίνεται σε ορισμένους θεραπευόμενους. Κάποιοι λοιπόν βιώνουν μείωση του άγχους που είχαν προ της πανδημίας. Δεν είναι τόσο δύσκολο να αναγνωρίσει κανείς την αιτία η οποία με λίγα λόγια είναι η παύση που έχει επιβληθεί στην προηγούμενη ρουτίνα της ασταμάτητης υπερδραστηριότητας-υπεραπασχόλησης. Ένας τρόπος ζωής συνειδητά ή ασυνείδητα επιλεγμένος που διέπεται από τις «ανάγκες» που πρέπει να καλύπτει κάποιος συνέχεια και το κυνήγι περισπασμών για να γεμίζει το χρόνο του. Οι περιορισμοί της πανδημίας δίνουν χώρο και χρόνο σε αρκετούς να ξεκουραστούν ψυχικά και σωματικά και να έρθουν σε μεγαλύτερη επαφή με τον εαυτό τους και την οικογένειά τους, την οποία πριν βλέπανε στα πεταχτά λίγο το βράδυ που επέστρεφαν από τη δουλειά.

Δεν είναι και λίγο πράγμα μια τέτοια ανάπαυλα. Πόσο μεγάλη ήταν η συζήτηση πριν την πανδημία για την αύξηση στις διαταραχές άγχους και στην κατάθλιψη τις τελευταίες δεκαετίες. Το ασταμάτητο κυνήγι των υποχρεώσεων, της «επιτυχίας», της κατανάλωσης, του κέρδους, της εξουσίας φέρνει υπερένταση και άγχος και ο εσωτερικός μας «μετρητής» που ψάχνει για συμβατό νόημα στις σύγχρονες συνθήκες φέρνει κατάθλιψη. Όχι ότι αυτά είναι οι μοναδικοί λόγοι, αλλά συμβάλλουν.

Τώρα υπάρχει χρόνος και χώρος για επανεξέταση, ενατένιση και ενδεχομένως αναδιαμόρφωση. Είμαστε τόσο σίγουροι ότι η προηγούμενη πορεία μας ήταν επιθυμητή και ικανοποιητική? Μήπως περιμένουμε πώς και πώς να περάσει ο κορονοϊός σα να μην τρέχει τίποτα, ώστε να ξεχυθούμε πάλι στις πρότερες συνθήκες ζωής που τόσο πολύ στερούμαστε?

Evolution Path

Τον πρώτο προϋπολογισμό στον κόσμο για «την ευημερία των πολιτών» παρουσίασε η Νέα Ζηλανδία

Κάπου γίνονται δηλαδή αυτά!

https://www.protagon.gr/epikairotita/ton-prwto-proypologismo-ston-kosmo-gia-tin-evimeria-twn-politwn-parousiase-i-nea-zilandia-44341847002

Προτεραιότητα η ποιότητα ζωής

«το θέμα είναι να θεωρηθεί στόχος η ποιότητα ζωής και όχι η οικονομική ανάπτυξη»

Έκθεση της Διακυβερνητικής Επιστημονικής και Πολιτικής Πλατφόρμας για τη Βιοποικιλότητα και τις Υπηρεσίες Οικοσυστήματος (IPBES) του ΟΗΕ για την οποία εργάστηκαν 450 επιστήμονες για τρία ολόκληρα χρόνια αποφαίνεται μεταξύ άλλων ότι :

«η Φύση είναι καταδικασμένη να συνεχίσει την ταχεία καταστροφική της πορεία, λόγω των τραγικών επιπτώσεων που έχει το πέρασμα της ανθρωπότητας από τον πλανήτη. Εκτός και αν γίνουν βαθιές αλλαγές στα μοντέλα παραγωγής και κατανάλωσης των ανθρώπων».

Ένα εκατομμύριο είδη ζώων και φυτών κινδυνεύουν με εξαφάνιση μέσα στις επόμενες δεκαετίες.

Είμαι σίγουρος ότι οι περισσότεροι άνθρωποι προσπερνούν νέα με τέτοιο περιεχόμενο ήδη και μόνο από τον τίτλο.

Υπάρχει το εξής παράξενο. Ενώ σε ατομικό επίπεδο ο άνθρωπος επιστρατεύει πολύ πιο εύκολα τη λειτουργία της πρόληψης και της πρόβλεψης για το μέλλον (σε σημείο συχνά να εξωθεί τον εαυτό του σε υπερβολικό γενικευμένο άγχος), σε επίπεδο συνόλου αυτό είναι πολύ πιο δυσχερές. Αυτό μας δείχνει η εκτίμηση των γεγονότων. Σκουπίδια, μόλυνση εδάφους, αέρα και θάλασσας, πυρκαγιές, υλοτομία, υπεραλιεία, ζιζανιοκτόνα, πλαστικά, κυνήγι και πολλά άλλα.

Η ενασχόληση με τη μελέτη της ανθρώπινης φύσης παρέχει κάποιες αρχικές απαντήσεις. Ο άνθρωπος έχει την τάση να αποφεύγει με κάθε τρόπο ό,τι του προκαλεί δυσφορία και δεν το αντιλαμβάνεται ως άμεση απειλή. Η κλιματική αλλαγή αποτελεί μια απειλή, αλλά δε ζούμε κάτι τέτοιο στην καθημερινότητά μας. Ή το ζούμε αλλά δε φαίνεται να κινδυνεύουμε από αυτό. Π.χ. ναι αναπνέουμε καυσαέριο καθημερινά όσοι ζούμε στις πόλεις, αλλά συνεχίζουμε αμέριμνοι, δεν υπάρχει άμεση επίπτωση. Ναι βλέπουμε παντού πεταμένα σκουπίδια, μπορεί λίγο να σουφρώνουμε τη μύτη μας, αλλά δεν κινδυνεύει η ζωή μας από αυτό. Έτσι το προσπερνάμε και στρεφόμαστε σε ευχάριστες ασχολίες που μας κάνουν (ή νομίζουμε ότι μας κάνουν) να νιώθουμε καλά.

Μεταθέτουμε για το αύριο προβλήματα που κρίνουμε οτι δε χρειάζεται η άμεση παρέμβασή μας. Φυσικά κάποιος εύλογα θα σκεφτόταν ότι μήπως θα έπρεπε να μας νοιάζει για την απειλή που τα παιδιά ή τα εγγόνια μας θα αντιμετωπίσουν? Να μια ακόμη δυσάρεστη σκέψη. Πρέπει να την αποφύγουμε?

Evolution Path

Πηγή : ΟΗΕ: Η Φύση πορεύεται προς την καταστροφή εξαιτίας του ανθρώπου

 

 

Πολιτικές απορριμμάτων για βραβείο ή για τα… σκουπίδια;

Σε όλες τις πολιτισμένες χώρες του κόσμου ο κάθε πολίτης, το κάθε νοικοκυριό διαχειρίζεται στο σπίτι του τα σκουπίδια.

Σε κάθε σπίτι υπάρχουν 3-5 κάδοι με διαφορετικό χρώμα για χαρτιά, πλαστικά, γυαλιά, αλουμίνιο, υπολείμματα φαγητού. Για κάθε κάδο με υλικά ανακυκλούμενα ο πολίτης κερδίζει χρήματα και πληρώνει μόνο για τον μικρό συνήθως κάδο όπου τοποθετεί τα υπολείμματα φαγητού (όταν και αυτά δεν κομποστοποιούνται από τον ίδιο )

Αντίθετα, αν πετάξει κάποιος σκουπίδια σε λάθος κάδο, πληρώνει πρόστιμο.

Στη χώρα μας, η ανακύκλωση έχει ανατεθεί σε διάφορες εταιρείες που κερδίζουν -από ό,τι λέγεται- πάρα πολλά χρήματα, χωρίς μέρος του κέρδους αυτού να μεταφέρεται στον πολίτη. Γι’ αυτό και εκείνος αδιαφορεί και οι μπλε κάδοι «ανακύκλωσης» είναι συνήθως γεμάτοι με κοινά σκουπίδια. Η έλλειψη κινήτρου (αλλά και τιμωρίας) για την ανακύκλωση στο σπίτι, οδηγεί στη διατήρηση πρακτικών και νοοτροπιών στη διαχείριση απορριμμάτων που δεν μας τιμούν σαν χώρα!

Παρόλη τη διαφημιζόμενη αύξηση της ανακύκλωσης στην Ελλάδα το ποσοστό αυτό σε σχέση με τις άλλες ευρωπαϊκές χώρες είναι τραγικά χαμηλό. Γι’ αυτό και συνεχίζουμε να έχουμε ανάγκη τους χώρους Υγειονομικής Ταφής ( ΧΥΤΑ/ΧΥΤΥ ) που ουσιαστικά έχουν εξαλειφθεί σε όλες τις ευρωπαϊκές χώρες

Η λεγόμενη «γραμμική οικονομία», που μεταφράζεται σε «αγορά, κατανάλωση και πέταμα», στην Ευρωπαϊκή Ενωση έχει αντικατασταθεί με των «κυκλική οικονομία», που σημαίνει ότι η αξία των προϊόντων και των υλικών, διατηρείται όσον το δυνατόν περισσότερο. Τα «υπολείμματα» μετατρέπονται σε πηγή κέρδους με την παραγωγή ανακυκλώσιμης ενέργειας.

21_05_20170630_tk_17421498773344
Στην Ελλάδα, για κάποιον περίεργο λόγο, δεν ασχολείται κανείς με τις καινούργιες αυτές τεχνολογίες διαχείρισης των απορριμμάτων (Konstantinos Tsakalidis / SOOC)

Σε όλες σχεδόν τις αναπτυγμένες χώρες της Αμερικής, Ευρώπης και Ασίας, τα σκουπίδια μετά την ανακύκλωση και επαναχρησιμοποίηση των περισσότερων ανακυκλούμενων υλικών, οδηγούνται σε εργοστάσια καύσης και παραγωγής ενέργειας που βρίσκονται μέσα στη πόλη, δίπλα σε σχολεία και πάρκα αναψυχής. Η σύγχρονη τεχνολογία των τελευταίων ετών όχι μόνο έχει εξαλείψει τους κινδύνους από τη θερμική κατεργασία των υπολειμμάτων αλλά και αποτελεί πηγή φτηνής και «καθαρής» ηλεκτρικής ενέργειας και θερμότητας για κάθε πόλη.

Στην Ελλάδα, για κάποιον περίεργο λόγο, δεν ασχολείται κανείς με τις καινούργιες αυτές τεχνολογίες διαχείρισης των απορριμμάτων αλλά επιμένουμε στην καταστροφική για το περιβάλλον και την υγεία των ανθρώπων, απαρχαιωμένη και απαγορευμένη πλέον στην Ευρώπη, ταφή των υπολειμμάτων και σκουπιδιών σε ΧΥΤΑ /ΧΥΤΥ.

Ενα θέμα που αγγίζει όλους μας, αντί να είναι υπεράνω πολιτικών κομμάτων, αποτελεί τα τελευταία χρόνια πεδίο πολιτικής αντιπαράθεσης. Οι κάτοικοι που θα οργανωθούν και θα αντισταθούν καλύτερα στους δρόμους κερδίζουν, όπως έγινε στον πρόσφατο σχεδιασμό ΧΥΤΥ / ΧΥΤΑ στην Κερατέα. Οι κάτοικοι Γραμματικού και Δήμου Μαραθώνα που είναι λιγότεροι, φαίνεται ότι δεν μπορούν να σταματήσουν την βέβαιη και προφανή καταστροφή της θάλασσας του Ευβοϊκού (μια και η απόσταση των ΧΥΤΥ από το νερό είναι λιγότερο από 2 χιλιόμετρα) αλλά και του εδάφους και του υπόγειου υδροφόρου ορίζοντα της Ανατολικής Αττικής. Η περιβαλλοντική καταστροφή της Δυτικής Αττικής από τα ΧΥΤΑ/ΧΥΤΥ στη Φυλή φαίνεται ότι δεν έχει συγκινήσει καμιά κυβέρνηση και αυτοδιοικητική αρχή των τελευταίων 20 ετών.

Το ενδιαφέρον είναι ότι ακόμα και οι πιο μαχητικοί εναντίον της περιβαλλοντικής καταστροφής της Φυλής ή της μελλοντικής καταστροφής στο Γραμματικό έχουν μπερδέψει την παλαιότερη τεχνολογία της απλής καύσης των σκουπιδιών, που είχε αρνητική για την υγεία παραγωγή διοξινών και άλλων τοξικών αερίων, με τις σημερινές μονάδες που παράγουν ενέργεια από την πυρόλυση των σκουπιδιών και περιορίζουν με υπερσύγχρονη τεχνολογία την εκπομπή βλαπτικών για την υγεία ρύπων. Πολλοί από αυτούς τους πραγματικούς αγωνιστές για την βελτίωση της πραγματικότητας στη Φυλή και το Γραμματικό χρησιμοποιούν πολιτικά επιχειρήματα του τύπου «οι ιδιώτες», το «ιδιωτικό κέρδος» όταν αναφέρεται κάποιος στη σύγχρονη αντίληψη «Σκουπίδια για Ενέργεια» (Waste to Energy ).

Ενώ τα ΧΥΤΑ/ ΧΥΤΥ θα μπορούσαν προοδευτικά να εξαλειφθούν και από την Ελλάδα, η νοοτροπία ακόμα και εκείνων που ασχολούνται ανιδιοτελώς με τον περιορισμό των βλαπτικών επιπτώσεων τους στην υγεία των ανθρώπων και την καταστροφή του εδάφους και της ατμόσφαιρας από την παρουσία τους, παραμένει σε παλαιές και επιστημονικά αβάσιμες απόψεις

Το παράδειγμα της Εσθονίας

Στην Εσθονία, μια νεόκοπη ευρωπαϊκή χώρα, ξεκίνησε το 2013 η πρώτη κρατική μονάδα πυρόλυσης των σκουπιδιών και παραγωγής ενέργειας. Το 2015, στην κρατική αυτή μονάδα κάηκαν 245.000 τόνοι από τους συνολικά 395.000 τόνους σκουπιδιών όλης της χώρας. Επειδή τα υπόλοιπα σκουπίδια ανακυκλώθηκαν και ο καυστήρας του εργοστασίου έπρεπε να λειτουργεί συνεχώς, η Εσθονία έκανε εισαγωγή 56.000 τόνων σκουπιδιών, κυρίως από τη Φινλανδία και την Ιρλανδία!

Σημειώνω ότι η Εσθονία, στα περίφημα τεστ της PISA για τους μαθητές του Γυμνασίου, κατετάγη το 2015 τρίτη στον κόσμο μετά την Σιγκαπούρη και την Ιαπωνία

Επιπλέον, στην Εσθονία όλοι οι κάτοικοι έχουν ιατροφαρμακευτική ασφάλιση, δωρεάν εκπαίδευση και την πιο μακρόχρονη πληρωμένη απουσία μητρότητας. Το 2005 η Εσθονία, που αποσχίστηκε από την Σοβιετική -ρωσική κυριαρχία μόλις το 1991, ήταν η πρώτη χώρα που καθιέρωσε να γίνονται οι γενικές εκλογές ηλεκτρονικά, μέσω Internet!

Ίσως έτσι εξηγείται πώς και στη διαχείριση των σκουπιδιών είναι από τα καλύτερα παραδείγματα στην Ευρώπη.

Σύμφωνα με τα επίσημα ευρωπαϊκά στοιχεία η Ελλάδα οδηγεί για ταφή το 81% των σκουπιδιών της, ενώ η Εσθονία λιγότερο από 5%.

1280px-Iru_power_plant
Το εργοστάσιο παραγωγής ενέργειας με πρώτη ύλη… τα σκουπίδια στο Ταλίν της Εσθονίας

Φαίνεται ότι το «πολιτικό κόστος» για το τόσο σοβαρό θέμα υγείας και ποιότητας της ζωής όλων μας θεωρείται μικρό ενώ το πολιτικό όφελος από την συνεχιζόμενη εδώ και δεκαετίες απαγορευμένη για τα υπόλοιπα ευρωπαϊκά κράτη διαχείριση των απορριμμάτων μεγάλο.

Επειδή από ό,τι ακούγεται «λεφτά υπάρχουν», από τη σημερινή απαράδεκτη διαχείριση των απορριμμάτων στην Ελλάδα θα μπορούσαμε σχετικά εύκολα να είχαμε προχωρήσει στις σύγχρονες ευρωπαϊκές οδηγίες για «κυκλική οικονομία» που πραγματοποιείται με τις σύγχρονες τεχνολογίες οι οποίες μετατρέπουν τα «σκουπίδια σε ενέργεια».

Συγκεκριμένα, σε όλες τις άλλες ευρωπαϊκές χώρες, από τις μεγαλύτερες ( π.χ. Γερμανία ) μέχρι και τις μικρότερες (π.χ. Λιθουανία), μετά την πρόληψη και ανακύκλωση που ξεκινάει από το σπίτι, τα σκουπίδια οδηγούνται σε σύγχρονα εργοστάσια, με εντυπωσιακή -πολλές φορές- αρχιτεκτονική που μετατρέπουν την καύση τους σε ενέργεια (ηλεκτρική, θερμότητα, βιοαέριο ). Τα εργοστάσια αυτά είναι μέσα στις πόλεις, δίπλα σε σχολεία και πάρκα διότι απλούστατα η σύγχρονη τεχνολογία δεν επιτρέπει την μόλυνση της ατμόσφαιρας αλλά αντίθετα προσφέρει άφθονη «καθαρή» ενέργεια στους κατοίκους των πόλεων.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση σαφώς στηρίζει τη μετατροπή των υπολειμμάτων των σκουπιδιών σε ενέργεια, δηλαδή ηλεκτρισμό, θέρμανση και βιοαέριο κίνησης των αυτοκινήτων και όχι την ταφή των επεξεργασμένων ή μη υπολειμμάτων σε χώρους ΧΥΤΥ / ΧΥΤΑ. Το έργο δημιουργίας ΧΥΤΥ στο Γραμματικό έχει «απενταχθεί» από την ευρωπαϊκή χρηματοδότηση αλλά συνεχίζεται με εθνικούς πόρους!

Η αδιαφορία της χώρας μας, που παραμένει στην τελευταία θέση της Ευρώπης από πλευράς ορθής, σύγχρονης διαχείρισης των απορριμμάτων, είναι εντυπωσιακή και αναφέρεται σε πολλές σύγχρονες επιστημονικές δημοσιεύσεις (Malinauskaite J et al Energy 2017;141:2013-2044).

Μήπως είναι καιρός να συμμορφωθούμε άμεσα με τις βέλτιστες πρακτικές διαχείρισης των απορριμμάτων στην Ευρώπη πριν θρηνήσουμε μια ακόμη περιβαλλοντική καταστροφή και επιβάρυνση της υγείας στους κατοίκους της Ανατολικής Αττικής, όπως εκείνη που ήδη έχει συντελεστεί στη Δυτική Αττική;

Μήπως πρέπει τη διαχείριση των απορριμμάτων να τη δούμε έξω από τις πολιτικές διενέξεις και ιδεοληψίες μας;

Στην Ευρωπαϊκή Ενωση, όπως και στις περισσότερες αναπτυγμένες χώρες, δεν υπάρχει πια το σύνδρομο NIMBY ( Not In My Backyard ) που επικρατεί στην χώρα μας. Η κεντρική αλλά και η περιφερειακή και δημοτική διοίκηση έχει πεισθεί και έχει πείσει τον κόσμο ότι η σύγχρονη τεχνολογία στη διαχείριση των αποβλήτων δεν είναι απλώς η καύση και ο περιορισμός της ανάγκης για μεγάλους χώρους ταφής αποβλήτων και υπολειμμάτων ( ΧΥΤΑ/ΧΥΤΥ ) αλλά κυρίως η σύγχρονη παραγωγή ηλεκτρισμού, θερμότητας, βιοενέργειας που επιστρέφει στον κάθε πολίτη ως κέρδος απέναντι στις ενεργειακές του ανάγκες σαν άτομο και σαν οικογένεια χωρίς να τίθεται σε κίνδυνο η υγεία του και το περιβάλλον που κατοικεί (όπως γίνεται με τους απαρχαιωμένους τρόπους με τους οποίους η Ελλάδα επιμένει να διαχειρίζεται τα σκουπίδια της).

Παρόλη την προσπάθεια της Ευρωπαϊκής Ενωσης να στραφεί η διαχείριση των σκουπιδιών σε σύγχρονες μονάδες «σκουπίδια για ενέργεια» (waste to energy) η Ελλάδα έχει το μεγαλύτερο ποσοστό ΧΥΤΑ-ΧΥΤΥ στην Ευρώπη και κανένα σύγχρονο εργοστάσιο για την παραγωγή ενέργειας από τα σκουπίδια.

Είναι ενδιαφέρον ότι η Ελλάδα, που έχει ένα από το μικρότερα ΑΕΠ της Ευρώπης, παράγει αναλογικά τα περισσότερα σκουπίδια, περισσότερα από όλα τα κράτη με μεγαλύτερο ΑΕΠ.

Ο Δημήτρης Λινός, M.D., Ph.D είναι καθηγητής Χειρουργικής στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών

Πηγή : Πολιτικές απορριμμάτων για βραβείο ή για τα… σκουπίδια;

The Workplace Is Killing People and Nobody Cares

 

Είναι από τις φορές που ένας πηχαίος τίτλος εκ πρώτης όψεως τραβηγμένος, όντως ανταποκρίνεται στο περιεχόμενό του.

Η εργασία και ο τρόπος που σκεφτόμαστε την εργασία σήμερα (work culture) προκαλεί μεγάλες ποσότητες στρες.

Το στρες είναι εν μέρει υπεύθυνο βάσει υψηλού όγκου της σύγχρονης έρευνας για χρόνιες παθήσεις όπως ο διαβήτης, καρδιαγγειακής νόσου και μεταβολικού συνδρόμου (και άλλες θα προσέθετα εγώ).

Άρα επαγωγικά ο τρόπος που δουλεύουμε, στις συνθήκες που δουλεύουμε έχει υποτιμημένη αρνητική επίδραση στην υγεία μας και «χαρτογραφεί μια σειρά δεινών» που ξεκινούν από το ανθρωπιστικό-ψυχολογικό επίπεδο και φτάνει ως το υψηλό κόστος για τα συστήματα υγείας παγκοσμίως.

Αυτά τα λέει ο κύριος Pfeffer, a professor of organizational behavior at Stanford Graduate School of Business στο νέο βιβλίο του και στην παρακάτω συνέντευξη

“The Workplace Is Killing People and Nobody Cares”

Ταχύτητα ή χανόμαστε

«…Κι όμως για το σύγχρονο άνθρωπο η υπομονή είναι εξίσου δύσκολη στην πράξη όσο και η αυτοπειθαρχία και η συγκέντρωση. Ολόκληρο το βιομηχανικό σύστημα καλλιεργεί ακριβώς το αντίθετο : την ταχύτητα. Όλες μας οι μηχανές είναι σχεδιασμένες με σκοπό την ταχύτητα: το αυτοκίνητο και το αεροπλάνο μας φέρνουν γρήγορα στον προορισμό μας – κι όσο πιο γρήγορα τόσο καλύτερα. Η μηχανή η οποία μπορεί να παράγει στο μισό χρόνο είναι δύο φορές καλύτερη από την παλιά, την πιο αργή. Βέβαια, υπάρχουν σοβαροί οικονομικοί λόγοι για όλα αυτά.Όμως, όπως συμβαίνει και σε πολλές ακόμη όψεις της ζωής μας, οι ανθρώπινες αξίες καθορίζονται πια από τις οικονομικές. Αυτό που είναι καλό για τις μηχανές θα πρέπει να είναι καλό και για τους ανθρώπους – αυτή είναι η κυρίαρχη λογική. Ο σύγχρονος άνθρωπος νομίζει οτι χάνει κάτι – χρόνο δηλαδή -, όταν δε σκέφτεται γρήγορα. Κι όμως δεν ξέρει τι άλλο να κάνει με το χρόνο που κερδίζει – εκτός από το να τον σκοτώνει.»

Erich Fromm  «Η Τέχνη της αγάπης»