A view on Joker movie

Poverty is the worst form of violence

I have recently watched “Joker” movie and I have read several interesting views on it.

Many pinpoint as a stigma generator the link implied between violence and mental illness. I believe it will be indeed an unfortunate and inevitable result that many people will think about it in an etiological manner. This is an important flaw, but I would say it should not be the main focus of the discussion.

In my view there are two other important messages that should be primarily addressed. First of all the movie highlights what it does mean to have a mental illness and in this part I felt Joker to give us the real thing. The despair, the anger, the existential agony, the depression, the delusional constructs are depicted and their sheer emotional force is overwhelming. Do you fear it? Can you not empathize to it? I am certainly not ignoring it and the notion that I could turn distanced and mechanistic about it is unacceptable.

Second message has got to do with Violence. It is really frustrating to keep listening to people condemning violence while denying its various, silently allowed forms that exist within human society. Should I state them one by one? Aren’t phenomena as injustice, neglect, abuse, corruption, disregard of human life, bullying real? Do they not incite distress, anger and even hatred to the people they are directed at? Are we really asking our kids to be different when at the same time various forms of violence are being displayed at home, school and neighborhood? How does society expect to reduce violent behavior when it is blind about some of its origins? Isn’t war the greatest perhaps example of man approved violence? Was the spark to induce the riots in Joker’s Gotham city just meant to happen through a mentally ill person’s act? Were all the rioters mentally ill perhaps? But we were just talking about the myth of increased connection between violence and mental illness.

Evolution Path

Eco-anxiety, κλιματική αλλαγή, περιβαλλοντική απειλή

Στο πλαίσιο της επικαιρότητας έχει προκύψει η έννοια eco-anxiety. Αυτό μαζί με όλη την συζήτηση για την κλιματική αλλαγή και το περιβάλλον δίνει λαβή σε διάφορες προεκτάσεις που χρήζουν σχολιασμού και διευκρινήσεων προς αποσαφήνιση διαφόρων παρερμηνειών.

Η eco-anxiety δεν είναι μια καινούρια ασθένεια που ανακάλυψαν οι ψυχίατροι ή κάποια νέα πρωτοφανής ψυχική διαταραχή. Η γνώση του μηχανισμού του άγχους μας βοηθά ώστε να τεκμηριώσουμε τη θέση αυτή. Η βασική αρχή που πρέπει να έχουμε κατά νου είναι ότι άγχος και αγχώδης διαταραχή μπορεί να προκληθούν από πολλές αιτίες και όχι μόνο μία. Όμως η πυρηνική (ψυχο)παθολογία είναι αυτή της αγχώδους διαταραχής με σημεία και συμπτώματα από την ψυχική και σωματική σφαίρα που έχουν αναφερθεί εκτενώς σε άλλα άρθρα από το γράφοντα. Επομένως η eco-anxiety είναι άγχος και ανησυχία (που μπορεί ενίοτε να φτάσει και σε αγχώδη διαταραχή) για τις επιπτώσεις της περιβαλλοντικής καταστροφής.

Περιβαλλοντικά και φυσικά φαινόμενα όπως οι πλημμύρες, οι ξηρασίες, οι πυρκαγιές, οι τυφώνες, το τσουνάμι, οι σεισμοί κ.α. αναμένεται να προκαλέσουν ψυχικό στρες. Πόσο μάλλον σε εκείνους τους ανθρώπους που τα έχουν βιώσει, που έχουν χάσει δικούς τους, έχουν καταστραφεί οι περιουσίες τους. Σε μια λίγο πιο προχωρημένη ανάλυση η αδυναμία ελέγχου της φύσης πάντα προκαλούσε και ακόμη προκαλεί ενδεχομένως ποικίλλου βαθμού υπαρξιακό φόβο στον άνθρωπο. Αυτό έχει πολλές και διάφορες σοβαρές προεκτάσεις, όμως εξηγεί εν μέρει εδώ την ανθρώπινη τάση αποφυγής και άρνησης των ενδείξεων που σηματοδοτούν μια σοβαρή κλιματική αλλαγή.

Θα πρέπει να σημειώσουμε ότι αυτό διαφέρει από το στρες που μπορεί να προκύπτει από τα ίδια τα στοιχεία που απαρτίζουν ένα κλίμα όπως παράδειγμα η ζέστη, ο καύσωνας, το ψύχος, η αλλαγή της σύστασης του αέρα και αποτελεί αντικείμενο επιστημονικής μελέτης.

Λίγα λόγια για το θέμα της απειλής νιώθω ότι πρέπει να ειπωθούν. Σε υποθετικό παράδειγμα που βρίσκεται κάποιος στην αφρικανική ζούγκλα και εντοπίζει ένα λιοντάρι να ορμάει κατά πάνω του, θα βιώσει φυσικά τεράστιο πανικό. Δε θα ειπωθεί ότι αυτός παθαίνει κρίση πανικού τη στιγμή αυτή. Ούτε θα νιώσει ο άνθρωπος άγχος για τον πανικό που βιώνει ως κάτι καταστροφικό και απειλητικό για τον ίδιο. Πρόκειται για μια πραγματική και άμεση απειλή. Όμως υπάρχουν και οι μακροπρόθεσμες απειλές. Για παράδειγμα όταν ξέρουμε ότι ένα αρνητικό για μας σενάριο θα συμβεί στο μέλλον. Στο πλαίσιο μιας τέτοιας απειλής σημεία κλειδιά στο άγχος που θα βιώσουμε αποτελούν το αν ξέρουμε σίγουρα ότι θα συμβεί ή όχι, το αν ξέρουμε πότε θα συμβεί ή όχι, το πόσο αρνητικό εκτιμούμε ότι είναι το σενάριο αυτό, αλλά και το τι εκτιμούμε ότι μπορούμε να πράξουμε ώστε αυτό να μη συμβεί.

Επιπλέον χρήζει υπενθύμισης ότι το άγχος/στρες δεν είναι πάντα και απαραίτητα παθολογικό/προβληματικό. Είναι ένας μηχανισμός κινητοποίησης και επιβίωσης και θα πρέπει να μην το ξεχνάμε αυτό με ένα πρίσμα αποφυγής της υπερδιάγνωσης και ψυχιατρικοποίησης  κάθε είδους στρες. Και επιπλέον το ίδιο το στρες στη φυσιολογική του διάσταση που ενίοτε μπορεί να περιλαμβάνει πιο έντονες και αισθητές εκδηλώσεις, δεν αποτελεί κίνδυνο. Η αντίληψη απειλής στην παραμικρή αλλαγή της ψυχοσωματικής κατάστασης που προκαλεί το στρες είναι επιβαρυντικός παράγοντας για την εγκατάσταση πλέον της διαταραχής άγχους.

Η τάση για ανίχνευση απειλής στο περιβάλλον είναι έμφυτη στην ανθρώπινη φύση και εξελικτικά αναγκαία. Η εκτίμηση της απειλής είναι κομβικό στοιχείο ως προαναφέρθηκε με την πιθανότητα της υπερεκτίμησης από τη μια και της υποβάθμισης από την άλλη. Μιλώντας για eco-anxiety οπωσδήποτε είμαστε στην πρώτη περίπτωση, όμως είναι κατάλληλη μια φυσιολογική ανησυχία για την πορεία της περιβαλλοντικής/κλιματικής κατάστασης της γης? Δεν αποτελούν διάφορα γεγονότα ενδείξεις ανησυχητικές? Δε θα τα απαριθμήσω εδώ υπάρχουν αμέτρητες πηγές σοβαρού επιπέδου ώστε να προβληματίζεται κανείς. Είναι σίγουρο ότι ο πλανήτης οδηγείται στην καταστροφή και άμεσα, ή ισχύει ότι δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα να το αποτρέψουμε? Όχι εμφατικά. Υπάρχει αντίληψη από τους ισχυρούς που λαμβάνουν αποφάσεις διεθνώς ότι χρειάζονται μέτρα δραστικά πλέον και ότι δε θα πρέπει το οικονομικό κόστος να αποτελεί τροχοπέδη προς αυτή τη δράση? Είναι ίσως προκατειλλημένη μια απόλυτα αρνητική απάντηση, όμως τέτοια μέτρα δε φαίνονται να υπάρχουν προς το παρόν. Θα ζητούσε κανείς πιο ώριμες και προσεκτικές πολιτικές στο θέμα από αυτό που ως τώρα διαφαίνεται.

Επισημαίνεται η τάση της ανθρώπινης φύσης προς το άμεσο κέρδος σε βάρος του μακροπρόθεσμου, αλλά και την τάση για αποφυγή του δυσάρεστου και αναβολής ως την τελευταία στιγμή που η αμεσότητα του κινδύνου θα δώσει επιτέλους το σχετικό κίνητρο για δράση. Επισημαίνονται διάφορα εγγενή μειονεκτήματα του υπάρχοντος οικονομικού συστήματος (χωρίς να καταδικάζεται εξ’ ολοκλήρου αυτό) που ακριβώς επειδή είναι μόνο οικονομικό σύστημα αποτυγχάνει να λογαριάσει άλλους παράγοντες που θέλουμε δε θέλουμε το υπερβαίνουν, όπως είναι η ίδια η ανθρώπινη ζωή. Στο δημόσιο λόγο και χώρο σε ένα πλαίσιο καταναγκαστικής «πολιτικής ορθότητας» η αμφισβήτηση υπαρχόντων θεσμών εύκολα παρερμηνεύεται και τιτλοφορείται ποικιλοτρόπως με συνέπεια την απώλεια του ουσιαστικού νοήματος.

Ο τρόπος που μεταφράζεται η έννοια απειλή σε επίπεδο πλανήτη αλλάζει. Εννοώ ότι 20 30 40 50 100 χρόνια για έναν πλανήτη δεν είναι πολύς χρόνος. Για τον άνθρωπο βέβαια είναι πάρα πολύς και αυτό ίσως μπερδεύει δημιουργώντας εντύπωση ότι δε χρειάζεται να γίνει κάτι άμεσα. Η κλιματική αλλαγή είναι μακροπρόθεσμη απειλή με το ανθρώπινο κριτήριο και γι’ αυτό οφείλουμε να αποκτήσουμε οπτική σε επίπεδο πλανήτη, με την έννοια του πόσου χρόνου θα χρειαστεί ώστε οι σχετικές δράσεις να πιάσουν τόπο.

Θα ήθελα να κλείσω με μια μικρή αναλογία. Όταν ένας άνθρωπος καπνίζει δεκαετίες, είναι παχύσαρκος, πίνει συχνά, έχει χοληστερίνη, τριγλυκερίδια, σάκχαρο, υπέρταση λέμε ότι κινδυνεύει πολύ περισσότερο από το μέσο όρο να πάθει σοβαρό καρδιαγγειακό νόσημα. Είναι μια απειλή κατά της ζωής του και κατά της ποιότητας αυτής στην καλύτερη περίπτωση. Θα πάθει σίγουρα ο άνθρωπος αυτός καρδιαγγειακό νόσημα? Όχι. Μικρές πιθανότητες αλλά μπορεί και να μην πάθει. Πρέπει ο άνθρωπος αυτός να λάβει μέτρα ώστε να αποτρέψει την απειλή αυτή? Ναι λέει μια αυθόρμητη απάντηση. Έλα όμως που ουκ ολίγοι «κάτοχοι των ανωτέρω παραγόντων κινδύνου» συνάνθρωποί μας δε λειτουργούν έτσι και επιμένουν σε μια σχεδόν ξέφρενη απόλαυση του τσιγάρου, του φαγητού, του ποτού κ.λ.π., με ή χωρίς επίγνωση (συχνά μάλιστα περήφανοι για τη στάση τους αυτή). Πώς θα σας φαινόταν μια παρόμοια στάση όσον αφορά ένα παγκόσμιας κλίμακας φαινόμενο όπως η κλιματική αλλαγή?

Σπύρος Καλημέρης Ψυχίατρος Ψυχοθεραπευτής

Τι πρέπει και τι δεν πρέπει να λές

Είναι κάτι που έχω περισσότερο ως αίσθηση και βρίσκω ότι προσπαθώ να το βάλω σε λέξεις, αλλά δε μου είναι πολύ εύκολο. Νιώθω ότι συμβαίνει γενικά και δεν είναι μόνο δικό μου, αλλά δεν μπορώ προς το παρόν να το ξέρω και θα ήθελα βέβαια να το ξέρω.

Θα το περιγράψω όσο καλύτερα γίνεται. Υπάρχουν πράγματα που ξέρουμε ότι συμβαίνουν αλλά δεν τα εκφράζουμε. Σα να λειτουργούμε στην καθημερινότητα με ένα τρόπο που τα αποδεχόμαστε χωρίς όμως να μιλάμε για αυτά ή να γράφουμε γι ’ αυτά. Νομίζω ότι αυτό που ισχύει περισσότερο είναι ότι φοβόμαστε να τα εκφράσουμε. Ή ενίοτε νομίζουμε ότι δεν έχει νόημα να ασχοληθούμε, ή τα προσπερνάμε ως ξεπερασμένα και ντεμοντέ. Ή ότι θα σταμπαριστούμε και θα λάβουμε κάποιες αρνητικές ταμπέλες (με την πιο ήπια να είναι αυτή του ιδεαλισμού) από τους συνομιλητές μας.

Δε θέλω να περιαυτολογήσω, έτσι περνάω κατευθείαν σε παραδείγματα. Υπάρχει μια γνώση αρκετά εκτενής νομίζω για το πώς λειτουργεί αυτή η χώρα σε όλα τα επίπεδα. Αμέτρητα τα γεγονότα που υποδεικνύουν δυσλειτουργία, αναξιοκρατία, κομματικό ρουσφέτι, διαφθορά παντού στις κυβερνήσεις, στις κυβερνητικές υπηρεσίες, σε θεσμούς όπως η δικαιοσύνη, η παιδεία, η υγεία, στην οικονομική πολιτική, στην αδιαφορία για το περιβάλλον κ.α. Κι όμως εκτός που δεν κάνουμε τίποτα για όλα, χορεύοντας στο ρυθμό των ΜΜΕ- συγκοινωνούντων δοχείων με το πολιτικό σύστημα, δε μιλάμε πλέον γι ’ αυτά, τα έχουμε ως δεδομένα. Τώρα που είπα αυτό βγήκε αμέσως το παράδειγμα με το ρόλο των ΜΜΕ. Παρατηρούμε τις μεταγραφές δημοσιογράφων στην πολιτική όλο και πιο αβίαστα, τους εκλέγουμε εμείς οι ίδιοι μάλιστα. Παρατηρούμε κανάλια να λειτουργούν όλο και περισσότερο ως οπαδικοί σύνδεσμοι των κομμάτων. Ποιος ασχολείται με αυτό που λέγεται αντικειμενική δημοσιογραφία? Ενδιαφέρεται κανείς? Διαβάζουμε ειδήσεις και ψάχνουμε ποιος την έβγαλε, αν έγινε έτσι, τι μπορεί να ισχύει κ.α. Τα κανάλια γίνονται όργανα των επιχειρηματιών που τα ελέγχουν, τα γεγονότα παρουσιάζονται (ή δεν παρουσιάζονται) όπως συμφέρει και εμείς «τρώμε» το σανό αμάσητο. Είναι σα να το έχουμε αποδεχτεί, σα να έχει περάσει στη ζωή μας.

Άλλο παράδειγμα. Κραυγαλέο. Χθες είχα μια κουβέντα περί οικοδομής, αυθαιρέτων, ακινήτων κ.λ.π. Όπως ήταν αναμενόμενο κυριάρχησαν ιστορίες περί χρηματισμού της πολεοδομία. Τι είναι παρακαλώ η πολεοδομία? Τι ακριβώς είναι και θεωρούμε δεδομένο επί δεκαετίες ολόκληρες ότι πρέπει να λαδώνουμε για να κάνουμε τη δουλειά μας και κανείς δεν τολμά να σχολιάσει, πόσο μάλλον κάποια κυβέρνηση να κάνει κάτι. Η άμεση αντίδραση σε αυτό είναι ένα κυνικό γέλιο για το παράλογο του πράγματος. Εκεί είμαστε. Αυτό είναι που εννοώ. Το σωστό, το δίκαιο, το κοινό όφελος έχουν θεωρηθεί ως αδύνατα, ενώ κανονικότητα θεωρείται το παράλογο και το συμφεροντολογικό.

Ένα συναφές θέμα είναι νομίζω αυτό της «πολιτικής ορθότητας». Τι πρέπει να λες και τι δεν πρέπει. Πολύ άμεσο παράδειγμα η «μνημονιολογία». Κάποτε υπήρχε ο σχετικός ντόρος όπου όποιος ήταν υπέρ αμέσως σταμπαριζόταν ως γερμανοτσολιάς. Τώρα έχει αλλάξει το ρεύμα. Τα μνημόνια θεωρούνται δεδομένα, αυτονόητα και αν μιλήσεις για αυτό, είσαι αφελής επαναστάτης του καναπέ και οι άλλοι χασμουριούνται. Οπότε αποφεύγεις, δε θέλεις να είσαι βαρετός. Το ότι τα μνημόνια δε θα χρειάζονταν αν υπήρχε βούληση για ρηξικέλευθες πολιτικές που θα χτυπούσαν και την παθολογική νοοτροπία που οδήγησε στα μνημόνια που να το πεις. Το ότι τα ίδια τα συμφέροντα που οδήγησαν στα μνημόνια συνεχίζουν να λυμαίνονται ιδιωτικό και δημόσιο βίο με οποιοδήποτε κόμμα και αν κυβερνά, είναι μια γνώση που όλοι λίγο πολύ κατέχουν κατά βάθος, (διότι πρέπει να είσαι και ψαγμένος δε γίνεται) κανείς όμως δεν το ψελλίζει δυνατά.

Κινδυνεύεις» να χαρακτηριστείς αυτό που δεν είσαι. Κινδυνεύεις να ταυτιστείς με έννοιες που η συλλογική νοοτροπία (μετά από την αντίστοιχη πλύση εγκεφάλου της «ορθότητας») απορρίπτει. Όπως για παράδειγμα δεν επιτρέπεται πλέον να θυμώνεις και να σκέφτεσαι να αντιδράσεις. Συγκεντρώσεις, διαδηλώσεις, συλλαλητήρια έχουν ενοχοποιηθεί ως μια αναποτελεσματική ψευδοεπανάσταση που κάνουν μόνο κάτι κολλημένοι αριστεροί, κομμουνιστές και αντιεξουσιαστές αναρχικοί. Οπότε αν κάποιος θέλει να υποστηρίξει ότι ο λαός έχει δύναμη και μπορεί να τη χρησιμοποιήσει βροντερά ώστε να επιβάλλει το δίκαιο (αρκεί να γίνει σωστά και μαζικά), το μόνο που θα καταφέρει είναι να στιγματιστεί.

Δεν μπορώ να αντισταθώ σε ακόμη ένα παράδειγμα. Μεγάλη ποδοσφαιρική ομάδα της Αθήνας παραπαίει εδώ και αρκετά χρόνια, διανύοντας τη χειρότερη περίοδο της ιστορίας της. Όλοι όσοι έχουν στοιχειώδη αίσθηση και γνώση των πραγμάτων γνωρίζουν το πρόβλημα, γκρινιάζουν ασταμάτητα, αλλά ουσιαστικά το αποδέχονται μην κάνοντας  απολύτως τίποτα. Γιατί ο μεγαλομέτοχος τα έχει βροντήξει και εμείς πρέπει να το αποδεχτούμε. Το πρόβλημα έχει όνομα και για να το λύσεις πρέπει να κουνηθείς όπως σηκώθηκες κάποτε το 2008 από τον καναπέ σου με χειροπιαστά αποτελέσματα. Γιατί δεν το κάνεις τώρα? Που είναι η περήφανη συλλογική οπαδική οργάνωση που υποτίθεται ότι ζει για την ομάδα και δεν κάνει τίποτα? Δεν το λέμε, δεν το λέμε.

Επιστρέφοντας στα ευρύτερα ζητήματα πού να μιλήσεις για κοντή μνήμη? Που να αναφερθείς στην απλή λογική που λέει ότι 40-45 χρόνια κάποιοι κυβερνούσαν και ξαφνικά το 2010 ήρθε η χρεωκοπία. Πού να μιλήσεις για κάποια άλλου είδους χρεωκοπία της χώρας σε επίπεδο ιδεών και αξιών. Γνωστά πράγματα που δε νομίζω ότι έχει κανείς όρεξη να επαναλαμβάνει. Και αυτό νομίζω ότι είναι πρόβλημα.

Όλοι θέλουν να «προχωρήσουν μπροστά». Αυτό είναι κάτι ωραίο να το πεις, εύηχο και αισιόδοξο. Προκαλεί θετική εντύπωση και ανταπόκριση. Φυσικά είναι μια γενικότητα που μπορεί να μεταφραστεί ποικιλοτρόπως. Στην πραγματικότητα αυτό που υποκρύπτεται, αλλά επουδενί δε λέγεται, είναι η ενίσχυση της νοοτροπίας «αφού δε γίνεται τίποτα και το συλλογικό μέλλον δε προμηνύεται να βελτιώνεται, ας κοιτάξουμε να είμαστε εμείς καλά να βολευτούμε και οι άλλοι να πα να πνιγούν» (λογοκριμένη έκδοση).

Γενικά είναι κάπως κοινωνικά «απαγορευμένο» να πιάσεις στο στόμα σου ορισμένα θέματα «ευαίσθητα». Δεν έχει σημασία η ουσία, αυτό που μετράει είναι η επικοινωνιακή διαχείριση. Τα παραδείγματα είναι πολλά, αλλά ήδη το κείμενο έχει μεγαλώσει. (Τώρα που το σκέφτομαι να ακόμη ένα παράδειγμα ορθότητας. Πρέπει να γράφεις λίγα πράγματα ώστε να μην «κουράσεις» γιατί ο κόσμος βαριέται να διαβάζει μεγάλα κείμενα.) Επίσης φοβάμαι να τα γράψω γιατί θα με κατακρίνουνε και δε θέλω, θέλω να μην ξεπεράσω κάποια όρια για να αρέσει αυτό που γράφω. Θέλω να μη μεταδίδω μια εικόνα αρνητική και απαισιόδοξη, όχι να λέω τα πράγματα με το όνομά τους, αφού η αλήθεια πονάει και τον πόνο τον αποφεύγουμε δια ροπάλου. Θέλω να γράφω σοφιστικέ, ουδέτερα, μετρημένα και προπάντων ανώδυνα σχόλια γιατί που να κάθεσαι να σε παρεξηγεί ο κόσμος. Θέλω να βγάζω έναν αέρα θετικότητας και άνετης υπερβατικότητας γιατί δε θέλει ο κόσμος μίζερα πράγματα, θέλει να πετάει ψηλά με τα φτερά της αυταπάτης.

Evolution Path

Τον πρώτο προϋπολογισμό στον κόσμο για «την ευημερία των πολιτών» παρουσίασε η Νέα Ζηλανδία

Κάπου γίνονται δηλαδή αυτά!

https://www.protagon.gr/epikairotita/ton-prwto-proypologismo-ston-kosmo-gia-tin-evimeria-twn-politwn-parousiase-i-nea-zilandia-44341847002

Μάτι

Επειδή φαίνεται ότι πολλοί άρχισαν να βγαίνουν ξανά από τα ρούχα τους με το τελευταίο ντοκυμανταίρ για την πυρκαγιά στο Μάτι, θα ήθελα να κάνω ένα μικρό σχόλιο.

Πρώτον δεν τίθεται αμφιβολία για τη βαρύτητα και τη σοβαρή δοκιμασία για οποιοδήποτε αμυντικό μηχανισμό ενός φαινομένου δύο ταυτόχρονων μεγάλων πυρκαγιών υπό συνθήκες ακραίων ανέμων. Καλό είναι ορισμένοι να κοιτάξουν τι γίνεται κατά Καλιφόρνια Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής μεριά.

Δεύτερον το ότι χρειάζεται να υπάρξουν πολλά θύματα για να συνειδητοποιήσει κάπως (και το κάπως έχει σημασία εδώ) η πλειοψηφία των πολιτών το μέγεθος της απουσίας οργάνωσης, στελέχωσης και εξόπλισης κάποιων δημοσίων υπηρεσιών είναι οπωσδήποτε μια ένδειξη της ανθρώπινης τάσης για αποφυγή του δυσάρεστου, των ευθυνών και της υιοθέτησης αυταπατών αντ’ αυτού. Τα τραγικά γεγονότα δεν ξεκίνησαν στο Μάτι, οι περιβαλλοντικές καταστροφές λόγω ανθρώπινης παρέμβασης είναι πάρα πολλές ενώ μην ξεχνάμε τις μικρότερης εμβέλειας διαχρονικές παθογένειες του κράτους που χωρίς θόρυβο επιφέρουν πολλαπλές λιγότερο θορυβώδεις συνέπειες στο άτομο. Ακόμη και μετά από όλα αυτά που έγιναν όμως ρωτώ :

Τι έχει γίνει προς αποφυγή παρόμοιων φαινομένων στις υπηρεσίες της Πυροσβεστικής, της Πολιτικής Προστασίας και των δήμων.

Πέρα από την αναμενόμενη πολιτική ήττα των δημοτικών και περιφερειακών αρχόντων που τους «έκατσε η στραβή», ποιοι υποψήφιοι θα πράξουν πραγματικά κάτι (πέρα από προεκλογικές υποσχέσεις) προς την βελτίωση των υπηρεσιών για το κοινωνικό σύνολο.

Αν η ανεπάρκεια εκείνων των δημοσίων υπαλλήλων που πήραν μέρος στη διαδικασία συντονισμού θα έχει κάποιες συνέπειες για το εργασιακό τους μέλλον στο δημόσιο.

Αν θα γίνει κάτι για τη ρυμοτομία σε άλλες δασικές εξοχικές περιοχές.

Με τι κριτήρια θα ψηφίσουν οι ψηφοφόροι και σε αυτές τις εκλογές.

Οι απαντήσεις δυστυχώς και προφανώς είναι δυσάρεστες. Η πλειοψηφία των πολιτών θα συνεχίσει να είναι στον κόσμο της, επαναπαυμένη σε μια πλασματική ασφάλεια και παρασυρόμενη διαχρονικά σε προτεραιότητες τύπου χρήμα, δύναμη, δημόσιες σχέσεις, ατομικό όφελος. Και εκείνο το ποσοστό που διαφέρει, έχει επίγνωση και επιθυμεί την αλλαγή και την ανθρώπινη εξέλιξη θα παραμένει στη γωνία του νιώθοντας ανίσχυρο και θυμωμένο.

Υ.Γ. Πολλοί απασχολούνται επίσης με το γεγονός ότι υπήρχαν νεκροί ήδη από νωρίς στην εξέλιξη της φωτιάς αλλά δεν τους ανακοίνωσαν. Ήμαρτον πραγματικά αν το θέμα εστίασης είναι το πότε θα βγει στις ειδήσεις η ύπαρξη νεκρών και όχι το ίδιο το γεγονός.

Σπύρος Καλημέρης

Ταμπέλες βίας

Ο ανώμαλος οροθετικός ναρκομανής ομοφυλόφιλος ψυχοπαθής τρανσέξουαλ κομμούνι ρεμάλι αναρχικός άθεος αλήτης περιθωριακός αριστερός βρωμιάρης

Ο τελειωμένος φασίστας ομοφοβικός ρατσιστής εθνικιστής φιλελές ναζί νοικοκυραίος μακεδονομάχος δεξιός συντηρητικός χριστιανοταλιμπάν

Οι ταμπέλες που χρωματίζουν την αντίληψη της πραγματικότητας σύμφωνα με τη θέληση του καθενός. Επιλέγουμε να αξιολογούμε τα γεγονότα και τις καταστάσεις μέσα από ταμπέλες. Τιτλοφορούμε τους άλλους ομοφυλόφιλους, οροθετικούς, ψυχοπαθείς, ανώμαλους, λαθρομετανάστες  κ.λ.π. σαν αυτό να δικαιολογεί την επιθετικότητά μας και καθώς αυτό νομίζουμε οτι μας καθιστά ανώτερους από αυτούς τους κατώτερους. Το θέμα είναι οτι σχεδόν όλοι οι τιτλοφορημένοι κάνουν ακριβώς το ίδιο για το οποίο διαμαρτύρονται στους άλλους. Τους τιτλοφορούν άκριτα απλώς χρησιμοποιούν άλλες ταμπέλες. Λειτουργούν με την ίδια παράλογη βία. Η απάντηση στο ρατσισμό είναι ένα εμμονικό κήρυγμα εκδικητικού μίσους. Κι έτσι διαιωνίζονται οι διχασμοί και οι διαχωρισμοί. Πρέπει να είσαι άσπρο ή μαύρο. Όσοι νιώθουν αποστασιοποιημένοι από το εκάστοτε ακραίο αφήγημα είναι σε αδιέξοδο ως πολίτες που θα ήθελαν να είναι ενεργοί. Κι έτσι γίνονται ανενεργοί.

Σύντομος χαλαρός συνειρμός επί φάσης εξόδου από τη θερινή ραστώνη (και των μνημονίων!)

Το να κάνεις κάτι που εσύ δεν το σκέφτηκες, που εσύ νομίζεις ότι δε σου ταιριάζει δε χρειάζεται να είναι εκτός συζήτησης. Έσω ανοιχτός. Αυτό που έχεις θεωρήσει ότι είναι ο εαυτός σου, ο χαρακτήρας σου μπορεί να είναι ένα περιοριστικό κουτί που δε σε αφήνει να ζήσεις καλύτερα. Το να κάνεις κάτι πέραν του εαυτού σου, όπως παράδειγμα να τηρήσεις ένα κανόνα μη δικής σου έμπνευσης που συμβάλλει στην αρμονία του συνόλου, δε χρειάζεται να είναι απωθητικό.

Η συμβουλή να είσαι ο εαυτός σου έχει ωραίο άκουσμα, έχει όμως συχνά διττή μετάφραση. Και αν το να είσαι ο εαυτός σου περιλαμβάνει το να μην υπολογίζεις τους άλλους γύρω σου, τότε τι γίνεται? Αν το να είσαι ο εαυτός σου αφορά σύμφωνα με την αντίληψή σου το να κάνεις ό,τι θες χωρίς σεβασμό για συνανθρώπους και περιβάλλον τότε τι? Οι συνέπειες της ασυδοσίας και του ατομικισμού εμφανίζονται πλέον με ταχύ ρυθμό.

Όταν το πρόσημο είναι απόλυτο, το νόημα χάνεται. Το όλα ή τίποτα έχει αποδειχτεί μη λειτουργικό. Ο άνθρωπος χρειάζεται να ζει σε οργανωμένη κοινωνία με κανόνες και σεβασμό. Εντός αυτής με φαντασία και ανοιχτό μυαλό.

Evolution Path