Τι πρέπει και τι δεν πρέπει να λές

Είναι κάτι που έχω περισσότερο ως αίσθηση και βρίσκω ότι προσπαθώ να το βάλω σε λέξεις, αλλά δε μου είναι πολύ εύκολο. Νιώθω ότι συμβαίνει γενικά και δεν είναι μόνο δικό μου, αλλά δεν μπορώ προς το παρόν να το ξέρω και θα ήθελα βέβαια να το ξέρω.

Θα το περιγράψω όσο καλύτερα γίνεται. Υπάρχουν πράγματα που ξέρουμε ότι συμβαίνουν αλλά δεν τα εκφράζουμε. Σα να λειτουργούμε στην καθημερινότητα με ένα τρόπο που τα αποδεχόμαστε χωρίς όμως να μιλάμε για αυτά ή να γράφουμε γι ’ αυτά. Νομίζω ότι αυτό που ισχύει περισσότερο είναι ότι φοβόμαστε να τα εκφράσουμε. Ή ενίοτε νομίζουμε ότι δεν έχει νόημα να ασχοληθούμε, ή τα προσπερνάμε ως ξεπερασμένα και ντεμοντέ. Ή ότι θα σταμπαριστούμε και θα λάβουμε κάποιες αρνητικές ταμπέλες (με την πιο ήπια να είναι αυτή του ιδεαλισμού) από τους συνομιλητές μας.

Δε θέλω να περιαυτολογήσω, έτσι περνάω κατευθείαν σε παραδείγματα. Υπάρχει μια γνώση αρκετά εκτενής νομίζω για το πώς λειτουργεί αυτή η χώρα σε όλα τα επίπεδα. Αμέτρητα τα γεγονότα που υποδεικνύουν δυσλειτουργία, αναξιοκρατία, κομματικό ρουσφέτι, διαφθορά παντού στις κυβερνήσεις, στις κυβερνητικές υπηρεσίες, σε θεσμούς όπως η δικαιοσύνη, η παιδεία, η υγεία, στην οικονομική πολιτική, στην αδιαφορία για το περιβάλλον κ.α. Κι όμως εκτός που δεν κάνουμε τίποτα για όλα, χορεύοντας στο ρυθμό των ΜΜΕ- συγκοινωνούντων δοχείων με το πολιτικό σύστημα, δε μιλάμε πλέον γι ’ αυτά, τα έχουμε ως δεδομένα. Τώρα που είπα αυτό βγήκε αμέσως το παράδειγμα με το ρόλο των ΜΜΕ. Παρατηρούμε τις μεταγραφές δημοσιογράφων στην πολιτική όλο και πιο αβίαστα, τους εκλέγουμε εμείς οι ίδιοι μάλιστα. Παρατηρούμε κανάλια να λειτουργούν όλο και περισσότερο ως οπαδικοί σύνδεσμοι των κομμάτων. Ποιος ασχολείται με αυτό που λέγεται αντικειμενική δημοσιογραφία? Ενδιαφέρεται κανείς? Διαβάζουμε ειδήσεις και ψάχνουμε ποιος την έβγαλε, αν έγινε έτσι, τι μπορεί να ισχύει κ.α. Τα κανάλια γίνονται όργανα των επιχειρηματιών που τα ελέγχουν, τα γεγονότα παρουσιάζονται (ή δεν παρουσιάζονται) όπως συμφέρει και εμείς «τρώμε» το σανό αμάσητο. Είναι σα να το έχουμε αποδεχτεί, σα να έχει περάσει στη ζωή μας.

Άλλο παράδειγμα. Κραυγαλέο. Χθες είχα μια κουβέντα περί οικοδομής, αυθαιρέτων, ακινήτων κ.λ.π. Όπως ήταν αναμενόμενο κυριάρχησαν ιστορίες περί χρηματισμού της πολεοδομία. Τι είναι παρακαλώ η πολεοδομία? Τι ακριβώς είναι και θεωρούμε δεδομένο επί δεκαετίες ολόκληρες ότι πρέπει να λαδώνουμε για να κάνουμε τη δουλειά μας και κανείς δεν τολμά να σχολιάσει, πόσο μάλλον κάποια κυβέρνηση να κάνει κάτι. Η άμεση αντίδραση σε αυτό είναι ένα κυνικό γέλιο για το παράλογο του πράγματος. Εκεί είμαστε. Αυτό είναι που εννοώ. Το σωστό, το δίκαιο, το κοινό όφελος έχουν θεωρηθεί ως αδύνατα, ενώ κανονικότητα θεωρείται το παράλογο και το συμφεροντολογικό.

Ένα συναφές θέμα είναι νομίζω αυτό της «πολιτικής ορθότητας». Τι πρέπει να λες και τι δεν πρέπει. Πολύ άμεσο παράδειγμα η «μνημονιολογία». Κάποτε υπήρχε ο σχετικός ντόρος όπου όποιος ήταν υπέρ αμέσως σταμπαριζόταν ως γερμανοτσολιάς. Τώρα έχει αλλάξει το ρεύμα. Τα μνημόνια θεωρούνται δεδομένα, αυτονόητα και αν μιλήσεις για αυτό, είσαι αφελής επαναστάτης του καναπέ και οι άλλοι χασμουριούνται. Οπότε αποφεύγεις, δε θέλεις να είσαι βαρετός. Το ότι τα μνημόνια δε θα χρειάζονταν αν υπήρχε βούληση για ρηξικέλευθες πολιτικές που θα χτυπούσαν και την παθολογική νοοτροπία που οδήγησε στα μνημόνια που να το πεις. Το ότι τα ίδια τα συμφέροντα που οδήγησαν στα μνημόνια συνεχίζουν να λυμαίνονται ιδιωτικό και δημόσιο βίο με οποιοδήποτε κόμμα και αν κυβερνά, είναι μια γνώση που όλοι λίγο πολύ κατέχουν κατά βάθος, (διότι πρέπει να είσαι και ψαγμένος δε γίνεται) κανείς όμως δεν το ψελλίζει δυνατά.

Κινδυνεύεις» να χαρακτηριστείς αυτό που δεν είσαι. Κινδυνεύεις να ταυτιστείς με έννοιες που η συλλογική νοοτροπία (μετά από την αντίστοιχη πλύση εγκεφάλου της «ορθότητας») απορρίπτει. Όπως για παράδειγμα δεν επιτρέπεται πλέον να θυμώνεις και να σκέφτεσαι να αντιδράσεις. Συγκεντρώσεις, διαδηλώσεις, συλλαλητήρια έχουν ενοχοποιηθεί ως μια αναποτελεσματική ψευδοεπανάσταση που κάνουν μόνο κάτι κολλημένοι αριστεροί, κομμουνιστές και αντιεξουσιαστές αναρχικοί. Οπότε αν κάποιος θέλει να υποστηρίξει ότι ο λαός έχει δύναμη και μπορεί να τη χρησιμοποιήσει βροντερά ώστε να επιβάλλει το δίκαιο (αρκεί να γίνει σωστά και μαζικά), το μόνο που θα καταφέρει είναι να στιγματιστεί.

Δεν μπορώ να αντισταθώ σε ακόμη ένα παράδειγμα. Μεγάλη ποδοσφαιρική ομάδα της Αθήνας παραπαίει εδώ και αρκετά χρόνια, διανύοντας τη χειρότερη περίοδο της ιστορίας της. Όλοι όσοι έχουν στοιχειώδη αίσθηση και γνώση των πραγμάτων γνωρίζουν το πρόβλημα, γκρινιάζουν ασταμάτητα, αλλά ουσιαστικά το αποδέχονται μην κάνοντας  απολύτως τίποτα. Γιατί ο μεγαλομέτοχος τα έχει βροντήξει και εμείς πρέπει να το αποδεχτούμε. Το πρόβλημα έχει όνομα και για να το λύσεις πρέπει να κουνηθείς όπως σηκώθηκες κάποτε το 2008 από τον καναπέ σου με χειροπιαστά αποτελέσματα. Γιατί δεν το κάνεις τώρα? Που είναι η περήφανη συλλογική οπαδική οργάνωση που υποτίθεται ότι ζει για την ομάδα και δεν κάνει τίποτα? Δεν το λέμε, δεν το λέμε.

Επιστρέφοντας στα ευρύτερα ζητήματα πού να μιλήσεις για κοντή μνήμη? Που να αναφερθείς στην απλή λογική που λέει ότι 40-45 χρόνια κάποιοι κυβερνούσαν και ξαφνικά το 2010 ήρθε η χρεωκοπία. Πού να μιλήσεις για κάποια άλλου είδους χρεωκοπία της χώρας σε επίπεδο ιδεών και αξιών. Γνωστά πράγματα που δε νομίζω ότι έχει κανείς όρεξη να επαναλαμβάνει. Και αυτό νομίζω ότι είναι πρόβλημα.

Όλοι θέλουν να «προχωρήσουν μπροστά». Αυτό είναι κάτι ωραίο να το πεις, εύηχο και αισιόδοξο. Προκαλεί θετική εντύπωση και ανταπόκριση. Φυσικά είναι μια γενικότητα που μπορεί να μεταφραστεί ποικιλοτρόπως. Στην πραγματικότητα αυτό που υποκρύπτεται, αλλά επουδενί δε λέγεται, είναι η ενίσχυση της νοοτροπίας «αφού δε γίνεται τίποτα και το συλλογικό μέλλον δε προμηνύεται να βελτιώνεται, ας κοιτάξουμε να είμαστε εμείς καλά να βολευτούμε και οι άλλοι να πα να πνιγούν» (λογοκριμένη έκδοση).

Γενικά είναι κάπως κοινωνικά «απαγορευμένο» να πιάσεις στο στόμα σου ορισμένα θέματα «ευαίσθητα». Δεν έχει σημασία η ουσία, αυτό που μετράει είναι η επικοινωνιακή διαχείριση. Τα παραδείγματα είναι πολλά, αλλά ήδη το κείμενο έχει μεγαλώσει. (Τώρα που το σκέφτομαι να ακόμη ένα παράδειγμα ορθότητας. Πρέπει να γράφεις λίγα πράγματα ώστε να μην «κουράσεις» γιατί ο κόσμος βαριέται να διαβάζει μεγάλα κείμενα.) Επίσης φοβάμαι να τα γράψω γιατί θα με κατακρίνουνε και δε θέλω, θέλω να μην ξεπεράσω κάποια όρια για να αρέσει αυτό που γράφω. Θέλω να μη μεταδίδω μια εικόνα αρνητική και απαισιόδοξη, όχι να λέω τα πράγματα με το όνομά τους, αφού η αλήθεια πονάει και τον πόνο τον αποφεύγουμε δια ροπάλου. Θέλω να γράφω σοφιστικέ, ουδέτερα, μετρημένα και προπάντων ανώδυνα σχόλια γιατί που να κάθεσαι να σε παρεξηγεί ο κόσμος. Θέλω να βγάζω έναν αέρα θετικότητας και άνετης υπερβατικότητας γιατί δε θέλει ο κόσμος μίζερα πράγματα, θέλει να πετάει ψηλά με τα φτερά της αυταπάτης.

Evolution Path

Μεγάλες ενημερωτικές ιστοσελίδες «είδαν» ένα μέτρο χιόνι στη Κρήτη.

Ενημερώνεστε υπεύθυνα, έγκυρα και αντικειμενικά. Τα fake news τώρα και από ιστοσελίδες ευρείας απήχησης. ‘Η μήπως όχι μόνο τώρα?

Βλέπε για το χιόνι που δεν έπεσε εδώ : Μεγάλες ενημερωτικές ιστοσελίδες «είδαν» ένα μέτρο χιόνι στη Κρήτη.

Σκηνή από κωμική ταινία προβλήθηκε ως αληθινή από τα δελτία ειδήσεων του Epsilon και του Alpha

Στο δελτίο ειδήσεων του Epsilon TV στις 20/4/17, με το Νίκο Ευαγγελάτο, προβλήθηκε ως αληθινό, βίντεο από κωμική ταινία που απεικονίζει ένα μικρό κοριτσάκι από τη Β. Κορέα να απαγγέλλει αντιαμερικανικό τραγούδι. Το ίδιο βίντεο, έπαιξε και στο δελτίο ειδήσεων του Alpha.

 

Δείτε από το 01:07:30

Το είδαμε στο lifo.gr, huffingtonpost.gr κτλ.

Η σκηνή με το κοριτσάκι που τραγουδά, προέρχεται από τη κωμωδία «The Interview» που προβλήθηκε στους κινηματογράφους το 2014 και δεν είναι αληθινό περιστατικό όπως ισχυρίζεται το δελτίο ειδήσεων.

http://www.imdb.com/title/tt2788710/

Πρόκειται για μια σατυρική, κατασκοπευτική ταινία, οι πρωταγωνιστές της οποίας (James Franco καιSeth Rogen), αναλαμβάνουν άθελά τους να δολοφονήσουν τον βορειοκορεάτη ηγέτη, Κιμ Γιονγκ Ουν.

Το βίντεο έπαιξε ως αληθινό και στο δελτίο ειδήσεων του Alpha:

Δείτε από το 30:00

http://www.alphatv.gr/shows/informative/news/webtv/kentriko-deltio-20042017

 

Στο παρακάτω βίντεο, το απόσπασμα που προβλήθηκε ως αληθινό από το Epsilon:

Από : Σκηνή από κωμική ταινία προβλήθηκε ως αληθινή από τα δελτία ειδήσεων του Epsilon και του Alpha