The Workplace Is Killing People and Nobody Cares

 

Είναι από τις φορές που ένας πηχαίος τίτλος εκ πρώτης όψεως τραβηγμένος, όντως ανταποκρίνεται στο περιεχόμενό του.

Η εργασία και ο τρόπος που σκεφτόμαστε την εργασία σήμερα (work culture) προκαλεί μεγάλες ποσότητες στρες.

Το στρες είναι εν μέρει υπεύθυνο βάσει υψηλού όγκου της σύγχρονης έρευνας για χρόνιες παθήσεις όπως ο διαβήτης, καρδιαγγειακής νόσου και μεταβολικού συνδρόμου (και άλλες θα προσέθετα εγώ).

Άρα επαγωγικά ο τρόπος που δουλεύουμε, στις συνθήκες που δουλεύουμε έχει υποτιμημένη αρνητική επίδραση στην υγεία μας και «χαρτογραφεί μια σειρά δεινών» που ξεκινούν από το ανθρωπιστικό-ψυχολογικό επίπεδο και φτάνει ως το υψηλό κόστος για τα συστήματα υγείας παγκοσμίως.

Αυτά τα λέει ο κύριος Pfeffer, a professor of organizational behavior at Stanford Graduate School of Business στο νέο βιβλίο του και στην παρακάτω συνέντευξη

“The Workplace Is Killing People and Nobody Cares”

Advertisements

Η ψύχωση της Ελλάδας με το χαρτί

Μια φορά κι έναν καιρό, μια παρέα φίλων με μια καινοτόμο ιδέα, καταθέσαν ένα φάκελο για χρηματοδότηση από το ΕΣΠΑ. 18 μήνες μετά, ο φορέας του Υπουργείου Ανάπτυξης τους ενημέρωσε ότι η πρότασή τους έχει εγκριθεί και μπορούν να ξεκινήσουν την πραγματοποίηση της ιδέας τους, έστω και αν η καινοτομία της, μετά από ενάμιση χρόνο αναμονής, είναι υπό αμφισβήτηση.

Εκτός από μια πληθώρα δικαιολογητικών, ζητείται από την επιχείρηση να προσκομίσει για τη λήψη προκαταβολής, έγγραφα από το Πρωτοδικείο και το ΓΕΜΗ περί μη λύσης, μη εκκαθάρισης, μη πτώχευσης, μη αίτησης σε πτώχευση (είναι διαφορετικό χαρτί), μεταβολών στο καταστατικό της εταιρείας κλπ, κλπ.

Οι ταλαίπωροι επιχειρούντες στη Σφραγιδοχώρα αναγκάζονται να πληρώνουν το κόμιστρο για κάθε αίτηση και το μεγαρόσημο για κάθε έγγραφο χωριστά και τότε καταλαβαίνουν ποιός είναι ο λόγος που τα έγγραφα είναι πέντε και όχι ένα… Καταθέτουν τις βεβαιώσεις στην Υπηρεσία του ΥΠΑΝ και περιμένουν.

Σε ένα μήνα η υπηρεσία επανέρχεται και ενημερώνει ότι είναι όλα έτοιμα για τη λήψη της χρηματοδότησης αλλά επειδή η υπηρεσία άργησε να αποφανθεί για τη λήψη της προκαταβολής θα πρέπει να προσκομίσουν εκ νέου τα ίδια έγγραφα – και να ξαναπληρώσουν φυσικά – για την περίπτωση που η εταιρία πτώχευσε στη διάρκεια του τελευταίου μήνα!

Γνωρίζοντας ότι στην Αμερική απλά πατώντας ένα link σε ένα site, βλέπεις ποια είναι η κατάσταση της οποιασδήποτε εταιρίας, οι φίλοι αισθάνονται έναν εκνευρισμό. Δυσανάλογα μικρότερο όμως από αυτόν που τους πιάνει όταν μαθαίνουν ότι το ίδιο γίνεται και στην Τουρκία…

Για ποιο λόγο αυτή η λατρεία με το χαρτί; Ιδιαίτερα με το σφραγισμένο;

Στην Αμερική όταν κόβεις ένα τιμολόγιο μπορείς να το κάνεις ακόμα και χειρόγραφα. Τα στοιχεία σου, τα στοιχεία του πελάτη και το ποσό. Η εφορία περιμένει να δει στις καταστάσεις της εταιρίας σου την εγγραφή και τη μεταφορά του ίδιου ποσού στο λογαριασμό σου. Κανείς δεν θα ζητήσει να δει το χαρτί. ΚΑΝΕΙΣ.

Στην Αγγλία όταν κάνεις ένα επαγγελματικό ταξίδι δεν απαιτείται να μαζέψεις ένα φορτηγό τιμολόγια, από τη βενζίνη του νοικιασμένου αυτοκινήτου, του ξενοδοχείου ή του επαγγελματικού γεύματος με πελάτες. Απλά, πληρώνεις τα πάντα με την πιστωτική της εταιρίας και ο λογιστής βάζει όλη την κατάσταση εξόδων της κάρτας στη φορολογική σου δήλωση.

Στην Αγγλία επίσης, όταν πας σε τράπεζα να ανοίξεις λογαριασμό εταιρίας δεν προσκομίζεις κανένα έγγραφο. Γιατί; Διότι έχουν οι ίδιοι πρόσβαση στο Company’s House και παίρνουν από την πηγή και πάντα ηλεκτρονικά, ό,τι χρειάζονται. Επίσης, διότι δεν σου έχουν εμπιστοσύνη.

Κάντε τις απαραίτητες συγκρίσεις με τη χώρα του παραλόγου, όπου οι κρατικές υπηρεσίες σου ζητούν φορολογική και ασφαλιστική ενημερότητα από άλλες κρατικές υπηρεσίες. Όπου, στις εταιρικές δαπάνες μπαίνει ποσοστό του λογαριασμού των κινητών τηλεφώνων, με τη δικαιολογία ότι μπορεί να το χρησιμοποιείς και για προσωπικές σου ανάγκες. Όπου κρατάς τις αποδείξεις κάθε χρόνο, μήπως και κάποτε χρειαστεί να αποδείξεις ότι ξόδεψες για να ζήσεις, έστω κι αν το μελάνι στην απόδειξη έσβησε μετά από λίγους μήνες. Όπου για μια μουτζούρα στην κατάσταση εργαζομένων του ΙΚΑ ενδέχεται να πληρώσεις πρόστιμα δεκάδων χιλιάδων ευρώ. Για μια μουτζούρα!

Σε αυτή τη χώρα είναι λοιπόν λογικό να θεωρείται επιστημονική φαντασία η λήψη μόνο ενός αριθμού – πχ του ΑΦΜ – για όλες τις χρήσεις. Ποιος ο λόγος να έχεις άλλον αριθμό στο δίπλωμα οδήγησης, ως ΑΜΚΑ και ΑΜ επαγγελματικού φορέα;

Μα, για να μαζεύεις περισσότερα χαρτιά και να πληρώνεις περισσότερα μεγαρόσημα. Πώς αλλιώς θα ζήσεις αυτό το θηρίο Δημόσιο; Πώς θα βγαίνουν οι δαπάνες των συνδικαληστών; Πώς θα κρατάς τους κομματικούς στρατούς απασχολημένους;

Κλείνω με μια ιστορία που δείχνει το χάσμα που μας χωρίζει με τον προηγμένο πλανήτη.

Ελληνική εταιρία υπογράφει συμβόλαιο με μια αγγλική. Αφελώς ο Έλληνας προσπαθεί να μάθει αν θα πρέπει να στείλει το συμβόλαιο (έντυπα ή ηλεκτρονικά) στη ΔΟΥ του Άγγλου. Αφού ο Άγγλος γελάει με την ερώτηση, μια και πρώτη φορά ακούει κάτι τόσο παλαβό, θέλει να καταλάβει καλύτερα:

«Γιατί να το στείλω στην εφορία; Θα καταλάβει τι συμφωνήσαμε εμείς οι δύο; Η εφορία θέλει να δει ένα τιμολόγιο και ένα έμβασμα που να καλύπτει το τιμολόγιο. Τέλος!».

Αντίθετα, ο Έλληνας τυπώνει 3 φορές το συμφωνητικό και το πηγαίνει στην αρμόδια ΔΟΥ. Αφού το καταχωρεί σε μια χειρόγραφη λίστα (έχει κάποια χρόνια που έγινε) ο υπάλληλος το ελέγχει και αναφωνεί:  «Μα αυτό είναι στα ξένα!».

Ο Έλληνας αναγκάστηκε να υπογράψει ένα έντυπο του Ν1599/86, που φυσικά σφραγίστηκε από έναν άλλο υπάλληλο της ΔΟΥ και καταχωρήθηκε (φυσικά ως χαρτί σε έναν τεράστιο φάκελο), ότι σε περίπτωση που παρουσιαστεί ανάγκη, η μετάφραση θα γίνει με έξοδα του επαγγελματία…

Σε όσους αναμένουν τις ορδές των ξένων επενδυτών έχω μόνο να πω:  «Καληνύχτα. Όνειρα γλυκά!».

* O κ. Λευτέρης Παπαγεωργίου είναι Διευθύνων Σύμβουλος στην Entranet με έδρα τις ΗΠΑ, την Αγγλία και την Ελλάδα.

Πηγή : Η ψύχωση της Ελλάδας με το χαρτί

Πραγματικό παράδειγμα επιτυχημένης εφαρμογής μιας συλλογικής διεκδίκησης εργασιακών δικαιωμάτων στην Ελλάδα εν έτοι 2017

Εν μέσω ψήφισης του τέταρτου μνημονίου και της επέλασης ακόμα πιο δυσχερών μέτρων εις βάρος των εργαζομένων πολλαπλών κλάδων, η νίκη των εργαζομένων της πολυεθνικής έτοιμου ενδύματος H&M μοιάζει με μια μικρή «όαση» στον εργασιακό χάρτη. Οι υπάλληλοι ελπίζουν ο αγώνας τους να αποτελέσει «παράδειγμα για τις εκατοντάδες ή και χιλιάδες άλλες εταιρείες, όπου η διοίκηση πραγματοποιεί παρόμοιες επιθέσεις κατά των εργασιακών δικαιωμάτων».
 

 

Πηγή : Νίκησαν οι εργαζόμενοι των H&M

Περί Steve Jobs και το μύθο του μεγαλύτερου επιχειρηματία που είδε ποτέ ο κόσμος

Steve Jobs has been called the greatest businessman the world has ever seen and the best CEO of this generation.

But he’s also the same man who would allegedly yell at people for 30 minutes straight, cut in front of his employees at lunchtime, berate hospitality and restaurant staff, park in handicapped spaces, said all HR personnel have a “mediocre mentality,” and told his staff how much they “sucked.”

Whether it’s the 19th-century railroad industrialist George Pullman or Mr. Spacely from The Jetsons, CEOs have always been a surly bunch. But in recent years, it seems that being an asshole has become an aspirational trait.

It’s no wonder. Walter Isaacson’s biography Steve Jobs didn’t just create a Hollywood hit: It created a manual for any bosses seeking a hall pass for their temper tantrums. Along with recounting Jobs’s blistering behavior and his “perverse eagerness” for putting people down, Isaacson remarks that “people who were not crushed ended up being stronger” and that those employees who were most abused by Jobs ended up accomplishing things “they never dreamed possible” thanks to his harsh treatment.

In other words, it’s okay to tell your employees that their work is shit and to park your Mercedes across two handicapped parking spaces—as long as the end result is a successful product.

No wonder we now have people like Uber CEO Travis Kalanick and Amazon CEO Jeff Bezos making numerous headlines for their tempestuous behavior. Several Uber executives have left the company, while investors have publicly criticized Kalanick, saying that there are “toxic patterns” in the Uber workplace. Meanwhile, Amazon has a reputation for being a “bruising workplace,” the kind of office where people regularly break down at their desks, and where grown men leave the conference room with their faces covered to hide their tears.

 Silicon Valley decided that internet connectivity matters more than human connectivity. Somewhere along the way, it seems that Silicon Valley decided that internet connectivity matters more than human connectivity; that a surfeit of technical intelligence can make up for a dearth of emotional intelligence. After all, if it worked for a genius like Jobs, it can’t be that bad.

Except it is. While this management style might work in the short-term, employees can’t flourish for long under a narcissistic, demanding boss. As recounted in the Isaacson’s biography, Jobs’s acid tongue eventually caused his employees to burn out. After working 10 months of 90-hour workweeks, one employee finally quit in exasperation after Jobs walked into the room and told everyone how “unimpressed” he was with what they were doing. Apple co-founder Steve Wozniak said “some of the most creative people in Apple who worked on the Macintosh” left the company and refused to ever again work for Jobs again. Because of Jobs’ nasty temper, Apple lost out on impressive talent.

New research bears out these experiences. Studies have shown that hyper-critical leadership not only leads to unmotivated employees and office in-fighting but can also lead to serious issues like depression, high blood pressure, weight gain, substance abuse, and even premature death.

But can we really blame Jobs for this legacy of emotionally lethal (and perhaps literally lethal) work environments?

“Managers who try to emulate Mr. Jobs by just being rude or aggressive are missing the point,” Issacson says. “Mr. Jobs was striving for perfection.” But within this justification lies the problem. Of course Jobs wanted perfection—all CEOs do. But why is bullying considered an effective, let alone acceptable, way to motivate your team to perfection? Jobs was famous for the way he would obliterate his staff, often in public, which maximized their humiliation by making it a spectacle rather than a private affair. Are we to believe that shaming employees is what made Apple great?

Recent research on shame and the devastating impact it can have on a person’s motivation, creativity, and behavior would say otherwise. Shame has been linked to depression, alcoholism, obesity, violence, and even recidivism in inmates. As author and shame researcher Brené Brown says, “Shame corrodes the very part of us that believes we are capable of change.”

It’s simple: The worse we feel about ourselves as people, the less we are able to make good choices and perform to our highest potential. Making your employees feel terrible about themselves isn’t just an ineffective leadership tool: It’s also just plain lazy. It takes no special skill to scream at someone, and it’s easy to lash out when you are angry or disappointed. But to lead with dignity, composure, kindness, and self-awareness? That takes effort. That takes maturity. And it doesn’t come naturally to most of us.

Whether or not it comes easily, emotional intelligence ought to be the foremost requirement for our companies’ leaders. These skills can be taught, CEOs can change, and we can demand better. A boss in Silicon Valley who isn’t an asshole? Now that would be “thinking different.”

Πηγή : Silicon Valley has idolized Steve Jobs for decades—and it’s finally paying the price

Τι συνέβη όταν η Σουηδία δοκίμασε εξάωρη εργασία

A six-hour working day with full-time wages sounds like a dream for most people, but for a group of 70 Swedish nurses it has been a reality for the past two years.

They were part of a trial aimed at testing the benefits of less work, which gained a huge amount of attention around the world.

But is the nine-to-five really going to be a thing of the past?

The results of the trial released so far are encouraging.

Nurses working shorter hours took less sick days, felt healthier and were more productive.

They also said they were 20 per cent happier on average and had more energy at work and in their spare time. This allowed them to arrange 85 per cent more physical activities with elderly residents, the study found.

Assistant nurse Emilie Telander, who has now gone back to eight-hour shifts, told the BBC: “I feel that I am more tired than I was before.”

“During the trial all the staff had more energy. I could see that everybody was happy.”

Despite the positive results there was one big problem: the cost. The city of Gothenburg spent £12m kronor (£1.1m) on the trial, largely because, despite productivity gains, it had to hire 17 extra nurses to cover the lost hours.

Even in Sweden, famed for its generous welfare state, this is apparently too much to bear.

“Could we do this for the entire municipality? The answer is no, it will be too expensive,” Daniel Bernmar, a Left Party councillor who has backed the Gothenburg pilot scheme said.

However, Bernmar says the trial has “put the shortening of the work day on the agenda both for Sweden and for Europe, which is fascinating.»

While the idea may not be viable in face-to-face work such as nursing, where lost hours still have to be covered anyway, in more flexible working environments such as Sweden’s booming tech start-ups, some companies have reported more success.

Linus Feldt, chief executive of app developer Filimundus told The Independent that sick leave dropped by a quarter when it shortened working hours. Meanwhile, employees produced the same amount in six hours as they previously had in eight.

«The biggest effect was that people were happy when coming to work and leaving work. There was not that fatigued feeling after a long workday. The employees felt more happy overall,» Feldt said, adding that there are now less conflicts at the workplace and better focus.

Employees simply cut out distractions such as «social media and the little things we tend to do when we are bored or fatigued and instead focus for 6 hours,» Feldt said.

While it may have captured many headlines, as well as the attention of overworked people around the globe, the idea of a six-hour working day has struggled to gain widespread political support in Sweden.

The Left Party is the only party in the country that backs shorter working hours and won just six per cent of the vote in the last general election.

Attempts to prove the economic efficiency of reduced hours have produced inconclusive results so far.

A handful of trials in the 1990s and 2000s were scrapped due to a lack of definitive data.

Another recent Swedish trial at a retirement home in the town of Umeå found that sick leave actually rose, from 8 per cent to 9.3 per cent.

One success has come at Toyota’s Swedish service centre where shifts were cut in 2003, sparking an immediate boost to productivity and increased profits.

The company has kept the shorter hours ever since.

If a six-hour day isn’t catching on in Sweden, with its famously generous welfare system and emphasis on work-life balance, there seems little hope for workers in “Anglo Saxon” economies like the UK.

But some companies have taken up the idea. Liverpool-based Agent Marketing first trialled shorter days for two months in early 2016.

Speaking to The Independent, Agent’s managing director Paul Corcoran said: “There were loads of really great benefits. People were refreshed and more creative. It was good for effectiveness and efficiency.”

Clients also noticed the happiness of the employees which helped win business, Corcoran said.

Agent stuck rigidly to the six hour format at first which led to some impressive changes.

Corcoran said one hour meetings have been cut to fifteen minutes because of the imperative to save time.

But he added: “There were challenges surrounding it. Surprisingly it sometimes actually brought about more stress, because people feel they’ve got to get their work done more quickly in order to go earlier,” Corcoran said.

Eventually, the company settled for a compromise – every Friday is a six hours and employees can each choose another shorter day each week. The other three are normal business hours. But the benefits have remained, with happier, more productive employees, Corcoran said.

The company also provides meditation, pilates and a monthly massage to all staff.

But even this seemingly perfect workplace can’t avoid commercial realities.

“In the end, the most important thing is getting the work done for our clients otherwise we’ll be doing zero hour working days because we would have no clients,” Corcoran said.

What happened when Sweden tried six-hour working days

Καλώς ορίσατε στην επανάσταση των δεξιοτήτων

Η απόκτηση δεξιοτήτων καθίσταται ιδιαιτέρως σημαντική στη σύγχρονη αγορά εργασίας, ίσως το Α και το Ω. Αυτό θα πρέπει να το συνειδητοποιήσουν όλοι όσοι ενδιαφέρονται να παραμείνουν εργασιακά ενεργοί, είτε αναζητούν τώρα εργασία είτε σκοπεύουν να ψάξουν στο μέλλον. Διότι, όπως χαρακτηριστικά επισημαίνει η νέα έρευνα της Manpower Group (The Skills Revolution, Digitization and Why Skills and Talent Matter), οι νέες δεξιότητες είναι απαραίτητες πιο συχνά απ’ όσο φανταζόμαστε, ακόμα και για δουλειές που δεν είναι ακόμα γνωστές.

Με άλλα λόγια, το ζήτημα δεν είναι αν κάποιος θα ενδιαφερθεί ή όχι να μάθει μια νέα δεξιότητα, αλλά το να εντοπίσει εκείνη που θα του προσδώσει το συγκριτικό πλεονέκτημα στην αγορά εργασίας. Κι αυτό σε ένα περιβάλλον, όπου, σε αντίθεση με το παρελθόν, ο κύκλος ζωής μιας δεξιότητας συρρικνώνεται ταχύτερα από ποτέ.

Μια εικόνα για την ταχύτητα της αλλαγής αυτής μπορεί κανείς να αποκτήσει αν αναλογιστεί ότι το 45% των εργασιών που γίνονται σήμερα μπορεί να αυτοματοποιηθεί από την ισχύουσα τεχνολογία.

Έτσι, από τους 18.000 εργοδότες, που ρωτήθηκαν σε 43 χώρες, το 90% περιμένει ότι η επιχείρησή του θα επηρεαστεί άμεσα από την τεχνολογία μέσα στα επόμενα δύο χρόνια. Αυτό σημαίνει πως η τεχνολογία θα δημιουργήσει ένα δίκτυ εργασίας, το οποίο θα θέσει ζήτημα για τον αριθμό των θέσεων εργασίας στο παρόν και το μέλλον. Σε αντίθεση, όμως, με αυτό που θα περίμενε κανείς, οι εργοδότες σε ποσοστό 83% δηλώνουν ότι σκοπεύουν είτε να διατηρήσουν είτε και να αυξήσουν τις θέσεις εργασίας και να επιμορφώσουν ψηφιακά τους υπαλλήλους τους (μόνο το 12% σχεδιάζει να μειώσει τον αριθμό των υπαλλήλων).

Το ερώτημα, βέβαια, που τίθεται πάντα σε αυτή την περίπτωση αφορά το ποιες είναι οι συγκεκριμένες δεξιότητες που θα έχουν ζήτηση. Αυτό όμως δεν είναι κάτι εύκολο να προσδιοριστεί, καθώς υπολογίζεται πως το 65% των δεξιοτήτων που θα ζητηθούν προς το παρόν δεν υπάρχει καν.

Σε κάθε περίπτωση, η δεξιότητα με τη μεγαλύτερη ζήτηση, γενικώς, αναμένεται να είναι αυτή του αναλυτή δεδομένων, επειδή χρειάζεται η διαχείριση των μεγάλων δεδομένων (big data). Στη δεύτερη θέση έρχεται ο χώρος του ανθρώπινου δυναμικού, ενώ τρίτος σε ζήτηση υπολογίζεται πως θα είναι ο εξειδικευμένος εμπορικός αντιπρόσωπος, ο οποίος θα πουλάει ψηφιακά προϊόντα.

Αυτό που επισημαίνει η έρευνα και έχει εξαιρετικό ενδιαφέρον είναι ότι σε αυτήν την Επανάσταση των Δεξιοτήτων θα υπάρξουν νέες ευκαιρίες, καθώς θα αντικατασταθούν γνωστικές και χειρονακτικές καθημερινές εργασίας. Έτσι, θα δημιουργηθεί ο «χώρος» για περισσότερο ικανοποιητικές μορφές εργασίας, οπότε θα χρειαστούν δεξιότητες που θα αφορούν τη δημιουργικότητα, τη συναισθηματική νοημοσύνη και τη γνωσιακή ευελιξία.

Η εικόνα που δημιουργείται από την έρευνα αυτή είναι εκείνη της ρευστότητας. Από τη στιγμή που δεν ορίζονται κάποιες σταθερές ως προς τις δυνατότητες που παρέχουν οι ήδη έτοιμες γνώσεις, θα μπορούσαμε να πούμε ότι σε πολλές περιπτώσεις όλα παίζονται. Και νικητές θα είναι αυτοί που είναι πρόθυμοι και ικανοί να μαθαίνουν νέα πράγματα, νέες δεξιότητες. Όπως χαρακτηριστικά επισημαίνεται στην έρευνα, σημασία δεν έχουν οι γνώσεις που ήδη κατέχει κάποιος, προκειμένου να βρει δουλειά, αλλά εκείνες που είναι πιθανό να αποκτήσει.

Αυτό που θα πρέπει να έχει κανείς υπόψη είναι ότι οι νέες δεξιότητες δεν είναι δύσκολο να αποκτηθούν. Σε αυτό έχει ήδη συμβάλει η νέα τεχνολογία. Έτσι υπάρχουν σημαντικά και έγκυραεξ αποστάσεως προγράμματα που παρέχουν τη δυνατότητα για απόκτηση γνώσης σε καίριας σημασίας δεξιότητες όπως ο χώρος του business intelligence & business analytics. Με αυτόν τον τρόπο θα χαράξει κανείς σήμερα το μονοπάτι του εργασιακού του μέλλοντος.

Από : ΚΑΛΩΣ ΟΡΙΣΑΤΕ ΣΤΗΝ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΩΝ ΔΕΞΙΟΤΗΤΩΝ

Προς τους αγαπητούς γονείς..

Από διευθυντή σχολείου στην Σιγκαπούρη προς γονείς των μαθητών του :

Αγαπητοί γονείς,

Οι εξετάσεις των παιδιών σας πρόκειται να ξεκινήσουν σύντομα. Ξέρω ότι είστε όλοι αγχωμένοι θέλοντας να τα πάνε καλά τα παιδιά σας.

Όμως σας παρακαλώ να θυμάστε ότι ανάμεσα σε αυτούς τους μαθητές θα υπάρχει κάποιος καλλιτέχνης που δεν χρειάζεται να καταλαβαίνει καλά τα μαθηματικά.

Ένας επιχειρηματίας που δεν χρειάζεται να γνωρίζει ιστορία ή λογοτεχνία.

Ένας μουσικός που δε μετράνε οι βαθμοί του στη χημεία.

Ένας αθλητικός τύπος που η φυσική του κατάσταση είναι πιο σημαντική για αυτόν από την φυσική.

Αν το παιδί σας πάρει καλούς βαθμούς, αυτό είναι εξαιρετικό! Αν δεν πάρει όμως, μην του στερήσετε την αυτοπεποίθηση ή την αξιοπρέπειά του.

Πείτε του, ότι δεν πειράζει, ότι ήταν απλά ένα διαγώνισμα. Είναι φτιαγμένοι για  μεγαλύτερα πράγματα στην ζωή.

Πείτε του πως ό,τι και αν γίνει στο διαγώνισμα θα τον αγαπάτε το ίδιο και δεν θα τον κρίνετε.

Σας παρακαλώ, κάντε το αυτό και όταν το κάνετε, δείτε το παιδί σας να κατακτά τον κόσμο. Ένα διαγώνισμα ή ένας κακός βαθμός δεν θα του στερήσει τα όνειρα ή το ταλέντο του.

Και σας παρακαλώ, μην θεωρείτε, ότι οι γιατροί και οι μηχανικοί είναι οι μόνοι ευτυχισμένοι άνθρωποι στον κόσμο.

Με όλη μου την εκτίμηση,
Ο διευθυντής

All Singapore Stuff