Τον πρώτο προϋπολογισμό στον κόσμο για «την ευημερία των πολιτών» παρουσίασε η Νέα Ζηλανδία

Κάπου γίνονται δηλαδή αυτά!



Game of Thrones is over

Game of Thrones is considered a top human creation, whether we are talking about literature or a TV series. Having faithfully watched the series before the current hype and having read all George Martin’s books even before the series, I find almost funny the the general displeasure evoked by the evolution and end of the 8th cycle. As if every creation of human art is supposed to be another fancy product to be consumed by an insatiable conceited audience.

The Game of Thrones is perhaps the most «realistic fantastic» story that has ever existed, and has been an enormous influence for fantastic literature itself. Its Realism has to do with the imprinting of human nature itself on all its negative and positive features. Idealized characters and happy endings no matter how nice they make us feel, here they lose their place. The culmination is the human aggression or tendency for destruction that rationalizes the carnage of a whole city «in order to save the kingdom» and inevitably reminds us facts of our time like the Nazi heirloom of the 2nd World War and much more recent military interventions of the so-called great countries with enormous collateral losses for civilians, to «liberate nations from tyrants».

I have the feeling that the last cycle of the series, given its creators’ awareness of the enormous global appeal it would have, aimed to pass some messages to the world. In any case, personally, I want to interpret some of the events that unfolded as such. For example, unexpected for me was the way John chose to end the danger his beloved had come to represent for the Seven Kingdoms. And most importantly, it symbolizes the prevalence of logic towards emotion, the submission of the individual benefit in favor of the massive one. Something that should be happening more in real life.

An important element for me was the way in which power was distributed after the end of the war. Bran’s choice for king is the biggest message for me. Bran is physically weak, disabled. Here is the fall of an ancient human doctrine that the strongest male must always lead. But Bran is also gifted with special spiritual gifts. His increased mnemonic ability keeps the whole past of Westeros in his mind, making him worthy to bear the title of the wise. At the same time, the brilliant dwarf, a boxing bag  for the vast majority of his peers since born, having repeatedly influenced the row of events, is chosen as the right hand of the king. Even the awkward burly scholar Samwell Tarly is included in the central core of decision-makers, despite the ironic rejection of his «progressive» idea of ​​democracy. In a few words, the message I want to believe exists is that, although by fire and iron, the traditional tried-and-tested ways of power and governance (physical strength, «noble origin») which have been proven faulty, it is about time to be replaced (mind, prudence, knowledge) for the sake of the people and the evolution of human kind.

There is so much more that one could comment on. I will finish with the main thing that bothered me in the Game of Thrones and I suspect a lot of people feel the same. That it’s over. That I would like other circles with more than six episodes and even longer durations. That they intended it to end. Why should it be over?


Το Game of Thrones αποτελεί θεωρώ ένα κορυφαίο ανθρώπινο δημιούργημα, είτε μιλάμε για λογοτεχνία, είτε για τηλεοπτική σειρά. Έχοντας παρακολουθήσει τη σειρά ανελλιπώς πριν το σημερινό hype και έχοντας διαβάσει όλα τα βιβλία του George Martin ακόμη πιο πριν, βρίσκω σχεδόν αστείο το ντόρο που γίνεται με την εξέλιξη και το τέλος του 8ου κύκλου, καθώς λέει «δεν άρεσε στους φαν». Λες και η ανθρώπινη δημιουργικότητα για οποιοδήποτε είδος τέχνης και αν πρόκειται, είναι άλλο ένα προιόν προς κατανάλωση από ένα ακόρεστο φαντασμένο κοινό.

Το Game of Thrones είναι ίσως η πιο «ρεαλιστική φανταστική» ιστορία που έχει υπάρξει και μάλιστα έχει επηρεάσει σχετικά και ολόκληρο το είδος της φανταστικής λογοτεχνίας. Ο ρεαλισμός έχει να κάνει με την αποτύπωση της ίδιας της ανθρώπινης φύσης σε όλο το αρνητικό και θετικό της πρόσημο. Οι εξιδανικευμένοι χαρακτήρες και τα happy endings όσο και ωραία μας κάνουν να νιώθουμε, εδώ χάνουν τη θέση τους. Τα κίνητρα της εξουσίας, του χρήματος, οδηγούν σε πόνο και βάσανα τους ίδιους τους κυνηγούς τους. Αποκορύφωμα αποτελεί η ανθρώπινη επιθετικότητα ή τάση για καταστροφή που φτάνει να εκλογικεύει το μακελειό μιας ολόκληρης πόλης «για να σωθεί το βασίλειο» και θυμίζει αναπόφευκτα στην εποχή μας εκτός από τη ναζιστική θηριωδία του 2ου Παγκ. Πολέμου, ανάλογες πιο πρόσφατες στρατιωτικές παρεμβάσεις των λεγόμενων μεγάλων δυνάμεων με τεράστιες παράπλευρες απώλειες σε αμάχους, για να «απελευθερώσουν έθνη από τυράννους».

Έχω την αίσθηση ότι ο τελευταίος κύκλος της σειράς, με δεδομένη την επίγνωση των δημιουργών του για την τεράστια παγκόσμια απήχηση που θα είχε, στόχευσε να περάσει κάποια μηνύματα στον κόσμο. Εν πάσει περιπτώσει προσωπικά εγώ θέλω να ερμηνεύω κάποια από τα γεγονότα που εκτυλίχθηκαν ως τέτοια. Για παράδειγμα ήταν απρόσμενος για μένα ήταν ο τρόπος που επέλεξε ο John να τελειώσει τον κίνδυνο που αντιπροσώπευε πλέον η αγαπημένη του για τα Επτά Βασίλεια. Και το σπουδαιότερο, συμβολίζει την επικράτηση της λογικής απέναντι στο συναίσθημα,  του συνολικού κέρδους απέναντι στο ατομικό. Κάτι που ίσως θα έπρεπε να συμβαίνει περισσότερο στην πραγματική ζωή.

Σημαντικό στοιχείο για μένα αποτέλεσε ο τρόπος κατανομής της εξουσίας μετά το πέρας του πολέμου. Η επιλογή του Bran αποτελεί για μένα το μεγαλύτερο μήνυμα της σειράς. Ο Bran είναι σωματικά αδύναμος, ανάπηρος. Καταρρίπτεται εδώ το δόγμα της κατάληψης της εξουσίας από το ισχυρότερο αρσενικό. Επιπλέον όμως ο Bran είναι και προικισμένος με ιδιαίτερα πνευματικά χαρίσματα. Η επαυξημένη μνημονική του ικανότητα κρατάει ολόκληρη την ιστορία του Γουέστερος στο νου του κάνοντας τον άξιο να φέρει τον τίτλο του σοφού. Παράλληλα ο πανέξυπνος νάνος, σάκος του μποξ για τη συντριπτική πλειοψηφία του περίγυρού του σε όλη του τη ζωή, έχοντας επηρεάσει επανειλημμένα τις εξελίξεις στην ιστορία, επιλέγεται ως δεξί χέρι του βασιλιά. Ακόμη και ο αδέξιος χοντρούλης λόγιος Samwell Tarly υφίσταται στον κεντρικό πυρήνα των προσώπων που λαμβάνουν αποφάσεις, παρά την ειρωνική απόρριψη της «προοδευτικής» του ιδέας περί δημοκρατίας. Με λίγα λόγια το μήνυμα που θέλω να πιστεύω ότι δίνεται είναι ότι αν και δια πυρός και σιδήρου, οι δοκιμασμένοι τρόποι εξουσίας και διακυβέρνησης (ρώμη, ευγενική καταγωγή) που αποδείχτηκε ότι δε λειτουργούν, είναι πλέον καιρός  να αντικαθίστανται (πνεύμα, σύνεση, γνώσεις).

Υπάρχουν τόσα και τόσα ακόμη που θα μπορούσε κάποιος να σταθεί. Θα κλείσω με το βασικό πράγμα που με ενόχλησε στο Game of Thrones και υποψιάζομαι πολύ κόσμο ακόμη. Το ότι τελείωσε. Το ότι θα ήθελα και άλλους κύκλους με περισσότερα από έξι επεισόδια και ακόμη μεγαλύτερες διάρκειες. Το ότι το προορίσανε να τελειώσει. Γιατί να έπρεπε να τελειώσει?

Evolution Path


Η έρευνα είναι η ψυχή της προόδου

Ένα απόσπασμα από την αυτοβιογραφία του Γεωργίου Παπανικολάου (13 Μαΐου 1883 – 19 Φεβρουαρίου 1962), ιατρού παγκοσμίως αναγνωρισμένου για την ανακάλυψη του γυναικολογικού τεστ Παπ :

«Έφυγα από την Ελλάδα με σπασμένα φτερά και νόμιζα πως δεν θα μπορούσα πια ποτέ να πετάξω. Όλοι γύρω μου με θεωρούσαν ως ένα ναυαγισμένο ιδεοπαθή και άρχισα σιγά σιγά να το πιστεύω και εγώ ο ίδιος… Ευτυχώς εδώ (Αμερική) βρήκα άλλον κόσμο, άλλους ανθρώπους με πλατύτερες ιδέες με ευγενέστερα αισθήματα με υψηλότερα ιδεώδη και μπόρεσα να μπω πάλιν εις τον δρόμον μου. Για πρώτην φορά στην ζωήν μου ημπορώ να πω πως είμαι ευχαριστημένος. Έχω γύρω μου ζωήν που κοιτάζει μπροστά εις το μέλλον και όχι οπίσω εις το παρελθόν.
Η Ελλάς είναι ένα παμμέγιστον νεκροταφείον επάνω εις το οποίον είναι στημένα τα πέτρινα αγάλματα των αρχαίων σοφών. Πίσω, πίσω, πίσω. Η έρευνα είναι η ψυχή της προόδου. Ο Αμερικανός ή ο Ευρωπαίος όταν του πω ότι είμαι επιστήμων και δεν κάνω τίποτε άλλο από το να ερευνώ με θεωρεί όχι μόνον ως χρήσιμον στοιχείο, αλλά ως κάτι ανώτερο από τους κοινούς ανθρώπους. Ο Έλλην με θεωρεί απεναντίας ως ένα άχρηστον όν και όχι μόνον άχρηστον αλλά και επικίνδυνον ως ένα είδος φρενοπαθούς, ο οποίος έχει καταληφθεί από μανίαν μέσα εις το νεκροταφείον του (…)»


Μια διαχρονική κατάσταση που δε φαίνεται να έχει βελτιωθεί και πολύ ως σήμερα σε ένα πλαίσιο μιας εγκυστωμένης εθνικής μεγαλομανίας, προσκόλλησης σε συντηρητικές ιδεοληπτικές ιδέες όπως π.χ. «πίστευε και μη ερεύνα», καχύποπτου αρνητισμού προς την αλλαγή και την εξέλιξη, αλλεργικής αντίδρασης σε οποιαδήποτε αμφισβήτηση ενός άρρωστου status quo, αναγωγής του «τι θα πουν οι άλλοι» ως υπέρτατου κριτηρίου προσωπικής αξίας, αρνητικής πρωτιάς σε σειρά κοινωνικοπολιτικοικονομικών δεικτών και πολλά άλλα.

Προτεραιότητα η ποιότητα ζωής

«το θέμα είναι να θεωρηθεί στόχος η ποιότητα ζωής και όχι η οικονομική ανάπτυξη»

Έκθεση της Διακυβερνητικής Επιστημονικής και Πολιτικής Πλατφόρμας για τη Βιοποικιλότητα και τις Υπηρεσίες Οικοσυστήματος (IPBES) του ΟΗΕ για την οποία εργάστηκαν 450 επιστήμονες για τρία ολόκληρα χρόνια αποφαίνεται μεταξύ άλλων ότι :

«η Φύση είναι καταδικασμένη να συνεχίσει την ταχεία καταστροφική της πορεία, λόγω των τραγικών επιπτώσεων που έχει το πέρασμα της ανθρωπότητας από τον πλανήτη. Εκτός και αν γίνουν βαθιές αλλαγές στα μοντέλα παραγωγής και κατανάλωσης των ανθρώπων».

Ένα εκατομμύριο είδη ζώων και φυτών κινδυνεύουν με εξαφάνιση μέσα στις επόμενες δεκαετίες.

Είμαι σίγουρος ότι οι περισσότεροι άνθρωποι προσπερνούν νέα με τέτοιο περιεχόμενο ήδη και μόνο από τον τίτλο.

Υπάρχει το εξής παράξενο. Ενώ σε ατομικό επίπεδο ο άνθρωπος επιστρατεύει πολύ πιο εύκολα τη λειτουργία της πρόληψης και της πρόβλεψης για το μέλλον (σε σημείο συχνά να εξωθεί τον εαυτό του σε υπερβολικό γενικευμένο άγχος), σε επίπεδο συνόλου αυτό είναι πολύ πιο δυσχερές. Αυτό μας δείχνει η εκτίμηση των γεγονότων. Σκουπίδια, μόλυνση εδάφους, αέρα και θάλασσας, πυρκαγιές, υλοτομία, υπεραλιεία, ζιζανιοκτόνα, πλαστικά, κυνήγι και πολλά άλλα.

Η ενασχόληση με τη μελέτη της ανθρώπινης φύσης παρέχει κάποιες αρχικές απαντήσεις. Ο άνθρωπος έχει την τάση να αποφεύγει με κάθε τρόπο ό,τι του προκαλεί δυσφορία και δεν το αντιλαμβάνεται ως άμεση απειλή. Η κλιματική αλλαγή αποτελεί μια απειλή, αλλά δε ζούμε κάτι τέτοιο στην καθημερινότητά μας. Ή το ζούμε αλλά δε φαίνεται να κινδυνεύουμε από αυτό. Π.χ. ναι αναπνέουμε καυσαέριο καθημερινά όσοι ζούμε στις πόλεις, αλλά συνεχίζουμε αμέριμνοι, δεν υπάρχει άμεση επίπτωση. Ναι βλέπουμε παντού πεταμένα σκουπίδια, μπορεί λίγο να σουφρώνουμε τη μύτη μας, αλλά δεν κινδυνεύει η ζωή μας από αυτό. Έτσι το προσπερνάμε και στρεφόμαστε σε ευχάριστες ασχολίες που μας κάνουν (ή νομίζουμε ότι μας κάνουν) να νιώθουμε καλά.

Μεταθέτουμε για το αύριο προβλήματα που κρίνουμε οτι δε χρειάζεται η άμεση παρέμβασή μας. Φυσικά κάποιος εύλογα θα σκεφτόταν ότι μήπως θα έπρεπε να μας νοιάζει για την απειλή που τα παιδιά ή τα εγγόνια μας θα αντιμετωπίσουν? Να μια ακόμη δυσάρεστη σκέψη. Πρέπει να την αποφύγουμε?

Evolution Path

Πηγή : ΟΗΕ: Η Φύση πορεύεται προς την καταστροφή εξαιτίας του ανθρώπου




Επειδή φαίνεται ότι πολλοί άρχισαν να βγαίνουν ξανά από τα ρούχα τους με το τελευταίο ντοκυμανταίρ για την πυρκαγιά στο Μάτι, θα ήθελα να κάνω ένα μικρό σχόλιο.

Πρώτον δεν τίθεται αμφιβολία για τη βαρύτητα και τη σοβαρή δοκιμασία για οποιοδήποτε αμυντικό μηχανισμό ενός φαινομένου δύο ταυτόχρονων μεγάλων πυρκαγιών υπό συνθήκες ακραίων ανέμων. Καλό είναι ορισμένοι να κοιτάξουν τι γίνεται κατά Καλιφόρνια Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής μεριά.

Δεύτερον το ότι χρειάζεται να υπάρξουν πολλά θύματα για να συνειδητοποιήσει κάπως (και το κάπως έχει σημασία εδώ) η πλειοψηφία των πολιτών το μέγεθος της απουσίας οργάνωσης, στελέχωσης και εξόπλισης κάποιων δημοσίων υπηρεσιών είναι οπωσδήποτε μια ένδειξη της ανθρώπινης τάσης για αποφυγή του δυσάρεστου, των ευθυνών και της υιοθέτησης αυταπατών αντ’ αυτού. Τα τραγικά γεγονότα δεν ξεκίνησαν στο Μάτι, οι περιβαλλοντικές καταστροφές λόγω ανθρώπινης παρέμβασης είναι πάρα πολλές ενώ μην ξεχνάμε τις μικρότερης εμβέλειας διαχρονικές παθογένειες του κράτους που χωρίς θόρυβο επιφέρουν πολλαπλές λιγότερο θορυβώδεις συνέπειες στο άτομο. Ακόμη και μετά από όλα αυτά που έγιναν όμως ρωτώ :

Τι έχει γίνει προς αποφυγή παρόμοιων φαινομένων στις υπηρεσίες της Πυροσβεστικής, της Πολιτικής Προστασίας και των δήμων.

Πέρα από την αναμενόμενη πολιτική ήττα των δημοτικών και περιφερειακών αρχόντων που τους «έκατσε η στραβή», ποιοι υποψήφιοι θα πράξουν πραγματικά κάτι (πέρα από προεκλογικές υποσχέσεις) προς την βελτίωση των υπηρεσιών για το κοινωνικό σύνολο.

Αν η ανεπάρκεια εκείνων των δημοσίων υπαλλήλων που πήραν μέρος στη διαδικασία συντονισμού θα έχει κάποιες συνέπειες για το εργασιακό τους μέλλον στο δημόσιο.

Αν θα γίνει κάτι για τη ρυμοτομία σε άλλες δασικές εξοχικές περιοχές.

Με τι κριτήρια θα ψηφίσουν οι ψηφοφόροι και σε αυτές τις εκλογές.

Οι απαντήσεις δυστυχώς και προφανώς είναι δυσάρεστες. Η πλειοψηφία των πολιτών θα συνεχίσει να είναι στον κόσμο της, επαναπαυμένη σε μια πλασματική ασφάλεια και παρασυρόμενη διαχρονικά σε προτεραιότητες τύπου χρήμα, δύναμη, δημόσιες σχέσεις, ατομικό όφελος. Και εκείνο το ποσοστό που διαφέρει, έχει επίγνωση και επιθυμεί την αλλαγή και την ανθρώπινη εξέλιξη θα παραμένει στη γωνία του νιώθοντας ανίσχυρο και θυμωμένο.

Υ.Γ. Πολλοί απασχολούνται επίσης με το γεγονός ότι υπήρχαν νεκροί ήδη από νωρίς στην εξέλιξη της φωτιάς αλλά δεν τους ανακοίνωσαν. Ήμαρτον πραγματικά αν το θέμα εστίασης είναι το πότε θα βγει στις ειδήσεις η ύπαρξη νεκρών και όχι το ίδιο το γεγονός.

Σπύρος Καλημέρης

The Matrix 20 years on: how a sci-fi film tackled big philosophical questions


«…So ultimately, then, what is reality? The late 20th century French thinker Jean Baudrillard, whose book appears briefly (with an ironic touch) early in the film, wrote extensively on the ways in which contemporary mass society generates sophisticated imitations of reality that become so realistic they are mistaken for reality itself (like mistaking the map for the landscape, or the portrait for the person)…»

from : The Matrix 20 years on: how a sci-fi film tackled big philosophical questions


Το δίπολο δεξιά – αριστερά έχει χάσει κάθε λόγο ύπαρξης

  «Στο βιβλίο προσπαθώ να καταδείξω ότι υπάρχουν πολύ σημαντικότερα ζητήματα που θα έπρεπε να απασχολούν τους πολίτες από την ανούσια αντιπαράθεση αριστεράς και δεξιάς. Πλέον, θεωρώ ότι είναι εντελώς αδικαιολόγητες αυτές οι διακρίσεις. Αλληλοσπαραχτήκαμε στο παρελθόν κι έχει φτάσει η στιγμή να ξεπεραστούν αυτές οι διαφορές. Αυτή η πίστη σε ανύπαρκτες φαντασιακές καταστάσεις οφείλεται σε ανθρώπους απαίδευτους και χρησιμοποιούνται μόνο ως εργαλεία χειραγώγησης. Εξακολουθεί να μας καταδυναστεύει αυτός ο διαχωρισμός δεξιάς – αριστεράς, όταν το μοναδικό μας κριτήριο θα έπρεπε να η επιλογή των χρήσιμων, εκείνων που αξίζουν, πέρα από ιδεολογικές ταμπέλες».


Πηγή: http://www.lifo.gr