The idealized concept of love

couple-3064048_1920

I do not remember the path I took, but today my thoughts guided me to the realm of love. One of the things we do not get prepared to grasp as we grow, is the uncomfortable truth that love does not guarantee bliss. The concept of love we learn is full of idealizations that deprive us of a good measure of tolerance to frustration. We tend to believe in the omnipotence of love, in the concept of true love that stays forever unchanged, in the existence of the ideal match or soul mate and the ultimate need to pursue for her/him. We put our love on the objects around us whether this is people, things, institutions, abstract concepts and tend to ignore the rather disruptive clues to our phantasy. Life itself simply cannot be accepted to disrupt the permanent magical cloud we would wish to be on to. When there is love, all will be ok we quote and cling to this belief like we unraveled the most profound truth. If we love someone, he/she should be as we desire him/her by design and we fall apart when reality shows otherwise. Within the state of love we tend to exaggerate every positive trait of our beloved and reduce any flaws to nothing or even love the flaws as well. More than few people believe true love means that someone can know instinctively what the loved one needs without any words to be involved. But love is not a means to an end, it is not a way of acquiring what we think we need. We love someone and he/she becomes ours, not permitted to have his own mind and feeling. We craft our emotional well-being solely around the attainment of another person. And wanting to be endlessly, unconditionally loved, we think we should do the same, choking back our self. We grasp love as a “give and take” must be condition. But all of the above are not sustainable for long, so there is pain, frustration, anger, betrayal but these we cannot accept, so we fear them.

It seems like a core human need to feel pure, untainted love, to construct it and preserve it no matter what. The mother’s love, the family love, the God of love, the love for our country, the love for our football team, a music band e.t.c. On the altar of retaining love sacrifices are made and infinite pain is sometimes justified. We need love to push back the fear of solitude and the ultimate fear of death. These are definitely a couple of the strongest motivations at play, but even for these love will not indefinitely suffice, if we do not nurture the principle of reality in ourselves.

I feel that I must add a necessary remark right here. Love is great and amazing and maybe it is the greatest human experience, one of the greatest for sure. All kinds of love are notable each in its own right and they undoubtedly make life more bright and meaningful. It is not wrong to desire to love and to be loved, but your self is not forfeit without it. It is important to redefine its relative position in the grand scheme of our existence and we cannot simply ignore other unavoidable aspects of human nature which distort our delusions of control, grandiosity and perfection. The sooner we let ourselves elaborate on this, we will be relieved.

We ourselves will at many points think, feel and act in ways that contradict the idealized concept of love. The whole concept of caring for others includes to act in ways that are not compatible with like or love. It goes to this : We are frustrated when not likeable things happen like children do and we do not get trained to accept that our frustration and discomfort is not reason enough to believe we are entitled to exactly what we want despite of life, society, reality.

Spiros Kalimeris Psychiatrist Psychotherapist

Advertisements

Εργαλεία κριτικής σκέψης-εντοπισμού κουταμάρας

Προσπαθήστε να μη δένεστε υπερβολικά με μία θεωρία μόνο και μόνο επειδή είναι δική σας

Παρακάτω παρατίθεται μια μικρή λίστα με «εργαλεία κριτικής σκέψης» διατυπωμένη από τον Carl Sagan στο βιβλίο του «The Demon-Haunted World». Στην εποχή της μετα-αλήθειας όπου αυτό που ο καθένας πιστεύει αυτομάτως μετατρέπεται σε αληθινό/πραγματικό και στην εποχή των fake news που κυκλοφορούν ελεύθερα γύρω μας «ντυμένα» με μανδύες υποτιθέμενου κύρους και αξιοπιστίας, η ύπαρξη ενός όσο το δυνατόν πιο καθαρού νου χρήζεται απαραίτητη.

 

Wherever possible there must be independent confirmation of the “facts.”

Encourage substantive debate on the evidence by knowledgeable proponents of all points of view.

Arguments from authority carry little weight — “authorities” have made mistakes in the past. They will do so again in the future. Perhaps a better way to say it is that in science there are no authorities; at most, there are experts.

Spin more than one hypothesis. If there’s something to be explained, think of all the different ways in which it could be explained. Then think of tests by which you might systematically disprove each of the alternatives. What survives, the hypothesis that resists disproof in this Darwinian selection among “multiple working hypotheses,” has a much better chance of being the right answer than if you had simply run with the first idea that caught your fancy.

Try not to get overly attached to a hypothesis just because it’s yours. It’s only a way station in the pursuit of knowledge. Ask yourself why you like the idea. Compare it fairly with the alternatives. See if you can find reasons for rejecting it. If you don’t, others will.

Quantify. If whatever it is you’re explaining has some measure, some numerical quantity attached to it, you’ll be much better able to discriminate among competing hypotheses. What is vague and qualitative is open to many explanations. Of course there are truths to be sought in the many qualitative issues we are obliged to confront, but finding them is more challenging.

If there’s a chain of argument, every link in the chain must work (including the premise) — not just most of them.

Occam’s Razor. This convenient rule-of-thumb urges us when faced with two hypotheses that explain the data equally well to choose the simpler.

Always ask whether the hypothesis can be, at least in principle, falsified. Propositions that are untestable, unfalsifiable are not worth much. Consider the grand idea that our Universe and everything in it is just an elementary particle — an electron, say — in a much bigger Cosmos. But if we can never acquire information from outside our Universe, is not the idea incapable of disproof? You must be able to check assertions out. Inveterate skeptics must be given the chance to follow your reasoning, to duplicate your experiments and see if they get the same result.

via Carl Sagan’s tools for critical thinking and detecting bullshit

Ταχύτητα ή χανόμαστε

«…Κι όμως για το σύγχρονο άνθρωπο η υπομονή είναι εξίσου δύσκολη στην πράξη όσο και η αυτοπειθαρχία και η συγκέντρωση. Ολόκληρο το βιομηχανικό σύστημα καλλιεργεί ακριβώς το αντίθετο : την ταχύτητα. Όλες μας οι μηχανές είναι σχεδιασμένες με σκοπό την ταχύτητα: το αυτοκίνητο και το αεροπλάνο μας φέρνουν γρήγορα στον προορισμό μας – κι όσο πιο γρήγορα τόσο καλύτερα. Η μηχανή η οποία μπορεί να παράγει στο μισό χρόνο είναι δύο φορές καλύτερη από την παλιά, την πιο αργή. Βέβαια, υπάρχουν σοβαροί οικονομικοί λόγοι για όλα αυτά.Όμως, όπως συμβαίνει και σε πολλές ακόμη όψεις της ζωής μας, οι ανθρώπινες αξίες καθορίζονται πια από τις οικονομικές. Αυτό που είναι καλό για τις μηχανές θα πρέπει να είναι καλό και για τους ανθρώπους – αυτή είναι η κυρίαρχη λογική. Ο σύγχρονος άνθρωπος νομίζει οτι χάνει κάτι – χρόνο δηλαδή -, όταν δε σκέφτεται γρήγορα. Κι όμως δεν ξέρει τι άλλο να κάνει με το χρόνο που κερδίζει – εκτός από το να τον σκοτώνει.»

Erich Fromm  «Η Τέχνη της αγάπης»

Το Θάρρος

..Είναι άκρως ενδεικτικό, σχεδόν κανόνας, ότι το ηθικό θάρρος κάπου πηγάζει από την τέτοιου είδους ταύτιση, δια της ευαισθησίας, με όσα υφίστανται και υπομένουν οι συνάνθρωποί του. Μπαίνω στον πειρασμό να ονομάσω αντιληπτικό αυτό το είδος θάρρους, καθώς εξαρτάται από την ικανότητα του ατόμου να αντιλαμβάνεται, να αφήνει τον εαυτό του να βλέπει τα πάθη των άλλων. Αν επιτρέψουμε στον εαυτό μας να βιώσει το κακό, θα αναγκαστούμε να κάνουμε κάτι γι’ αυτό. Είναι παγκοίνως αναγνωρίσιμη αλήθεια ότι, όσο δε θέλουμε να μπλέξουμε, όσο δε θέλουμε να αντιμετωπίσουμε ακόμα και το θεωρητικό ερώτημα αν θα προστρέξουμε σε βοήθεια κάποιου που υφίσταται άδικη μεταχείριση ή όχι, κλείνουμε τις πόρτες της αντίληψής μας, γινόμαστε τυφλοί στον πόνο του άλλου, απομονώνουμε την ενσυναίσθησή μας από το πρόσωπο που χρειάζεται βοήθεια. Γι’ αυτό και η πιο έκδηλη μορφή δειλίας στις μέρες μας κρύβεται πίσω από τη φράση «δεν ήθελα να μπλέξω»..

 

Rollo May

Διαχρονικό απόσπασμα από “Το Θάρρος της Δημιουργίας” 1975


 

Οδηγός μη ενηλικίωσης σε οκτώ βήματα

Να απαιτείς από τους γονείς σου να καλύψουν τα έξοδα των σπουδών σου. Συμπεριλαμβάνονται τα έξοδα του πτυχίου ή και του μεταπτυχιακού σου. Προσπάθησε να καθυστερήσεις όσο μπορείς τις σπουδές σου αποκτώντας τον τίτλο του «αιώνιου φοιτητή».

Απαίτησε από τους γονείς σου να σου καλύψουν τις οικονομικές σου υποχρεώσεις χρησιμοποιώντας φράσεις όπως: «Εγώ δεν ζήτησα να γεννηθώ» ή «Γονιός μου είσαι άρα είσαι υποχρεωμένος» ή ακόμα μπορείς να εντάξεις την τρέχουσα οικονομική – κοινωνική και πολιτική κατάσταση στα επιχειρήματα σου: «Όταν τα έτρωγε η γενιά σου στα μπουζούκια ήταν καλά;» Αν τα παραπάνω δεν πιάσουν, βρες το ευάλωτο μέρος της οικογένειας και χρησιμοποίησε  την ενοχή  και τον χειρισμό για να κερδίσεις αυτά που θες. Εννοείται ότι δεν πρέπει καν να σκεφτείς να φύγεις από την πατρική εστία πριν περάσουν τουλάχιστον τρεις δεκαετίες από τότε που γεννήθηκες.  Μην μετακομίσεις πάνω από 5 χιλιόμετρα μακριά από τους γονείς σου. Υπάρχει κίνδυνος το φαγητό στο ταπερ να φτάσει κρύο.
Αν αποφασίσεις να  συγκατοικήσεις ή να παντρευτείς να το κάνεις βασισμένος/η στα οικονομικά των γονιών σου και αν αποφασίσεις να κάνεις παιδί να έχεις εξασφαλίσει γραπτή συναίνεση ότι οι γονείς θα αναλάβουν το μεγαλύτερο μέρος της ευθύνης του παιδιού σου (είτε οικονομικά είτε με το να σου το κρατούν τις ώρες που εσύ θα λείπεις). Σαν αντάλλαγμα μπορείς να το βαπτίσεις με ένα όνομα που  δεν θες.

Φρόντισε όλες οι ανάγκες σου για φιλίες, χόμπι και επαγγελματικές δραστηριότητες να καλύπτονται μέσα από την κοντινή ή  ευρύτερη οικογένεια.

Μην αναλαμβάνεις καμία ευθύνη

Ειδικά αυτές που αφορούν τον εαυτό σου όπως για παράδειγμα το να πηγαίνεις στο γιατρό να στρώνεις το κρεβάτι σου ή να πλένεις τα ρούχα σου. Μην πιάσεις δουλειά ακόμα και όταν σου δίνεται η ευκαιρία. Υποτίμησε δουλειές που αποφέρουν χρήματα ως κατώτερες των ικανοτήτων σου.

Να απαιτείς από τους άλλους να σε βοηθούν, να σε φροντίζουν και να σε κανακεύουν και να τους γεμίζεις ενοχές κάθε φορά που αποτυγχάνουν σε αυτό. Μη βγάζεις βόλτα το κατοικίδιο σου. Μην έχεις επαφή με τα οικονομικά σου και ξόδεψε περισσότερα απ΄όσα κερδίζεις ή σου δίνουν χαρτζιλίκι.  Μην εμπλέκεσαι με τα κοινωνικά και πολιτικά γεγονότα. Απέφυγε να ψηφίζεις και μην προσφέρεις εθελοντικά τον χρόνο σου πουθενά. Αυτά είναι μόνο για τα κορόιδα.

Μην παίρνεις ρίσκα

Προσπάθησε πάση θυσία να κρατήσεις σταθερά και αναλλοίωτα τα πράγματα όπως είναι στη ζωή σου αυτήν την στιγμή. Δεν έχει σημασία αν δεν σου αρέσουν. Σημασία έχει να τα κρατήσεις ίδια γιατί αλλιώς μπορεί να γίνουν χειρότερα.

Μην ξεκινάς νέα πράγματα, ούτε να δοκιμάζεις καινούριες γεύσεις, ούτε να κάνεις νέες φιλίες. Μη διαβάζεις νέα βιβλία και εννοείται ότι δεν προτείνεται να πηγαίνεις σε νέα μέρη. Αν για παράδειγμα πίνεις φραπέ γλυκό με γάλα μην – επαναλαμβάνω – μην δοκιμάσεις ποτέ τίποτε άλλο. Κάθε φορά που κάποιος από το περιβάλλον σου αλλάζει σε κάτι όπως για παράδειγμα τα γούστα στη μουσική ή προτείνει να δοκιμάσετε κάτι νέο κοίταξε να τον απομακρύνεις διακριτικά γιατί είναι επικίνδυνος για το κλειστό σύστημα σου. Αν αυτός ο κάποιος είναι το παιδί σου, φόρτωσε το με ενοχές λέγοντας κάτι σαν: «Τι, δεν θα αναλάβεις την επιχείρηση του πατέρα σου; Εμείς,  που τρεις γενιές στην οικογένεια , πάππου προς πάππου κάναμε όνομα για να το βρεις έτοιμο , μην παιδευτείς και συ το πετάς;»  Αν είναι ο/η σύντροφός σου παίξε το χαρτί: «Εγώ που θυσίασα τα νιάτα μου»  ή αν δεν είναι του στυλ σου πες κάτι σαν  «Εντάξει κάνε ότι νομίζεις» συνοδεύοντας τη φράση με όσο το δυνατόν πιο ψυχρό τόνο στη φωνή σου. Να επαναλαμβάνεις συχνά και με διάφορους τρόπους ότι η αλλαγή και η διαφορετικότητα δεν είναι ανεκτές.

Απέφυγε να αντιμετωπίζεις τις απώλειες της ζωής σου

Υιοθέτησε μια πρακτική που να σε κάνει να μην βιώνεις τα συναισθήματα που συνοδεύουν μια απώλεια. Μπορείς να χρησιμοποιήσεις αλκοόλ ή ναρκωτικές ουσίες, μπορείς να τρως ασταμάτητα ή να εργάζεσαι χωρίς διάλλειμα. Μη δίνεις σημασία στις απώλειες και προσπάθησε πάντα να εκλογικεύεις με φράσεις όπως: «Τα καλύτερα έρχονται», «Έλα μωρέ σιγά τι έγινε τώρα;», «Μεγάλος άνθρωπος ήταν, ξεκουράστηκε». Μη ζητάς βοήθεια και προσπάθησε να φέρεις εις πέρας μόνος / μόνη σου τις απώλειες που περνάς ακόμα και αν αρρωστήσεις. Μην αφήνεις τους άλλους να πενθούν και να χαλούν το όμορφο κλίμα. Ζήτα τους «να συνέλθουν και να σοβαρευτούν».  Μην κλάψεις και άσκησε λογοκρισία σε όποιον το κάνει. Τα δάκρυα όχι μόνο είναι σημάδι αδυναμίας αλλά όταν κλαίμε κουράζουμε και τους άλλους γύρω μας. Μην αφήνεις τα συναισθήματα σου να φανούν και παίξε το ρόλο του δυνατού/δυνατής για «χάρη των άλλων».

Μην μένεις ποτέ μόνος/μόνη.

Ζήσε σύμφωνα με το ρητό που λέει: «Καλύτερα μια κακή σχέση απ ΄το καθόλου σχέση».  Μη μένεις καθόλου μόνος/η και  απέφυγε να σκέφτεσαι. Να μιλάς συνεχόμενα και ακατάπαυστα. Αν κουραστείς απαίτησε από όποιον βρίσκεται γύρω σου να αρχίσει να μιλά εκείνος και αν δεν το κάνει κάνε καυγά για αυτό.  Να βιώνεις τη μοναξιά και τη σιωπή σαν κάτι απειλητικό και να  το αποφεύγεις όσο μπορείς ανταλλάσοντας την παρέα κάποιου ανθρώπου ακόμα και με την ψυχική σου γαλήνη αν χρειαστεί. Άσε τους άλλους να παίρνουν αποφάσεις για σένα και μετά να τους κατηγορείς για τα αποτελέσματα.

Μην αναζητάς το νόημα της ζωής σου. Μην σκέφτεσαι πάνω σε έννοιες όπως ευθύνη, ελευθερία, μοναξιά και νόημα γιατί μπορεί να προβληματιστείς και αυτό δεν το θέλουμε.

Να παραμένεις στη σκιά

Μην κάνεις δραστηριότητες οι οποίες σου χτίζουν αυτοεκτίμηση. Είναι  γνωστό σε όλους ότι  κάτι τέτοιο οδηγεί τους ανθρώπους σε έπαρση και άκρατο εγωισμό.  Μην λες για τον εαυτό σου ότι είσαι καλός/καλή σε κάτι. Αυτά δεν πρέπει να τα λέμε εμείς πρέπει να  τα λένε οι άλλοι. Αν δεν τα πουν πάει να πει ότι πρέπει να προσπαθήσουμε τουλάχιστον μέχρι εξαντλήσεως για να λάβουμε τα «μπράβο»  τους και την αποδοχή τους. Μην αντιμετωπίζεις προκλήσεις και μην ζητά κοινωνική αναγνώριση.  Τέλος, μη λες σε κανένα τι καλό κάνεις γιατί με αυτό τον τρόπο το επιδεικνύεις και χάνει την αξία του.

Απέφυγε τις συγκρούσεις

Να διατηρείς σχέσεις μέσα στις οποίες θα αποφεύγονται οι ανοιχτές συγκρούσεις και αντιπαραθέσεις. Να διαλέγεις ανθρώπους με τους οποίους θα μπορείς άνετα να κρατάς μούτρα (για τουλάχιστον τρεις ώρες και πάνω), θα υιοθετείς την πρακτική της τιμωρητικής σιωπής και της παγωμάρας μέσα στο χώρο. Μην κάνεις δεκτή τη συγγνώμη και φυσικά μην πέσεις εσύ από το επίπεδο σου λέγοντας εσύ μία. Μην βάζεις όρια και μη δέχεσαι όρια από τους άλλους.

Η αγάπη και οι σχέσεις σημαίνουν θυσία

Η αγάπη είναι η ολοκληρωτική εμπλοκή στη ζωή του άλλου. Για να αποδείξουμε την αγάπη μας πρέπει να μπορούμε να αναπνέουμε με μια ανάσα, αλλιώς δεν μετράει. Οι καλές σχέσεις ως γνωστόν,  δεν θέλουν κόπο και προσπάθεια , γίνονται στο άψε σβήσε.

Βάφτισε «σχέση» το σεξ που έκανες χθες με έναν/μία άγνωστο και δημιούργησε του την εντύπωση ότι κάνει κάτι ανήθικο αν δεν ανταποκριθεί στις προσδοκίες σου. Χρησιμοποίησε φράσεις όπως : «Οι άντρες δεν κάνουν έτσι» ή «Όλα τα γουρούνια έχουν την ίδια μούρη» και «Οι σωστές γυναίκες φαίνονται με τη μία» ή «Γίνε πρώτα εσύ θηλυκό και μετά θα σε βρει και το αρσενικό».

Θυσίασε ότι αγαπάς και σου αρέσει στον εαυτό σου για να μπορέσεις να κάνεις τη σχέση που ονειρεύεσαι. Αφού το κάνεις αυτό ζήτα και από τον άλλο να θυσιάσει κομμάτια του εαυτού του για να σου αποδείξει την αγάπη του για σένα. Αν χωρίσεις – μην το κάνεις ολοκληρωτικά. Κράτα επαφές με τους/τις πρώην σου. Κάνε σεξ μαζί τους και προσπάθησε εκ νέου να κάνεις σχέση. Αν αυτό αποτύχει επανέλαβε τα παραπάνω βήματα ξανά.

Είσαι έτοιμος/η!  Συγχαρητήρια!  Μπορείς να παραμείνεις παιδί για όσα χρόνια θες.

Το μόνο που δεν μπορείς είναι να απολαύσεις τη ζωή με τον τρόπο που τη ζουν και την απολαμβάνουν  οι πραγματικά ενήλικοι άνθρωποι. Μπορείς να τους αναγνωρίσεις επειδή πατάνε γερά στα πόδια τους, γελάνε δυνατά και κλαίνε με λυγμούς όταν χρειάζεται. Μπορείς να τους ξεχωρίσεις γιατί ενώ είναι πρόσχαροι και ευγενικοί δεν διστάζουν να βάλουν όρια και για αυτό αισθάνεσαι ασφάλεια δίπλα τους. Παρατηρείς ότι οι σχέσεις τους έχουν διάρκεια στο χρόνο και ότι τα μέλη μεταξύ τους κάνουν διαφορετικά πράγματα. Θα τους βρεις να ασχολούνται με τα κοινά και θα είναι ενήμεροι χωρίς όμως να τους πνίγει ο φόβος, το άγχος και η μιζέρια  για την πραγματικότητα.  Μπορεί επίσης να τους θαυμάζεις γιατί ακούς όλα αυτά που έχουν κάνει και ένα σου κομμάτι μπορεί να τους ζηλεύει. Με την καλή έννοια. Να θες αυτό που έχουν. Και ξέρεις κάτι;

Γίνεται. Αρκεί να το θελήσεις.

Σημαντική σημείωση:

Οι παραπάνω κατευθυντήριες γραμμές για την μη ενηλικίωση, προσπαθούν  μέσα από το χιούμορ να αναδείξουν ένα υπαρκτό πρόβλημα το οποίο μοιράζονται με ανησυχία πολλοί  επαγγελματίες στο χώρο της ψυχικής υγείας. Την άρνηση πολλών ανθρώπων,  να ενηλικιωθούν.

Η άρνηση αυτή, κοστίζει τόσο στο ίδιο το άτομο όσο και στην κοινωνία. Οι νέοι άνθρωποι λαμβάνουν ένα  επικίνδυνο μήνυμα: «Μη μεγαλώσεις, μείνε για πάντα – αν όχι παιδί, έφηβος. Απόλαυσε, ζήσε, μη δίνεις σημασία στις συνέπειες.»  Αυτό φυσικά είναι μια φαντασίωση καθώς ο κύκλος της ζωής μας έχει αρχή, μέση και τέλος και κάθε ηλικία έχει τα δικά της δώρα αλλά και τους δικούς της περιορισμούς. Η άρνηση της ενηλικίωσης ισοδυναμεί τελικά, με άρνηση της ίδιας της ζωής.

Η ενηλικίωση δεν μπορεί αλλά ούτε και πρέπει να συνδέεται μόνο με ευθύνες, προβλήματα και σοβαροφάνεια αλλά να περιγράφεται όπως πραγματικά είναι: «Μια διαδικασία πλούσια σε προκλήσεις , σε δημιουργία σημαντικών σχέσεων και άρα ως αποτέλεσμα μια διαδικασία εξέλιξης του εαυτού. Μια διαδικασία πλούσια σε συναισθήματα. Σε χαρές και λύπες. Σε συγκρούσεις και οριοθέτηση. Σε ουσιαστικές σχέσεις και εμπειρίες

©Νάνσυ Ψημενάτου

Πηγή : Οδηγός μη ενηλικίωσης σε οκτώ βήματα

Δεν μπορώ να μιλήσω τώρα, έχω να διαβάσω τον μικρό

Οι άνθρωποι που κατοικούμε αυτόν τον ευλογημένο τόπο έχουμε, νομίζω, μαγικές, υπεράνθρωπες δυνάμεις. Τα ξέρουμε όλα. Ή λίγο από όλα, ή όλα από λίγο, ή τέλος πάντων μας είναι αδύνατον να συμφιλιωθούμε με την άγνοιά μας ή να αντιληφθούμε τη σκοπιμότητα αυτής.

Αυτό το –αρκετά ελληνικό– χαρακτηριστικό που ορθώνεται σθεναρά σε όσα ο έρμος ο Σωκράτης διακήρυττε κάποτε (ξέρετε, εν οίδα ότι ουδέν οίδα), μεγεθύνεται, για να μην μπω γιγαντώνεται, όταν γινόμαστε γονείς. Τότε είναι που πραγματικά και αδιαμφισβήτητα τα ξέρουμε ΟΛΑ. Προφανώς γιατί τότε είναι που γεννιέται από εμάς ένα πλάσμα που δεν ξέρει ΤΙΠΟΤΑ.

Οι μαμάδες γινόμαστε παιδίατροι, σύμβουλοι θηλασμού, ψυχολόγοι. Πόσες φορές δεν έχουμε κουνήσει το δάχτυλο σε φίλες μαμάδες εκστομίζοντας συμβουλές με ύφος απόφοιτου Παιδιατρικής. Πόσες φορές δεν έχουμε φιλτράρει κατά το δοκούν οδηγίες του παιδιάτρου.

Έχουν και οι μπαμπάδες αγαπημένο ρόλο. Γίνονται προπονητές. Θέλω να πω, ενώ αρχικά εμπιστεύονται τα παιδιά τους στα χέρια ενός προπονητή, αγαπούν τελικά να ωρύονται στις κερκίδες στον πεντάχρονο γιο τους που δεν κατάλαβε ότι ήταν οφσάιντ ή που δεν σηκώθηκε για το ριμπάουντ.

Και μέχρις εδώ καλά, η προσπάθειά μας να αναπαράγουμε το είδος μας ως φωτεινοί παντογνώστες πάει περίφημα.

Και έρχεται η στιγμή που αποφασίζουμε να κάνουμε ΚΑΙ τον δάσκαλο. Η ιδιότητά μας αυτή δεν περιορίζεται στο να λύσουμε μια απορία– όχι. Συνεχίζεται με την ακόρεστη και ακαταμάχητη επιθυμία να ανοίγουμε τα τετράδια των παιδιών μας όταν γυρίζουν από το σχολείο, να θρονιαζόμαστε σαν κέρβεροι δίπλα τους την ώρα της μελέτης, «δεν μπορώ να μιλήσω τώρα, έχω να διαβάσω τον μικρό» και σβήσ’ το, δεν το έχεις γράψει καλά και δεν έβαλες τόνο, και κάνε και αυτές τις δύο ασκήσεις που κατέβασα από το ίντερνετ, τίποτα δεν σας βάζει αυτή…

Στον αντίποδα, η μεγαλύτερη ένωση γονέων και κηδεμόνων της Ισπανίας αποφάσισε να μην κάνει τον δάσκαλο, αφού οι γονείς διαπίστωσαν ότι το φορτίο σχολικής μελέτης δεν ήταν τελικά ανάλογο με τις επιδόσεις των μαθητών σε σύγκριση με τους ξένους συνομηλίκους τους. Εμάς –ή τους περισσότερους από εμάς– τους Έλληνες γονείς μάς διακατέχει ένα συναίσθημα απόλυτης ικανοποίησης (θεωρώ πως έχει μαζοχιστικές ψυχαναλυτικά προεκτάσεις – δεν μπορεί), όταν η σάκα του παιδιού μας επιστρέφει πλήρης εργασιών για το σπίτι.

Και τελικά με την επιστροφή του παιδιού μας στο σπίτι από το σχολείο χτυπά άλλο ένα κουδούνι.

Δεν ξέρω αν τελικά η επιθυμία μας να το παίζουμε τόσο δάσκαλοι –σε αντίθεση με τους Ισπανούς γονείς– προκύπτει από την αδυναμία μας να εμπιστευτούμε το ταλαιπωρημένο εκπαιδευτικό μας σύστημα, ή την επιλογή του διδακτικού προσωπικού και την απουσία αξιολόγησης. Αυτή όμως η οικιακή εσωστρέφεια της μελέτης δεν οδηγεί πουθενά, το αισθάνομαι και το γράφω για να το διαβάσω εγώ που είμαι μαμά 3 μαθητών, τώρα η ώρα είναι 3 μ.μ. και δεν μπορώ να γράψω άλλο, γιατί πρέπει να πάω να τους «διαβάσω».

Πηγή : ΕΧΩ ΝΑ ΔΙΑΒΑΣΩ ΤΟΝ ΜΙΚΡΟ…

 

Δεν αισθάνομαι κανένα μίσος στην καρδιά μου

«Δεν αισθάνομαι κανένα μίσος στην καρδιά μου. Δεν μισώ το ISIS ή τον αμερικανικό στρατό. Δεν μισώ τη Χαμάς ή το Ισραήλ. Δεν μισώ τους διευθύνοντες συμβούλους και τους κερδοσκόπους του πολέμου. Θέλω όλοι να σταματήσουν αυτό που κάνουν. Αλλά δεν τους μισώ.

Έχω καταλάβει ότι είμαστε όλοι οικογένεια. Πίσω από όλες τις ετικέτες – ISIS, στρατιώτης των ΗΠΑ, τρομοκράτης, εγκληματίας πολέμου, βλέπω ανθρώπους. Είναι η οικογένειά μου. Τα μέλη της οικογένειας που σκοτώνουν μέλη της οικογένειας. Αυτή είναι η αλήθεια που βλέπω.

Πιστεύω ότι οι παιδικές καρδιές μας το γνωρίζουν στην αρχή. Αλλά με την πάροδο του χρόνου, παίρνουμε τραύματα και πόνο γιατί μεγαλώνουμε σε αυτόν τον κόσμο και ξεχνάμε.

Όταν κοιτάω στα μάτια των στρατιωτών του ISIS ή των αμερικανών χειριστών drone, βλέπω ανθρώπους που εγκλωβίζονται σε ψευδαισθήσεις διαχωρισμού, που εγκλωβίζονται σε καρμικούς κύκλους βασάνων.

Όλοι όσοι πληγώνουν τους άλλους υποφέρουν βαθιά. Όλοι φέρουν βαθιές πληγές. Εκείνοι που μισούν υποφέρουν από αυτό το μίσος και μας δεσμεύουν όλους σε τραγικούς κύκλους βίας.

Αυτό που αναζητώ είναι ένα μέλλον που δίνει αξία σε όλους μας. Αυτό που αναζητώ είναι ένας κόσμος όπου ο καθένας αναγνωρίζεται πρώτα ως άνθρωπος. Εκείνοι που επιθυμούν να σκοτώσουν θυμάμαι ότι κάποτε ήταν παιδιά ηλικίας 5 ετών. Αυτό το παιδί δεν είχε καμία έννοια μίσους, καμία επιθυμία να σκοτώσει. Όλα αυτά μαθαίνονται. Και αν επιθυμούμε έναν κόσμο ειρήνης, δεν μπορούμε να ζητήσουμε από τον άλλο να ξεκινήσει πρώτα. Πρέπει να ξεκινήσει πρώτα από μας.

Ίσως αυτό το είδος της αγάπης είναι πολύ ριζοσπαστικό για πολλούς να το καταλάβουν.

Ξέρω ότι οι άνθρωποι θα πουν, «αλλά θέλουν να μας σκοτώσουν. Τι κάνουμε για τους ανθρώπους που μπορεί να είναι απρόσιτοι;»

Σε αυτό δεν έχω εύκολη απάντηση. Αλλά ξέρω ότι ό, τι κι αν κάνουμε, οι ενέργειές μας πρέπει να οδηγούνται από την αρχική συνειδητοποίηση μας ότι όλοι είμαστε οικογένεια – ότι ο στόχος μας είναι ένα μέλλον που υπολογίζει τον καθένα. Χωρίς αυτή τη συνειδητοποίηση οι προσπάθειές μας θα καταδικαστούν για να δημιουργούν περισσότερη δυστυχία στον κόσμο, περισσότερο πόνο, πιο τραυματισμένες καρδιές, περισσότερο μίσος. Θα αντιμετωπίσουμε μια άλλη νέα γενιά που μισούν, όπως μίσησαν οι γονείς τους.

Αν αναγνωρίσουμε ότι είμαστε οικογένεια, τότε κάτι νέο ίσως είναι δυνατό. Μιλήστε στον εχθρό σας ως άνθρωπο, αποτιμώντας τις κοινές επιθυμίες που έχετε για την ασφάλεια και την αξιοπρέπεια. Δεν έχουμε ιδέα τι θα μπορούσε να γίνει με αυτή την κατανόηση. Αυτό κάνει αυτό τον τρόπο τόσο ισχυρό.

– Tim Hjersted, συνιδρυτής Films For Action

Ολόκληρο το κείμενο, εδώ: http://www.filmsforaction.org/…/to-see-the-world-with-eyes…/