Ταχύτητα ή χανόμαστε

«…Κι όμως για το σύγχρονο άνθρωπο η υπομονή είναι εξίσου δύσκολη στην πράξη όσο και η αυτοπειθαρχία και η συγκέντρωση. Ολόκληρο το βιομηχανικό σύστημα καλλιεργεί ακριβώς το αντίθετο : την ταχύτητα. Όλες μας οι μηχανές είναι σχεδιασμένες με σκοπό την ταχύτητα: το αυτοκίνητο και το αεροπλάνο μας φέρνουν γρήγορα στον προορισμό μας – κι όσο πιο γρήγορα τόσο καλύτερα. Η μηχανή η οποία μπορεί να παράγει στο μισό χρόνο είναι δύο φορές καλύτερη από την παλιά, την πιο αργή. Βέβαια, υπάρχουν σοβαροί οικονομικοί λόγοι για όλα αυτά.Όμως, όπως συμβαίνει και σε πολλές ακόμη όψεις της ζωής μας, οι ανθρώπινες αξίες καθορίζονται πια από τις οικονομικές. Αυτό που είναι καλό για τις μηχανές θα πρέπει να είναι καλό και για τους ανθρώπους – αυτή είναι η κυρίαρχη λογική. Ο σύγχρονος άνθρωπος νομίζει οτι χάνει κάτι – χρόνο δηλαδή -, όταν δε σκέφτεται γρήγορα. Κι όμως δεν ξέρει τι άλλο να κάνει με το χρόνο που κερδίζει – εκτός από το να τον σκοτώνει.»

Erich Fromm  «Η Τέχνη της αγάπης»

Advertisements

Το Θάρρος

..Είναι άκρως ενδεικτικό, σχεδόν κανόνας, ότι το ηθικό θάρρος κάπου πηγάζει από την τέτοιου είδους ταύτιση, δια της ευαισθησίας, με όσα υφίστανται και υπομένουν οι συνάνθρωποί του. Μπαίνω στον πειρασμό να ονομάσω αντιληπτικό αυτό το είδος θάρρους, καθώς εξαρτάται από την ικανότητα του ατόμου να αντιλαμβάνεται, να αφήνει τον εαυτό του να βλέπει τα πάθη των άλλων. Αν επιτρέψουμε στον εαυτό μας να βιώσει το κακό, θα αναγκαστούμε να κάνουμε κάτι γι’ αυτό. Είναι παγκοίνως αναγνωρίσιμη αλήθεια ότι, όσο δε θέλουμε να μπλέξουμε, όσο δε θέλουμε να αντιμετωπίσουμε ακόμα και το θεωρητικό ερώτημα αν θα προστρέξουμε σε βοήθεια κάποιου που υφίσταται άδικη μεταχείριση ή όχι, κλείνουμε τις πόρτες της αντίληψής μας, γινόμαστε τυφλοί στον πόνο του άλλου, απομονώνουμε την ενσυναίσθησή μας από το πρόσωπο που χρειάζεται βοήθεια. Γι’ αυτό και η πιο έκδηλη μορφή δειλίας στις μέρες μας κρύβεται πίσω από τη φράση «δεν ήθελα να μπλέξω»..

 

Rollo May

Διαχρονικό απόσπασμα από “Το Θάρρος της Δημιουργίας” 1975


 

Οδηγός μη ενηλικίωσης σε οκτώ βήματα

Να απαιτείς από τους γονείς σου να καλύψουν τα έξοδα των σπουδών σου. Συμπεριλαμβάνονται τα έξοδα του πτυχίου ή και του μεταπτυχιακού σου. Προσπάθησε να καθυστερήσεις όσο μπορείς τις σπουδές σου αποκτώντας τον τίτλο του «αιώνιου φοιτητή».

Απαίτησε από τους γονείς σου να σου καλύψουν τις οικονομικές σου υποχρεώσεις χρησιμοποιώντας φράσεις όπως: «Εγώ δεν ζήτησα να γεννηθώ» ή «Γονιός μου είσαι άρα είσαι υποχρεωμένος» ή ακόμα μπορείς να εντάξεις την τρέχουσα οικονομική – κοινωνική και πολιτική κατάσταση στα επιχειρήματα σου: «Όταν τα έτρωγε η γενιά σου στα μπουζούκια ήταν καλά;» Αν τα παραπάνω δεν πιάσουν, βρες το ευάλωτο μέρος της οικογένειας και χρησιμοποίησε  την ενοχή  και τον χειρισμό για να κερδίσεις αυτά που θες. Εννοείται ότι δεν πρέπει καν να σκεφτείς να φύγεις από την πατρική εστία πριν περάσουν τουλάχιστον τρεις δεκαετίες από τότε που γεννήθηκες.  Μην μετακομίσεις πάνω από 5 χιλιόμετρα μακριά από τους γονείς σου. Υπάρχει κίνδυνος το φαγητό στο ταπερ να φτάσει κρύο.
Αν αποφασίσεις να  συγκατοικήσεις ή να παντρευτείς να το κάνεις βασισμένος/η στα οικονομικά των γονιών σου και αν αποφασίσεις να κάνεις παιδί να έχεις εξασφαλίσει γραπτή συναίνεση ότι οι γονείς θα αναλάβουν το μεγαλύτερο μέρος της ευθύνης του παιδιού σου (είτε οικονομικά είτε με το να σου το κρατούν τις ώρες που εσύ θα λείπεις). Σαν αντάλλαγμα μπορείς να το βαπτίσεις με ένα όνομα που  δεν θες.

Φρόντισε όλες οι ανάγκες σου για φιλίες, χόμπι και επαγγελματικές δραστηριότητες να καλύπτονται μέσα από την κοντινή ή  ευρύτερη οικογένεια.

Μην αναλαμβάνεις καμία ευθύνη

Ειδικά αυτές που αφορούν τον εαυτό σου όπως για παράδειγμα το να πηγαίνεις στο γιατρό να στρώνεις το κρεβάτι σου ή να πλένεις τα ρούχα σου. Μην πιάσεις δουλειά ακόμα και όταν σου δίνεται η ευκαιρία. Υποτίμησε δουλειές που αποφέρουν χρήματα ως κατώτερες των ικανοτήτων σου.

Να απαιτείς από τους άλλους να σε βοηθούν, να σε φροντίζουν και να σε κανακεύουν και να τους γεμίζεις ενοχές κάθε φορά που αποτυγχάνουν σε αυτό. Μη βγάζεις βόλτα το κατοικίδιο σου. Μην έχεις επαφή με τα οικονομικά σου και ξόδεψε περισσότερα απ΄όσα κερδίζεις ή σου δίνουν χαρτζιλίκι.  Μην εμπλέκεσαι με τα κοινωνικά και πολιτικά γεγονότα. Απέφυγε να ψηφίζεις και μην προσφέρεις εθελοντικά τον χρόνο σου πουθενά. Αυτά είναι μόνο για τα κορόιδα.

Μην παίρνεις ρίσκα

Προσπάθησε πάση θυσία να κρατήσεις σταθερά και αναλλοίωτα τα πράγματα όπως είναι στη ζωή σου αυτήν την στιγμή. Δεν έχει σημασία αν δεν σου αρέσουν. Σημασία έχει να τα κρατήσεις ίδια γιατί αλλιώς μπορεί να γίνουν χειρότερα.

Μην ξεκινάς νέα πράγματα, ούτε να δοκιμάζεις καινούριες γεύσεις, ούτε να κάνεις νέες φιλίες. Μη διαβάζεις νέα βιβλία και εννοείται ότι δεν προτείνεται να πηγαίνεις σε νέα μέρη. Αν για παράδειγμα πίνεις φραπέ γλυκό με γάλα μην – επαναλαμβάνω – μην δοκιμάσεις ποτέ τίποτε άλλο. Κάθε φορά που κάποιος από το περιβάλλον σου αλλάζει σε κάτι όπως για παράδειγμα τα γούστα στη μουσική ή προτείνει να δοκιμάσετε κάτι νέο κοίταξε να τον απομακρύνεις διακριτικά γιατί είναι επικίνδυνος για το κλειστό σύστημα σου. Αν αυτός ο κάποιος είναι το παιδί σου, φόρτωσε το με ενοχές λέγοντας κάτι σαν: «Τι, δεν θα αναλάβεις την επιχείρηση του πατέρα σου; Εμείς,  που τρεις γενιές στην οικογένεια , πάππου προς πάππου κάναμε όνομα για να το βρεις έτοιμο , μην παιδευτείς και συ το πετάς;»  Αν είναι ο/η σύντροφός σου παίξε το χαρτί: «Εγώ που θυσίασα τα νιάτα μου»  ή αν δεν είναι του στυλ σου πες κάτι σαν  «Εντάξει κάνε ότι νομίζεις» συνοδεύοντας τη φράση με όσο το δυνατόν πιο ψυχρό τόνο στη φωνή σου. Να επαναλαμβάνεις συχνά και με διάφορους τρόπους ότι η αλλαγή και η διαφορετικότητα δεν είναι ανεκτές.

Απέφυγε να αντιμετωπίζεις τις απώλειες της ζωής σου

Υιοθέτησε μια πρακτική που να σε κάνει να μην βιώνεις τα συναισθήματα που συνοδεύουν μια απώλεια. Μπορείς να χρησιμοποιήσεις αλκοόλ ή ναρκωτικές ουσίες, μπορείς να τρως ασταμάτητα ή να εργάζεσαι χωρίς διάλλειμα. Μη δίνεις σημασία στις απώλειες και προσπάθησε πάντα να εκλογικεύεις με φράσεις όπως: «Τα καλύτερα έρχονται», «Έλα μωρέ σιγά τι έγινε τώρα;», «Μεγάλος άνθρωπος ήταν, ξεκουράστηκε». Μη ζητάς βοήθεια και προσπάθησε να φέρεις εις πέρας μόνος / μόνη σου τις απώλειες που περνάς ακόμα και αν αρρωστήσεις. Μην αφήνεις τους άλλους να πενθούν και να χαλούν το όμορφο κλίμα. Ζήτα τους «να συνέλθουν και να σοβαρευτούν».  Μην κλάψεις και άσκησε λογοκρισία σε όποιον το κάνει. Τα δάκρυα όχι μόνο είναι σημάδι αδυναμίας αλλά όταν κλαίμε κουράζουμε και τους άλλους γύρω μας. Μην αφήνεις τα συναισθήματα σου να φανούν και παίξε το ρόλο του δυνατού/δυνατής για «χάρη των άλλων».

Μην μένεις ποτέ μόνος/μόνη.

Ζήσε σύμφωνα με το ρητό που λέει: «Καλύτερα μια κακή σχέση απ ΄το καθόλου σχέση».  Μη μένεις καθόλου μόνος/η και  απέφυγε να σκέφτεσαι. Να μιλάς συνεχόμενα και ακατάπαυστα. Αν κουραστείς απαίτησε από όποιον βρίσκεται γύρω σου να αρχίσει να μιλά εκείνος και αν δεν το κάνει κάνε καυγά για αυτό.  Να βιώνεις τη μοναξιά και τη σιωπή σαν κάτι απειλητικό και να  το αποφεύγεις όσο μπορείς ανταλλάσοντας την παρέα κάποιου ανθρώπου ακόμα και με την ψυχική σου γαλήνη αν χρειαστεί. Άσε τους άλλους να παίρνουν αποφάσεις για σένα και μετά να τους κατηγορείς για τα αποτελέσματα.

Μην αναζητάς το νόημα της ζωής σου. Μην σκέφτεσαι πάνω σε έννοιες όπως ευθύνη, ελευθερία, μοναξιά και νόημα γιατί μπορεί να προβληματιστείς και αυτό δεν το θέλουμε.

Να παραμένεις στη σκιά

Μην κάνεις δραστηριότητες οι οποίες σου χτίζουν αυτοεκτίμηση. Είναι  γνωστό σε όλους ότι  κάτι τέτοιο οδηγεί τους ανθρώπους σε έπαρση και άκρατο εγωισμό.  Μην λες για τον εαυτό σου ότι είσαι καλός/καλή σε κάτι. Αυτά δεν πρέπει να τα λέμε εμείς πρέπει να  τα λένε οι άλλοι. Αν δεν τα πουν πάει να πει ότι πρέπει να προσπαθήσουμε τουλάχιστον μέχρι εξαντλήσεως για να λάβουμε τα «μπράβο»  τους και την αποδοχή τους. Μην αντιμετωπίζεις προκλήσεις και μην ζητά κοινωνική αναγνώριση.  Τέλος, μη λες σε κανένα τι καλό κάνεις γιατί με αυτό τον τρόπο το επιδεικνύεις και χάνει την αξία του.

Απέφυγε τις συγκρούσεις

Να διατηρείς σχέσεις μέσα στις οποίες θα αποφεύγονται οι ανοιχτές συγκρούσεις και αντιπαραθέσεις. Να διαλέγεις ανθρώπους με τους οποίους θα μπορείς άνετα να κρατάς μούτρα (για τουλάχιστον τρεις ώρες και πάνω), θα υιοθετείς την πρακτική της τιμωρητικής σιωπής και της παγωμάρας μέσα στο χώρο. Μην κάνεις δεκτή τη συγγνώμη και φυσικά μην πέσεις εσύ από το επίπεδο σου λέγοντας εσύ μία. Μην βάζεις όρια και μη δέχεσαι όρια από τους άλλους.

Η αγάπη και οι σχέσεις σημαίνουν θυσία

Η αγάπη είναι η ολοκληρωτική εμπλοκή στη ζωή του άλλου. Για να αποδείξουμε την αγάπη μας πρέπει να μπορούμε να αναπνέουμε με μια ανάσα, αλλιώς δεν μετράει. Οι καλές σχέσεις ως γνωστόν,  δεν θέλουν κόπο και προσπάθεια , γίνονται στο άψε σβήσε.

Βάφτισε «σχέση» το σεξ που έκανες χθες με έναν/μία άγνωστο και δημιούργησε του την εντύπωση ότι κάνει κάτι ανήθικο αν δεν ανταποκριθεί στις προσδοκίες σου. Χρησιμοποίησε φράσεις όπως : «Οι άντρες δεν κάνουν έτσι» ή «Όλα τα γουρούνια έχουν την ίδια μούρη» και «Οι σωστές γυναίκες φαίνονται με τη μία» ή «Γίνε πρώτα εσύ θηλυκό και μετά θα σε βρει και το αρσενικό».

Θυσίασε ότι αγαπάς και σου αρέσει στον εαυτό σου για να μπορέσεις να κάνεις τη σχέση που ονειρεύεσαι. Αφού το κάνεις αυτό ζήτα και από τον άλλο να θυσιάσει κομμάτια του εαυτού του για να σου αποδείξει την αγάπη του για σένα. Αν χωρίσεις – μην το κάνεις ολοκληρωτικά. Κράτα επαφές με τους/τις πρώην σου. Κάνε σεξ μαζί τους και προσπάθησε εκ νέου να κάνεις σχέση. Αν αυτό αποτύχει επανέλαβε τα παραπάνω βήματα ξανά.

Είσαι έτοιμος/η!  Συγχαρητήρια!  Μπορείς να παραμείνεις παιδί για όσα χρόνια θες.

Το μόνο που δεν μπορείς είναι να απολαύσεις τη ζωή με τον τρόπο που τη ζουν και την απολαμβάνουν  οι πραγματικά ενήλικοι άνθρωποι. Μπορείς να τους αναγνωρίσεις επειδή πατάνε γερά στα πόδια τους, γελάνε δυνατά και κλαίνε με λυγμούς όταν χρειάζεται. Μπορείς να τους ξεχωρίσεις γιατί ενώ είναι πρόσχαροι και ευγενικοί δεν διστάζουν να βάλουν όρια και για αυτό αισθάνεσαι ασφάλεια δίπλα τους. Παρατηρείς ότι οι σχέσεις τους έχουν διάρκεια στο χρόνο και ότι τα μέλη μεταξύ τους κάνουν διαφορετικά πράγματα. Θα τους βρεις να ασχολούνται με τα κοινά και θα είναι ενήμεροι χωρίς όμως να τους πνίγει ο φόβος, το άγχος και η μιζέρια  για την πραγματικότητα.  Μπορεί επίσης να τους θαυμάζεις γιατί ακούς όλα αυτά που έχουν κάνει και ένα σου κομμάτι μπορεί να τους ζηλεύει. Με την καλή έννοια. Να θες αυτό που έχουν. Και ξέρεις κάτι;

Γίνεται. Αρκεί να το θελήσεις.

Σημαντική σημείωση:

Οι παραπάνω κατευθυντήριες γραμμές για την μη ενηλικίωση, προσπαθούν  μέσα από το χιούμορ να αναδείξουν ένα υπαρκτό πρόβλημα το οποίο μοιράζονται με ανησυχία πολλοί  επαγγελματίες στο χώρο της ψυχικής υγείας. Την άρνηση πολλών ανθρώπων,  να ενηλικιωθούν.

Η άρνηση αυτή, κοστίζει τόσο στο ίδιο το άτομο όσο και στην κοινωνία. Οι νέοι άνθρωποι λαμβάνουν ένα  επικίνδυνο μήνυμα: «Μη μεγαλώσεις, μείνε για πάντα – αν όχι παιδί, έφηβος. Απόλαυσε, ζήσε, μη δίνεις σημασία στις συνέπειες.»  Αυτό φυσικά είναι μια φαντασίωση καθώς ο κύκλος της ζωής μας έχει αρχή, μέση και τέλος και κάθε ηλικία έχει τα δικά της δώρα αλλά και τους δικούς της περιορισμούς. Η άρνηση της ενηλικίωσης ισοδυναμεί τελικά, με άρνηση της ίδιας της ζωής.

Η ενηλικίωση δεν μπορεί αλλά ούτε και πρέπει να συνδέεται μόνο με ευθύνες, προβλήματα και σοβαροφάνεια αλλά να περιγράφεται όπως πραγματικά είναι: «Μια διαδικασία πλούσια σε προκλήσεις , σε δημιουργία σημαντικών σχέσεων και άρα ως αποτέλεσμα μια διαδικασία εξέλιξης του εαυτού. Μια διαδικασία πλούσια σε συναισθήματα. Σε χαρές και λύπες. Σε συγκρούσεις και οριοθέτηση. Σε ουσιαστικές σχέσεις και εμπειρίες

©Νάνσυ Ψημενάτου

Πηγή : Οδηγός μη ενηλικίωσης σε οκτώ βήματα

Δεν μπορώ να μιλήσω τώρα, έχω να διαβάσω τον μικρό

Οι άνθρωποι που κατοικούμε αυτόν τον ευλογημένο τόπο έχουμε, νομίζω, μαγικές, υπεράνθρωπες δυνάμεις. Τα ξέρουμε όλα. Ή λίγο από όλα, ή όλα από λίγο, ή τέλος πάντων μας είναι αδύνατον να συμφιλιωθούμε με την άγνοιά μας ή να αντιληφθούμε τη σκοπιμότητα αυτής.

Αυτό το –αρκετά ελληνικό– χαρακτηριστικό που ορθώνεται σθεναρά σε όσα ο έρμος ο Σωκράτης διακήρυττε κάποτε (ξέρετε, εν οίδα ότι ουδέν οίδα), μεγεθύνεται, για να μην μπω γιγαντώνεται, όταν γινόμαστε γονείς. Τότε είναι που πραγματικά και αδιαμφισβήτητα τα ξέρουμε ΟΛΑ. Προφανώς γιατί τότε είναι που γεννιέται από εμάς ένα πλάσμα που δεν ξέρει ΤΙΠΟΤΑ.

Οι μαμάδες γινόμαστε παιδίατροι, σύμβουλοι θηλασμού, ψυχολόγοι. Πόσες φορές δεν έχουμε κουνήσει το δάχτυλο σε φίλες μαμάδες εκστομίζοντας συμβουλές με ύφος απόφοιτου Παιδιατρικής. Πόσες φορές δεν έχουμε φιλτράρει κατά το δοκούν οδηγίες του παιδιάτρου.

Έχουν και οι μπαμπάδες αγαπημένο ρόλο. Γίνονται προπονητές. Θέλω να πω, ενώ αρχικά εμπιστεύονται τα παιδιά τους στα χέρια ενός προπονητή, αγαπούν τελικά να ωρύονται στις κερκίδες στον πεντάχρονο γιο τους που δεν κατάλαβε ότι ήταν οφσάιντ ή που δεν σηκώθηκε για το ριμπάουντ.

Και μέχρις εδώ καλά, η προσπάθειά μας να αναπαράγουμε το είδος μας ως φωτεινοί παντογνώστες πάει περίφημα.

Και έρχεται η στιγμή που αποφασίζουμε να κάνουμε ΚΑΙ τον δάσκαλο. Η ιδιότητά μας αυτή δεν περιορίζεται στο να λύσουμε μια απορία– όχι. Συνεχίζεται με την ακόρεστη και ακαταμάχητη επιθυμία να ανοίγουμε τα τετράδια των παιδιών μας όταν γυρίζουν από το σχολείο, να θρονιαζόμαστε σαν κέρβεροι δίπλα τους την ώρα της μελέτης, «δεν μπορώ να μιλήσω τώρα, έχω να διαβάσω τον μικρό» και σβήσ’ το, δεν το έχεις γράψει καλά και δεν έβαλες τόνο, και κάνε και αυτές τις δύο ασκήσεις που κατέβασα από το ίντερνετ, τίποτα δεν σας βάζει αυτή…

Στον αντίποδα, η μεγαλύτερη ένωση γονέων και κηδεμόνων της Ισπανίας αποφάσισε να μην κάνει τον δάσκαλο, αφού οι γονείς διαπίστωσαν ότι το φορτίο σχολικής μελέτης δεν ήταν τελικά ανάλογο με τις επιδόσεις των μαθητών σε σύγκριση με τους ξένους συνομηλίκους τους. Εμάς –ή τους περισσότερους από εμάς– τους Έλληνες γονείς μάς διακατέχει ένα συναίσθημα απόλυτης ικανοποίησης (θεωρώ πως έχει μαζοχιστικές ψυχαναλυτικά προεκτάσεις – δεν μπορεί), όταν η σάκα του παιδιού μας επιστρέφει πλήρης εργασιών για το σπίτι.

Και τελικά με την επιστροφή του παιδιού μας στο σπίτι από το σχολείο χτυπά άλλο ένα κουδούνι.

Δεν ξέρω αν τελικά η επιθυμία μας να το παίζουμε τόσο δάσκαλοι –σε αντίθεση με τους Ισπανούς γονείς– προκύπτει από την αδυναμία μας να εμπιστευτούμε το ταλαιπωρημένο εκπαιδευτικό μας σύστημα, ή την επιλογή του διδακτικού προσωπικού και την απουσία αξιολόγησης. Αυτή όμως η οικιακή εσωστρέφεια της μελέτης δεν οδηγεί πουθενά, το αισθάνομαι και το γράφω για να το διαβάσω εγώ που είμαι μαμά 3 μαθητών, τώρα η ώρα είναι 3 μ.μ. και δεν μπορώ να γράψω άλλο, γιατί πρέπει να πάω να τους «διαβάσω».

Πηγή : ΕΧΩ ΝΑ ΔΙΑΒΑΣΩ ΤΟΝ ΜΙΚΡΟ…

 

Δεν αισθάνομαι κανένα μίσος στην καρδιά μου

«Δεν αισθάνομαι κανένα μίσος στην καρδιά μου. Δεν μισώ το ISIS ή τον αμερικανικό στρατό. Δεν μισώ τη Χαμάς ή το Ισραήλ. Δεν μισώ τους διευθύνοντες συμβούλους και τους κερδοσκόπους του πολέμου. Θέλω όλοι να σταματήσουν αυτό που κάνουν. Αλλά δεν τους μισώ.

Έχω καταλάβει ότι είμαστε όλοι οικογένεια. Πίσω από όλες τις ετικέτες – ISIS, στρατιώτης των ΗΠΑ, τρομοκράτης, εγκληματίας πολέμου, βλέπω ανθρώπους. Είναι η οικογένειά μου. Τα μέλη της οικογένειας που σκοτώνουν μέλη της οικογένειας. Αυτή είναι η αλήθεια που βλέπω.

Πιστεύω ότι οι παιδικές καρδιές μας το γνωρίζουν στην αρχή. Αλλά με την πάροδο του χρόνου, παίρνουμε τραύματα και πόνο γιατί μεγαλώνουμε σε αυτόν τον κόσμο και ξεχνάμε.

Όταν κοιτάω στα μάτια των στρατιωτών του ISIS ή των αμερικανών χειριστών drone, βλέπω ανθρώπους που εγκλωβίζονται σε ψευδαισθήσεις διαχωρισμού, που εγκλωβίζονται σε καρμικούς κύκλους βασάνων.

Όλοι όσοι πληγώνουν τους άλλους υποφέρουν βαθιά. Όλοι φέρουν βαθιές πληγές. Εκείνοι που μισούν υποφέρουν από αυτό το μίσος και μας δεσμεύουν όλους σε τραγικούς κύκλους βίας.

Αυτό που αναζητώ είναι ένα μέλλον που δίνει αξία σε όλους μας. Αυτό που αναζητώ είναι ένας κόσμος όπου ο καθένας αναγνωρίζεται πρώτα ως άνθρωπος. Εκείνοι που επιθυμούν να σκοτώσουν θυμάμαι ότι κάποτε ήταν παιδιά ηλικίας 5 ετών. Αυτό το παιδί δεν είχε καμία έννοια μίσους, καμία επιθυμία να σκοτώσει. Όλα αυτά μαθαίνονται. Και αν επιθυμούμε έναν κόσμο ειρήνης, δεν μπορούμε να ζητήσουμε από τον άλλο να ξεκινήσει πρώτα. Πρέπει να ξεκινήσει πρώτα από μας.

Ίσως αυτό το είδος της αγάπης είναι πολύ ριζοσπαστικό για πολλούς να το καταλάβουν.

Ξέρω ότι οι άνθρωποι θα πουν, «αλλά θέλουν να μας σκοτώσουν. Τι κάνουμε για τους ανθρώπους που μπορεί να είναι απρόσιτοι;»

Σε αυτό δεν έχω εύκολη απάντηση. Αλλά ξέρω ότι ό, τι κι αν κάνουμε, οι ενέργειές μας πρέπει να οδηγούνται από την αρχική συνειδητοποίηση μας ότι όλοι είμαστε οικογένεια – ότι ο στόχος μας είναι ένα μέλλον που υπολογίζει τον καθένα. Χωρίς αυτή τη συνειδητοποίηση οι προσπάθειές μας θα καταδικαστούν για να δημιουργούν περισσότερη δυστυχία στον κόσμο, περισσότερο πόνο, πιο τραυματισμένες καρδιές, περισσότερο μίσος. Θα αντιμετωπίσουμε μια άλλη νέα γενιά που μισούν, όπως μίσησαν οι γονείς τους.

Αν αναγνωρίσουμε ότι είμαστε οικογένεια, τότε κάτι νέο ίσως είναι δυνατό. Μιλήστε στον εχθρό σας ως άνθρωπο, αποτιμώντας τις κοινές επιθυμίες που έχετε για την ασφάλεια και την αξιοπρέπεια. Δεν έχουμε ιδέα τι θα μπορούσε να γίνει με αυτή την κατανόηση. Αυτό κάνει αυτό τον τρόπο τόσο ισχυρό.

– Tim Hjersted, συνιδρυτής Films For Action

Ολόκληρο το κείμενο, εδώ: http://www.filmsforaction.org/…/to-see-the-world-with-eyes…/

Μιλήστε με τον Χριστό με μόλις 100 ευρώ την ώρα!

Εντάξει στην «Ελλαδίτσα» είμαστε, ο καθένας δηλώνει οτιδήποτε χωρίς να υπάρχουν ελεγκτικοί μηχανισμοί, πρωταθλητές στο χαβαλέ είμαστε, αλλά κάποτε χρειάζεται να αναλογιζόμαστε και πιο σοβαρά κάποια θέματα. Νομίζω ότι ο τόπος έχει γεμίσει από ψευδοεπιστήμες, ψευδοθεραπευτές, ψευδογιατρούς, ψευδοπνευματικότητα, εναλλακτικές μεθόδους, παραπληροφόρηση, συνωμοσιολογία και άλλα συναφή. Κάποτε θα πρέπει να αναγνωρίσουμε τις συνέπειες της επιρροής τους σε ατομικό επίπεδο, όσο και σε κοινωνικό. Οι συνέπειες ξεπερνούν την πιθανή παραβίαση νόμων και την οικονομική απάτη, οπότε και θα έπρεπε αυτεπάγγελτα σε ένα σοβαρό κράτος να δρομολογούνται ποινικές διώξεις. Οι συνέπειες έχουν να κάνουν και με άμεσες ή έμμεσες βλάβες που προκύπτουν ως αποτέλεσμα της παραστρατημένης πίστης σε τσαρλατάνους. Πολλοί άνθρωποι που λόγω χαμηλής παιδείας κυρίως δεν έχουν την ανάλογη κριτική ικανότητα να απορρίψουν τέτοιες πηγές, καθοδηγούν τις αποφάσεις τους μέσω των εσφαλμένων αυτών πεποιθήσεων. Μην ξεχνάμε πόσοι συνάνθρωποί μας έχουν χαντακώσει την υγεία τους από εναλλακτικούς. Μην ξεχνάμε πρόσφατα δημοσιευμένο περιστατικό στο Βέλγιο που ζευγάρι γονέων έχοντας επισκεφτεί ομοιοπαθητικό, έκανε αυστηρή δίαιτα χωρίς γλουτένη σε βρέφος με αποτέλεσμα τη θανατηφόρα ασιτία του! Μην ξεχνάμε την επανεμφάνιση παλαιών ασθενειών που είχαν εξαλειφθεί λόγω της αντιεμβολιαστικής υστερίας. Επιπλέον η συνωμοσιολογία δεν επηρεάζει τη στάση ή τη μη στάση του κόσμου σε διάφορα κοινωνικοπολιτικά θέματα?

Η αντιμετώπιση θα μπορούσε να προέλθει μέσω ενίσχυσης του θεσμικού ρόλου της επιστήμης και συγκεκριμένων επιστημονικών ομάδων. Η επιστημονική κοινότητα πρέπει να καταλάβει κάποτε οτι δεν μπορεί να βλέπει αέναα την κοινωνία μέσα από μια γυάλινη σφαίρα. Αντίθετα στις εποχές που ζούμε θα μπορούσε να πει κανείς οτι έχει χρέος να ενισχύσει την παρεμβατικότητά της προς όφελος πάντα του ατόμου και του κοινωνικού συνόλου.

Βλέπε στα ELLINIKA HOAXES   πώς μπορείτε να… μιλήστε με τον Χριστό με μόλις 100 ευρώ την ώρα!

Η οικογένεια του Γουίλ Σμιθ μάζεψε τα σκουπίδια στις παραλίες των Αντίπαξων

Ο διάσημος χολιγουντιανός ηθοποιός, Γουίλ Σμίθ, βρίσκεται αυτές τις ημέρες στην χώρα μας μαζί με την επίσης ηθοποιό σύζυγό του Τζάντα Πίνκετ-Σμιθ και την κόρη τους Γουίλοου. Απολαμβάνοντας λοιπόν την ομορφιά των ελληνικών νησιών σε ένα πολυτελές σκάφος, η οικογένεια Σμιθ ήρθε αντιμέτωπη με το γνωστό πρόβλημα των σκουπιδιών στις ελληνικές παραλίες. Και αποφάσισε να αναλάβει δράση!

Συγκεκριμένα, η 16χρονη Γουίλοου, που και αυτή ακολουθεί τα βήματα των γονιών της ως ηθοποιός, αλλά και ως τραγουδίστρια, αποφάσισε να κάνει κάτι για να αλλάξει η κατάσταση. Μαζί με τον πατέρα και τη μητέρα της, και άλλους τέσσερις ανθρώπους, σταμάτησαν για μία μέρα την χαλάρωσή τους και άρχισαν να καθαρίζουν συνολικά 3 παραλίες στους Αντίπαξους, μαζεύοντας 22 μεγάλες σακούλες πλαστικών.

Η νεαρή μάλιστα ανέβασε την παρακάτω φωτογραφία στο Instagram συνοδεύοντάς την από το κείμενο που ακολουθεί:

https://www.instagram.com/p/BVkQqOuAe_w/embed/?cr=1&v=7&wp=628#%7B%22ci%22%3A0%2C%22os%22%3A1014.4150000000001%7D«Οντας μακριά από αυτό που λέμε μολυσμένες πόλεις, δεν άντεξα να βλέπω αυτές τις πανέμορφες παραλίες της Ελλάδας γεμάτες με σκουπίδια. Είδα γλάρους πνιγμένους από πλαστικά. Κάποιοι πέθαναν επειδή έφαγαν ψάρια που είχαν φάει αυτά τα πλαστικά. Τέσσερις πανέμορφοι άνθρωποι, μαζί με την μητέρα μου και εμένα, μαζέψαμε 22 γεμάτες σακούλες σκουπιδιών από τρεις παραλίες στους Αντίπαξους. Όταν βλέπουμε αυτές τις εικόνες στην τηλεόραση ή στο κινητό, μας φαίνονται πολύ μακρινές. Όταν όμως τις βλέπεις μπροστά σου, νιώθω ότι είναι ανθρώπινη ευθύνη να κάνουμε το καλύτερο δυνατό (άμεσα και έμμεσα), όσο μικρή και αν είναι η πράξη αυτή. Αν ξεκινήσουμε όλοι να κάνουμε αυτό που μας αναλογεί, θα καταφέρουμε να κάνουμε την διαφορά. Ελπίζω σήμερα να καταφέραμε να επιμηκύνουμε και να διατηρήσουμε την ομορφιά και την ύπαρξη της τοπικής θαλάσσιας ζωής»

Η οικογένεια του Γουίλ Σμιθ μάζεψε τα σκουπίδια στις παραλίες των Αντίπαξων