Αυτά που συμβαίνουν σε εσένα χωρίς εσένα

Συμβαίνουν διάφορα γύρω σου, αλλά όχι σε εσένα. Δεν σκέφτηκες ή επέλεξες να μην ασχοληθείς, καθώς είχες να ασχοληθείς με αυτά που εσένα διακινούν και αυτά δεν είναι καθόλου λίγα. Κάποια στιγμή έρχεται που κάτι από όλα αυτά που συμβαίνουν γύρω σου ακουμπά και εσένα. Δεν το περίμενες ποτέ ή επέλεξες ότι μόνο όταν σε αφορά κάτι θα ασχοληθείς. Προσγειώνεσαι απότομα ενθυμούμενος ότι κάτι δεν πάει καλά στον τρόπο που λειτουργούν τα πράγματα γύρω σου. Το ήξερες βέβαια δεν είναι ότι έπεσες από τα σύννεφα. Απλώς αυτό ήταν κάτι μακρινό. Δεν ήταν μέρος της δικής σου καθημερινότητας ή και να ήταν εσύ επέλεγες να μην τα προσλαμβάνεις. Μπορεί και να νόμιζες ότι λόγω της στάσης που είχες εσύ κρατήσει, δε σε άγγιζε η δυσλειτουργία του περιβάλλοντος. Αναρωτιέσαι μήπως έχεις φταίξει σε κάτι και συμπεραίνεις ότι όχι, εσύ λειτουργείς σωστά, δεν προκαλείς, δεν ενοχλείς, δεν, δεν ,δεν. Εύλογα συλλογίζεσαι ότι φταίνε οι άλλοι, το σύστημα, το κράτος, το δημόσιο, η νοοτροπία και τα λοιπά. Συνέβη κάτι που ενώ δεν είχες καμία συμμετοχή στη δημιουργία του, αυτό σε ακούμπησε. Αρχίζεις και νιώθεις θυμό ότι αδικείσαι. Μπαίνεις και εσύ στη μεγάλη ομάδα των ανθρώπων που έχουν ακουμπήσει με άσχημο τρόπο αυτά που συμβαίνουν γύρω σου, αλλά μέχρι πρότινος όχι σε εσένα. Εσύ που πάντα ήσουν υπεράνω τέτοιων καταστάσεων. Μπορεί και να νόμιζες ότι αυτοί οι λίγοι που ασχολούνται είναι κάπως γραφικοί ή αντιδραστικοί ή αδύναμοι ή έχουν απωθημένα από αλλού. Μα καλά γιατί συμβαίνουν τόσο παράλογα πράγματα σκέφτεσαι. Δεν μπορεί να γίνει κάτι πρακτικό για να λυθούν? Θυμώνεις που δεν υπάρχει αυτή η επιλογή. Μα εσύ που τα είχες όλα τακτοποιημένα και τα θέματα σου ρυθμισμένα. Εσύ μπορείς και τα ρυθμίζεις. Ήσουν καλά και αρμονικά και έρχεται το απ’ έξω και σε αναστατώνει.

Το απ’ έξω που απαξίωσες να ρυθμίσεις.

Τώρα τι θα κάνεις, θα τσαλακώσεις κάπως το ταμπεραμέντο σου προσπαθώντας να μπαλώσεις όπως όπως την κατάσταση, όπως κάνουν οι άλλοι. Για να συνεχίζεις μετά να ασχολείσαι ξανά κατ’ αποκλειστικότητα με τα πολλά δικά σου που σε αφορούν. Άλλωστε τι θα μπορούσες να κάνεις εσύ για όλα τα άλλα που συμβαίνουν. Είναι μάταιο θα πεις, θα χάσεις το χρόνο σου. Είναι δουλειά σου εσένα να λύνεις τέτοια προβλήματα? Έχεις ήδη τόσες σημαντικές υποχρεώσεις στη δική σου ζωή να ασχοληθείς. Άλλοι υποτίθεται ότι πρέπει να ασχολούνται με αυτά. Και δεν την κάνουν και πολύ σωστά τη δουλειά τους απ’ ό,τι φαίνεται. Τι προσδοκίες πρέπει δηλαδή να έχεις από τον εαυτό σου. Πρέπει και αυτό εσύ να το ελέγξεις? Πρέπει να ασχοληθείς με το πώς θα σταματήσουν να συμβαίνουν αυτά που συμβαίνουν?

Η ενασχόληση με τα θέματα του συνόλου επιφέρει έμμεσα όφελος και σε εσένα. Ελλείψει άλλου κινήτρου κάπου μένει να δεις ότι το Εμείς εξασφαλίζει και το Εγώ. Δεν περιλαμβάνει όμως άμεση ανταμοιβή συνήθως. Γνωρίζεις πώς είναι αυτό έτσι δεν είναι? Μεγάλωσες άλλωστε και έμαθες. Κάποιος το ονόμασε αρχή της πραγματικότητας. Ότι δηλαδή μαθαίνω να ανέχομαι τη μη ύπαρξη άμεσης ανταμοιβής με σκοπό την επίτευξη μακροπρόθεσμης ανταμοιβής. Το έμαθες εσύ διότι κόπιασες για κάποια πράγματα στη ζωή σου. Έκανες οικονομίες για παράδειγμα και απέκτησες κάτι που ήθελες. Σπούδαζες/δούλευες επί χρόνια και πέτυχες στόχους. Ε λοιπόν ίσως σε ξεβολεύει αυτό, αλλά δε φαίνεται να είναι αρκετό. Φαίνεται ότι πρέπει να κάνεις ένα βήμα πάρα πέρα, διότι η στάση σου αυτή αφορούσε μόνο εσένα. Όμως δε ζεις μόνος σου. Ζεις σε ένα σύνολο το οποίο για να λειτουργήσει αρμονικά όπως θα ήθελες, χρειάζεται και πάλι να δράσεις μακροπρόθεσμα, αλλά μαζί με άλλους. Η δράση αυτή νομίζεις ότι σου στερεί πράγματα από το ατομικό σου διακύβευμα, είναι όμως πραγματικά έτσι?

Και τι θα μπορούσες να κάνεις άραγε. Δε φαίνεται να υπάρχουν δράσεις με ορατά αποτελέσματα σύντομα. Μα ακριβώς εδώ δε χρειάζεται να έχεις αυτές τις προσδοκίες σε μια φαινομενικά αδύνατη κατάσταση. Θα μπορούσες να ξεκινήσεις από το ελάχιστο. Μια μικρή χειρονομία εκεί, μια μικρή πράξη εδώ, μια μικρή συμμετοχή λίγο πιο πέρα. Η προσδοκία είναι οτι το κάτι είναι καλύτερο από το τίποτα. Και κάποτε κάποτε θα έρχονται και μεγαλύτερες προκλήσεις, όπου θα καλείσαι να λάβεις θέση για πράγματα που αφορούν τους πολλούς. Σε δημοκρατία ζεις έτσι δεν είναι? Εντάξει δε φαίνεται ότι μπορείς να κάνεις τη διαφορά, αλλά το κριτήριο της μακροπρόθεσμης ανταμοιβής μπορεί να σε οδηγήσει.

Είναι κατανοητό ότι φοβάσαι. Φοβάσαι ότι αν πας να κάνεις κάτι θα υποστείς συνέπειες κι έτσι κρατιέσαι απαθής. Μη χάσεις και αυτά που έχεις. Ένα κομμάτι σου καταλαβαίνει μέσω της εμπειρίας ότι το αντίπαλο δέος, αυτό που σε τελική ανάλυση συντηρεί το καθεστώς όπου συμβαίνουν αρνητικά πράγματα γύρω σου – πλέον και σε σένα -, είναι πανίσχυρο. Τι μπορείς να κάνεις? Το λιοντάρι δεν το προκαλούμε, κρυβόμαστε από αυτό. Είναι σεβαστό ότι δεν μπορεί να σου ζητηθεί αυτό. Να το ξέρεις όμως, να έχεις επίγνωση, όταν κάποια στιγμή το λιοντάρι σε πάρει χαμπάρι. Η γκρίνια εκ των υστέρων πέφτει στο κενό. Δέξου το με το κεφάλι ψηλά.

Βέβαια υπάρχει και η εξής μικρή λεπτομέρεια που ενδεχομένως να είναι σημαντική. Το λιοντάρι μπορεί να είναι ανίκητο στο ένας προς έναν, δεν έχει όμως ελπίδες εναντίον μιας αγέλης. Εσύ που μέχρι τώρα κοιτούσες τον εαυτό σου, δεν έχεις δίαυλο με ομάδα. Αν είσαι μέλος μιας ομάδας, οι ελπίδες σου να φέρεις αποτέλεσμα και να μη σου συμβαίνουν αυτά που δε θέλεις να συμβαίνουν μεγαλώνουν εντυπωσιακά. Η ισχύς εν τη ενώσει. Άρα να κάτι που θα μπορούσες να κάνεις. Θες να μάθεις και το πώς θα το κάνεις αυτό? Ψάξου λίγο, ποιοι είναι και πού είναι αυτοί που έχουν κοινούς σκοπούς με σένα, δε γίνεται όλα να σου δίνονται στο χέρι. Υπάρχουν δυνατότητες να ψάξει κανείς αυτό που θέλει σήμερα, πολύ περισσότερο απ’ ότι στο παρελθόν. Νομίζω ότι καταλαβαίνεις.

Σε όλα αυτά μπορείς να δώσεις την απάντηση που ξέρεις πολύ καλά και είναι : «Άσε μας ρε φίλε, τι ιστορίες μας τσαμπουνάς τώρα, την πάρτη μου θα κοιτάξω εγώ, αλλιώς θα με φάνε. Να κάτσω εγώ με το σταυρό στο χέρι και να μη βάλω το δάχτυλο στο μέλι. Στάχτη να γίνουν όλα τι με νοιάζει εμένανε». Ή πιο εκλεπτυσμένα : «Δεν πιστεύω ότι μπορεί να αλλάξει τίποτα και ο αλτρουισμός είναι ύποπτος. Αυτά με τα οποία ασχολούμαι έχουν τεράστια σημασία για μένα και δεν έχω χώρο και χρόνο για το παραμικρό».

Μπορείς να δώσεις την απάντηση αυτή, όπως άλλωστε τη δίνεις χρόνια τώρα. Όμως στέρησέ μας από τις φωνασκίες σου, από τη γκρίνια σου, από τις μεγαλοστομίες σου, από την παντογνωσία σου και την κομπορρημοσύνη σου. Δεν ασχολήθηκες, δεν έλαβες. Grow up and accept it.

Advertisements

Πολιτικές απορριμμάτων για βραβείο ή για τα… σκουπίδια;

Σε όλες τις πολιτισμένες χώρες του κόσμου ο κάθε πολίτης, το κάθε νοικοκυριό διαχειρίζεται στο σπίτι του τα σκουπίδια.

Σε κάθε σπίτι υπάρχουν 3-5 κάδοι με διαφορετικό χρώμα για χαρτιά, πλαστικά, γυαλιά, αλουμίνιο, υπολείμματα φαγητού. Για κάθε κάδο με υλικά ανακυκλούμενα ο πολίτης κερδίζει χρήματα και πληρώνει μόνο για τον μικρό συνήθως κάδο όπου τοποθετεί τα υπολείμματα φαγητού (όταν και αυτά δεν κομποστοποιούνται από τον ίδιο )

Αντίθετα, αν πετάξει κάποιος σκουπίδια σε λάθος κάδο, πληρώνει πρόστιμο.

Στη χώρα μας, η ανακύκλωση έχει ανατεθεί σε διάφορες εταιρείες που κερδίζουν -από ό,τι λέγεται- πάρα πολλά χρήματα, χωρίς μέρος του κέρδους αυτού να μεταφέρεται στον πολίτη. Γι’ αυτό και εκείνος αδιαφορεί και οι μπλε κάδοι «ανακύκλωσης» είναι συνήθως γεμάτοι με κοινά σκουπίδια. Η έλλειψη κινήτρου (αλλά και τιμωρίας) για την ανακύκλωση στο σπίτι, οδηγεί στη διατήρηση πρακτικών και νοοτροπιών στη διαχείριση απορριμμάτων που δεν μας τιμούν σαν χώρα!

Παρόλη τη διαφημιζόμενη αύξηση της ανακύκλωσης στην Ελλάδα το ποσοστό αυτό σε σχέση με τις άλλες ευρωπαϊκές χώρες είναι τραγικά χαμηλό. Γι’ αυτό και συνεχίζουμε να έχουμε ανάγκη τους χώρους Υγειονομικής Ταφής ( ΧΥΤΑ/ΧΥΤΥ ) που ουσιαστικά έχουν εξαλειφθεί σε όλες τις ευρωπαϊκές χώρες

Η λεγόμενη «γραμμική οικονομία», που μεταφράζεται σε «αγορά, κατανάλωση και πέταμα», στην Ευρωπαϊκή Ενωση έχει αντικατασταθεί με των «κυκλική οικονομία», που σημαίνει ότι η αξία των προϊόντων και των υλικών, διατηρείται όσον το δυνατόν περισσότερο. Τα «υπολείμματα» μετατρέπονται σε πηγή κέρδους με την παραγωγή ανακυκλώσιμης ενέργειας.

21_05_20170630_tk_17421498773344
Στην Ελλάδα, για κάποιον περίεργο λόγο, δεν ασχολείται κανείς με τις καινούργιες αυτές τεχνολογίες διαχείρισης των απορριμμάτων (Konstantinos Tsakalidis / SOOC)

Σε όλες σχεδόν τις αναπτυγμένες χώρες της Αμερικής, Ευρώπης και Ασίας, τα σκουπίδια μετά την ανακύκλωση και επαναχρησιμοποίηση των περισσότερων ανακυκλούμενων υλικών, οδηγούνται σε εργοστάσια καύσης και παραγωγής ενέργειας που βρίσκονται μέσα στη πόλη, δίπλα σε σχολεία και πάρκα αναψυχής. Η σύγχρονη τεχνολογία των τελευταίων ετών όχι μόνο έχει εξαλείψει τους κινδύνους από τη θερμική κατεργασία των υπολειμμάτων αλλά και αποτελεί πηγή φτηνής και «καθαρής» ηλεκτρικής ενέργειας και θερμότητας για κάθε πόλη.

Στην Ελλάδα, για κάποιον περίεργο λόγο, δεν ασχολείται κανείς με τις καινούργιες αυτές τεχνολογίες διαχείρισης των απορριμμάτων αλλά επιμένουμε στην καταστροφική για το περιβάλλον και την υγεία των ανθρώπων, απαρχαιωμένη και απαγορευμένη πλέον στην Ευρώπη, ταφή των υπολειμμάτων και σκουπιδιών σε ΧΥΤΑ /ΧΥΤΥ.

Ενα θέμα που αγγίζει όλους μας, αντί να είναι υπεράνω πολιτικών κομμάτων, αποτελεί τα τελευταία χρόνια πεδίο πολιτικής αντιπαράθεσης. Οι κάτοικοι που θα οργανωθούν και θα αντισταθούν καλύτερα στους δρόμους κερδίζουν, όπως έγινε στον πρόσφατο σχεδιασμό ΧΥΤΥ / ΧΥΤΑ στην Κερατέα. Οι κάτοικοι Γραμματικού και Δήμου Μαραθώνα που είναι λιγότεροι, φαίνεται ότι δεν μπορούν να σταματήσουν την βέβαιη και προφανή καταστροφή της θάλασσας του Ευβοϊκού (μια και η απόσταση των ΧΥΤΥ από το νερό είναι λιγότερο από 2 χιλιόμετρα) αλλά και του εδάφους και του υπόγειου υδροφόρου ορίζοντα της Ανατολικής Αττικής. Η περιβαλλοντική καταστροφή της Δυτικής Αττικής από τα ΧΥΤΑ/ΧΥΤΥ στη Φυλή φαίνεται ότι δεν έχει συγκινήσει καμιά κυβέρνηση και αυτοδιοικητική αρχή των τελευταίων 20 ετών.

Το ενδιαφέρον είναι ότι ακόμα και οι πιο μαχητικοί εναντίον της περιβαλλοντικής καταστροφής της Φυλής ή της μελλοντικής καταστροφής στο Γραμματικό έχουν μπερδέψει την παλαιότερη τεχνολογία της απλής καύσης των σκουπιδιών, που είχε αρνητική για την υγεία παραγωγή διοξινών και άλλων τοξικών αερίων, με τις σημερινές μονάδες που παράγουν ενέργεια από την πυρόλυση των σκουπιδιών και περιορίζουν με υπερσύγχρονη τεχνολογία την εκπομπή βλαπτικών για την υγεία ρύπων. Πολλοί από αυτούς τους πραγματικούς αγωνιστές για την βελτίωση της πραγματικότητας στη Φυλή και το Γραμματικό χρησιμοποιούν πολιτικά επιχειρήματα του τύπου «οι ιδιώτες», το «ιδιωτικό κέρδος» όταν αναφέρεται κάποιος στη σύγχρονη αντίληψη «Σκουπίδια για Ενέργεια» (Waste to Energy ).

Ενώ τα ΧΥΤΑ/ ΧΥΤΥ θα μπορούσαν προοδευτικά να εξαλειφθούν και από την Ελλάδα, η νοοτροπία ακόμα και εκείνων που ασχολούνται ανιδιοτελώς με τον περιορισμό των βλαπτικών επιπτώσεων τους στην υγεία των ανθρώπων και την καταστροφή του εδάφους και της ατμόσφαιρας από την παρουσία τους, παραμένει σε παλαιές και επιστημονικά αβάσιμες απόψεις

Το παράδειγμα της Εσθονίας

Στην Εσθονία, μια νεόκοπη ευρωπαϊκή χώρα, ξεκίνησε το 2013 η πρώτη κρατική μονάδα πυρόλυσης των σκουπιδιών και παραγωγής ενέργειας. Το 2015, στην κρατική αυτή μονάδα κάηκαν 245.000 τόνοι από τους συνολικά 395.000 τόνους σκουπιδιών όλης της χώρας. Επειδή τα υπόλοιπα σκουπίδια ανακυκλώθηκαν και ο καυστήρας του εργοστασίου έπρεπε να λειτουργεί συνεχώς, η Εσθονία έκανε εισαγωγή 56.000 τόνων σκουπιδιών, κυρίως από τη Φινλανδία και την Ιρλανδία!

Σημειώνω ότι η Εσθονία, στα περίφημα τεστ της PISA για τους μαθητές του Γυμνασίου, κατετάγη το 2015 τρίτη στον κόσμο μετά την Σιγκαπούρη και την Ιαπωνία

Επιπλέον, στην Εσθονία όλοι οι κάτοικοι έχουν ιατροφαρμακευτική ασφάλιση, δωρεάν εκπαίδευση και την πιο μακρόχρονη πληρωμένη απουσία μητρότητας. Το 2005 η Εσθονία, που αποσχίστηκε από την Σοβιετική -ρωσική κυριαρχία μόλις το 1991, ήταν η πρώτη χώρα που καθιέρωσε να γίνονται οι γενικές εκλογές ηλεκτρονικά, μέσω Internet!

Ίσως έτσι εξηγείται πώς και στη διαχείριση των σκουπιδιών είναι από τα καλύτερα παραδείγματα στην Ευρώπη.

Σύμφωνα με τα επίσημα ευρωπαϊκά στοιχεία η Ελλάδα οδηγεί για ταφή το 81% των σκουπιδιών της, ενώ η Εσθονία λιγότερο από 5%.

1280px-Iru_power_plant
Το εργοστάσιο παραγωγής ενέργειας με πρώτη ύλη… τα σκουπίδια στο Ταλίν της Εσθονίας

Φαίνεται ότι το «πολιτικό κόστος» για το τόσο σοβαρό θέμα υγείας και ποιότητας της ζωής όλων μας θεωρείται μικρό ενώ το πολιτικό όφελος από την συνεχιζόμενη εδώ και δεκαετίες απαγορευμένη για τα υπόλοιπα ευρωπαϊκά κράτη διαχείριση των απορριμμάτων μεγάλο.

Επειδή από ό,τι ακούγεται «λεφτά υπάρχουν», από τη σημερινή απαράδεκτη διαχείριση των απορριμμάτων στην Ελλάδα θα μπορούσαμε σχετικά εύκολα να είχαμε προχωρήσει στις σύγχρονες ευρωπαϊκές οδηγίες για «κυκλική οικονομία» που πραγματοποιείται με τις σύγχρονες τεχνολογίες οι οποίες μετατρέπουν τα «σκουπίδια σε ενέργεια».

Συγκεκριμένα, σε όλες τις άλλες ευρωπαϊκές χώρες, από τις μεγαλύτερες ( π.χ. Γερμανία ) μέχρι και τις μικρότερες (π.χ. Λιθουανία), μετά την πρόληψη και ανακύκλωση που ξεκινάει από το σπίτι, τα σκουπίδια οδηγούνται σε σύγχρονα εργοστάσια, με εντυπωσιακή -πολλές φορές- αρχιτεκτονική που μετατρέπουν την καύση τους σε ενέργεια (ηλεκτρική, θερμότητα, βιοαέριο ). Τα εργοστάσια αυτά είναι μέσα στις πόλεις, δίπλα σε σχολεία και πάρκα διότι απλούστατα η σύγχρονη τεχνολογία δεν επιτρέπει την μόλυνση της ατμόσφαιρας αλλά αντίθετα προσφέρει άφθονη «καθαρή» ενέργεια στους κατοίκους των πόλεων.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση σαφώς στηρίζει τη μετατροπή των υπολειμμάτων των σκουπιδιών σε ενέργεια, δηλαδή ηλεκτρισμό, θέρμανση και βιοαέριο κίνησης των αυτοκινήτων και όχι την ταφή των επεξεργασμένων ή μη υπολειμμάτων σε χώρους ΧΥΤΥ / ΧΥΤΑ. Το έργο δημιουργίας ΧΥΤΥ στο Γραμματικό έχει «απενταχθεί» από την ευρωπαϊκή χρηματοδότηση αλλά συνεχίζεται με εθνικούς πόρους!

Η αδιαφορία της χώρας μας, που παραμένει στην τελευταία θέση της Ευρώπης από πλευράς ορθής, σύγχρονης διαχείρισης των απορριμμάτων, είναι εντυπωσιακή και αναφέρεται σε πολλές σύγχρονες επιστημονικές δημοσιεύσεις (Malinauskaite J et al Energy 2017;141:2013-2044).

Μήπως είναι καιρός να συμμορφωθούμε άμεσα με τις βέλτιστες πρακτικές διαχείρισης των απορριμμάτων στην Ευρώπη πριν θρηνήσουμε μια ακόμη περιβαλλοντική καταστροφή και επιβάρυνση της υγείας στους κατοίκους της Ανατολικής Αττικής, όπως εκείνη που ήδη έχει συντελεστεί στη Δυτική Αττική;

Μήπως πρέπει τη διαχείριση των απορριμμάτων να τη δούμε έξω από τις πολιτικές διενέξεις και ιδεοληψίες μας;

Στην Ευρωπαϊκή Ενωση, όπως και στις περισσότερες αναπτυγμένες χώρες, δεν υπάρχει πια το σύνδρομο NIMBY ( Not In My Backyard ) που επικρατεί στην χώρα μας. Η κεντρική αλλά και η περιφερειακή και δημοτική διοίκηση έχει πεισθεί και έχει πείσει τον κόσμο ότι η σύγχρονη τεχνολογία στη διαχείριση των αποβλήτων δεν είναι απλώς η καύση και ο περιορισμός της ανάγκης για μεγάλους χώρους ταφής αποβλήτων και υπολειμμάτων ( ΧΥΤΑ/ΧΥΤΥ ) αλλά κυρίως η σύγχρονη παραγωγή ηλεκτρισμού, θερμότητας, βιοενέργειας που επιστρέφει στον κάθε πολίτη ως κέρδος απέναντι στις ενεργειακές του ανάγκες σαν άτομο και σαν οικογένεια χωρίς να τίθεται σε κίνδυνο η υγεία του και το περιβάλλον που κατοικεί (όπως γίνεται με τους απαρχαιωμένους τρόπους με τους οποίους η Ελλάδα επιμένει να διαχειρίζεται τα σκουπίδια της).

Παρόλη την προσπάθεια της Ευρωπαϊκής Ενωσης να στραφεί η διαχείριση των σκουπιδιών σε σύγχρονες μονάδες «σκουπίδια για ενέργεια» (waste to energy) η Ελλάδα έχει το μεγαλύτερο ποσοστό ΧΥΤΑ-ΧΥΤΥ στην Ευρώπη και κανένα σύγχρονο εργοστάσιο για την παραγωγή ενέργειας από τα σκουπίδια.

Είναι ενδιαφέρον ότι η Ελλάδα, που έχει ένα από το μικρότερα ΑΕΠ της Ευρώπης, παράγει αναλογικά τα περισσότερα σκουπίδια, περισσότερα από όλα τα κράτη με μεγαλύτερο ΑΕΠ.

Ο Δημήτρης Λινός, M.D., Ph.D είναι καθηγητής Χειρουργικής στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών

Πηγή : Πολιτικές απορριμμάτων για βραβείο ή για τα… σκουπίδια;

Χαλίφης στη θέση του χαλίφη

Χρειάστηκε να πιαστεί επ’ αυτοφώρω στην κάμερα ο χαλίφης στη θέση του χαλίφη  για να ανακαλύψουν ξανά την Αμερική ορισμένοι. Με περίσσεια υποκρίσιας και έντονο έλλειμμα μνήμης, μερίδα των θεατών εξανίσταται όψιμα στα τεκταινόμενα ανακαλύπτοντας σαπίλα, διαφθορά, πολιτικοποίηση του ποδοσφαίρου ακόμη και μαφία. Βέβαια τις προηγούμενες δεκαετίες το ποδόσφαιρο ήταν ολοκάθαρο και απολιτίκ. Να θυμηθεί κανείς τα κουμπούρια πασίγνωστου πάλαι ποτέ προέδρου μεγάλης αθηναικής ομάδας? Να θυμηθεί τις φωτιές σε φούρνους διαιτητών, τους οπαδικούς στρατούς, τις συνομιλίες με «θείους», ποιοί εκλέχτηκαν δήμαρχος και δημοτικός σύμβουλος σε πόλη με μεγάλο λιμάνι? Και η αναφορά σχετικών περιστατικών θα χρειαζόταν βιβλίο αν ο σκοπός ήταν αυτός. Όμως όχι όλα αυτά δεν αποδεικνύονταν στην καλύτερη περίπτωση, συνωμοσίες στη χειρότερη. Διότι κάποιοι ήταν master, ενώ κάποιοι άλλοι disaster.

Το ζήτημα του βασανισμένου αυτού αθλήματος που λέγεται ποδόσφαιρο σε κάποιες πλευρές του δε διαφέρει πολύ από μια σειρά άλλων διαχρονικών κοινωνικοπολιτικών προβλημάτων. Δε διαφέρει ως προς τη στάση των πολιτών απέναντι σε αυτά. Αρκετοί ξέρουν καλά τι συμβαίνει γιατί έχουν επαρκή κρίση, αλλά δε μιλάνε είτε για αυτοπροστασία, είτε γιατι το straight forward βλάπτει τις δημόσιες σχέσεις. Πολλοί άλλοι δυστυχώς ακόμη δεν έχουν καταλάβει τι συμβαίνει και ταλαντευονται σε αυταπάτες οπαδισμού, κομματικοποίησης, ποιός φταίει περισσότερο από τον άλλον κ.α. Τις τελευταίες δεκαετίες έχουν σκάσει τόσα και τόσα σκάνδαλα στη χώρα (με πιο πρόσφατο της Novartis) που τελικά δεν τα έκανε κανείς, έγιναν ως δια μαγείας. Και βέβαια η συντριπτική πλειοψηφία ποτέ δε θα κάνει κάτι για να αλλάξει κάτι. Λες και το κράτος με τους τρεις πυλώνες εξουσίας του (νομοθετική, εκτελεστική, δικαστική) δεν είναι οι πολίτες του αλλά κάτι ξέχωρο, από το οποίο ή περιμένουμε να επιληφθεί ή όχι.

Η συνεχιζόμενη απουσία ενηλικίωσης δεν μπορεί παρά να επιφέρει τίμημα. Η συνεχιζόμενη μη αλλαγή στάσης θα φέρνει επανειλλημένα μπροστά μας τις συνέπειες των κοινών μυστικών.

 

Τα likes, οι selfies και ξανά στο ίδιο έργο θεατές

Αναδημοσίευση ενός παλιότερου κειμένου

Οι τελευταίες εξελίξεις από το καλοκαίρι κι έπειτα ήταν σαφώς ακόμη ένα χτύπημα για πολύ κόσμο. Ειδικά για μια περίοδο 2-3 εβδομάδων τον Ιούλιο έχω την εντύπωση ότι οι ατομικές πνευματικές και ψυχικές άμυνες μεγάλης μερίδας του κόσμου δοκιμάστηκαν σκληρά στο πλαίσιο αρχικά μιας συντονισμένης εκστρατείας φόβου και στη συνέχεια μιας ανώμαλης προσγείωσης σε μια σκληρή και επαναλαμβανόμενα απογοητευτική πραγματικότητα. Και η πραγματικότητα αυτή ανέδειξε για πολλοστή φορά το καταθλιπτικό συμπέρασμα ότι σε αυτή τη χώρα δεν υπάρχει λογική. Γιατί η λογική δέχεται σκληρή δοκιμασία όταν το αποτέλεσμα ενός (ήδη παράλογου) δημοψηφίσματος οδηγεί ακριβώς στην αντίθετη πολιτική απόφαση. Οι προεκτάσεις του γεγονότος αυτού είναι περισσότερες, όμως θα πρέπει να αρκεστούμε στο «ο νοών νοήτω».

Πλέον ο κόσμος καλείται να ξαναψηφίσει σε μια εκλογική διαδικασία χωρίς ουσία καθώς οι πρόσφατες εξελίξεις έχουν δείξει ότι το κόμμα που θα πλειοψηφήσει δεν θα κυβερνήσει, αλλά θα συγκυβερνήσει για να εφαρμόσει πολιτικές ήδη γνωστές. Ξανά παρόμοιες προεκτάσεις.

Και παρά την ευνοική συγκυρία της καλοκαιρινής ραστώνης, ο νεοέλληνας δε δείχνει να ωφελήθηκε πολύ. Αντιθέτως η πεποίθηση ότι το πνεύμα της πλειοψηφίας του κόσμου βρίσκεται σε πολυετή ραστώνη, ποτέ δε φαινόταν ισχυρότερη. Από τη μια ζουν και βασιλεύουν χρονίζουσες παθογένειες όπως η έλλειψη σεβασμού για το συνάνθρωπο, η έλλειψη παιδείας, η ματαιοδοξία, ο ατομικισμός, ο ωχαδερφισμός, η κουτοπονηριά, η υποκρισία και πολλές άλλες. Από την άλλη, αν υπάρχει μια υποθετικά αυξανόμενη μάζα πληθυσμού που κάπως ευαισθητοποιημένη, προσπαθεί να ξεφύγει από τα προηγούμενα, δεν έχει βρει δυστυχώς τρόπο να εκφραστεί. Επικρατούν μηχανισμοί άμυνας που προσφέρουν αποφυγή της φόρτισης που προκαλεί η παρακμή της χώρας τούτης. Τυπικά παραδείγματα ο στρουθοκαμηλισμός, κυνισμός, το κυνικό χιούμορ και η αδιαφορία για τα κοινά.

Ο κόσμος σήμερα περνάει σημαντικό μέρος του χρόνου του στο virtual κόσμο των social media «ποστάροντας» επί παντός επιστητού, καθόλου συχνά δυστυχώς επί πραγματικά σημαντικών θεμάτων. Και ποιος καθορίζει τι είναι πραγματικά σημαντικό θα ρωτήσει εύλογα κανείς. Ζούμε σε μια εποχή που το να υποστηρίξει κανείς ότι οι αρχές/αξίες είναι ό,τι πιο σημαντικό στη ζωή δε χρήζει γενικής παραδοχής, αλλά και όποτε χρήζει ξεχνιέται άνετα στο μύλο μιας αλλοτριωμένης καθημερινότητας. Ο κόσμος δεν απολαμβάνει στοιχειωδών πολιτισμικών κατακτήσεων όπως κατάλληλης παιδείας, λειτουργικού σύστηματος υγείας παντού, δικαιοσύνης, αξιοκρατίας, αξιοπρέπειας, εργασίας, κοινωνικής ασφάλειας, οργάνωσης κράτους κ.α.. και παρ’ όλ’ αυτά αναλώνεται εκτός από την all time classic πατροπαράδοτη γκρίνια σε διαδικτυακούς διαγωνισμούς συλλογής «likes», μέσω διανοουμενίστικων σοβαροφανών «αναλύσεων», εξυπνακισμών και αστεισμών που ναι προσφέρουν λίγο γέλιο μεν, καμία πραγματική αλλαγή δε.

Εκτός και αν δε χρειάζεται αλλαγή η κοινωνία τούτη βρε αδερφέ! Τι κάθεσαι και ασχολείσαι τώρα εσύ με τέτοια πράγματα. Τι πιο εύκολο να συνεχίσουμε να κυκλοφορούμε καλοντυμένοι και με τις μάσκες (selfies?) ανανεωμένες εντός και εκτός των κινητών και ακίνητων «αξιοζήλευτων» κεκτημένων μας, απενεργοποιώντας τις αισθήσεις μας στο τοξικό έξω και αγνοώντας περιχαρείς το ταλαιπωρημένο μέσα…

world apathy

Ισχύει? Απόδειξη

Acceptance without proof is the fundamental characteristic

science replaces private prejudice

People wrap themselves in their beliefs

In order to disprove the assertion that

Deviner avant de démontrer! Ai-je besoin

Το θέμα της επιστημονικής αποδειξιμότητας (provability) ή μη πεποιθήσεων, θεωριών, ερμηνειών, κλινικών παρατηρήσεων, γεγονότων αποτελεί κατά τη γνώμη μου ένα πολύ ενδιαφέρον φαινόμενο και υποψήφιο για το fallacy που ονομάζεται black or white thinking.

Από τη μια πλευρά είναι δεδομένο οτι η επιστημονική απόδειξη/επιβεβαίωση είναι μείζονος σημασίας και αναγκαία προυπόθεση για την ίδια την εξέλιξη του ανθρώπινου είδους. Στην ιατρική για παράδειγμα το να βρεις οτι το Α προκαλεί το Β με επιστημονικά δεδομένα δίνει τη δυνατότητα να προχωρήσεις στην ανεύρεση θεραπείας για το Α ώστε να μην προκαλεί το Β (βέβαια έχει εντοπιστεί και αναδειχθεί από μερίδα της επιστημονικής κοινότητας διαβλητότητα στη μεθοδολογία ορισμένων ερευνών, με αποτέλεσμα την αμφισβήτηση των αποδεικτικών στοιχείων και ενίοτε της αξιοπιστίας τους). Επιπλέον αποτελεί ανθρώπινη μάστιγα ανά τους αιώνες η άκριτη προσκόλληση σε αβάσιμες ερμηνείες, σε μαγικούς τρόπους σκέψης, σε αυθαίρετες δογματικές αντιλήψεις.

Από τη άλλη πιστεύω οτι χρειάζεται προσοχή από μερίδα επιστημόνων στο να μη γίνεται το κυνήγι αποδείξεων μια εμμονή τόσο εκτεταμένη που οτιδήποτε μη αποδείξιμο να καθίσταται μη αποδεκτό. Ο τρόπος σκέψης αυτός είναι από τη φύση του περιοριστικός διότι αφαιρεί από τον επιστημονικό ρεπερτόριο χρήσιμες και δημιουργικές ιδιότητες όπως η οξεία παρατηρητικότητα, η αξιωματική θεώρηση, η επαγωγική σκέψη, η διαισθητική αντίληψη. Το θέμα είναι βέβαια να μπορεί κανείς να διαθέτει τις ιδιότητες αυτές. Επιπλέον η μεγάλη έμφαση στη μη αποδειξιμότητα μιας παρατήρησης την ώρα που η παρατήρηση αυτή εμπειρικά δείχνει θετικά αποτελέσματα, θα μπορούσε να δίνει πάτημα στην κακόβουλη αμφισβήτηση της εγκυρότητας αυτής από συγκεκριμένες οπισθοδρομικές ομάδες. Το φαινόμενο αυτό παρατηρείται ιδιαιτέρως στην ψυχιατρική.

Υποστηρίζω οτι ο επιστήμονας θα πρέπει να μπορεί να μετακινείται ευέλικτα ανάμεσα στα δύο αυτά state of mind για να είναι όσο το δυνατόν πιο αποτελεσματικός.

Σπύρος Καλημέρης Ψυχίατρος Ψυχοθεραπευτής

23 δισ. ευρώ ζημιά από φαρμακευτικές από το 2000 έως το 2015

Δε θα αναφερθώ στα βαριά ονόματα που εμπλέκονται στο θέμα με τη Novartis, καθώς είναι σημαντικό να μην πληγούν οι ευαισθησίες πολλών και οι αυταπάτες περισσότερων.. Αν προσθέσει κανείς διάφορα τέτοια νούμερα και από άλλα «πάρτυ» όπως π.χ. οι εξοπλισμοί, τότε εξηγούνται πλέον και πέραν από συνωμοσιολογικό επίπεδο τα ελλείμματα και τα χρέη αυτής της χώρας. Αυτό που μου έρχεται στο μυαλό να σχολιάσω είναι η συνεχιζόμενη προσκόλληση πολλών συμπολιτών μας παντός τάξης και παιδείας στα πολυπλόκαμα πολιτικά μορφώματα του παρελθόντος που σε αγαστή συνεργασία με μερίδα του κυρίαρχου ιδιωτικού τομέα (τον οποίον τόσο τυφλά πολλοί υποστηρίζουν ως μόνη λύση για την πάταξη της διαφθοράς άκουσον άκουσον) οδήγησε την οικονομική κατάρρευση σε αυτά τα δυσθεόρατα ύψη.

Τί άλλο θέλετε να κατανοήσετε οτι το υπάρχον πολιτικοοικονομικό σύστημα έχει αποτύχει και άρα πρέπει να αλλάξει ριζικά? Και βέβαια όχι τύπου «Άλλαξε ο Μανωλιός κι έβαλε τα ρούχα του αλλιώς»?

Πηγή : Τι λέει η δικογραφία για την Novartis

Evolution Path

Πόσο αγαπάμε τα παιδιά μας;

Αν κάτσει να το καλοσκεφτεί κανείς, υπάρχουν ελάχιστα πράγματα που συνδέουν αυτούς που θεωρούν τους εαυτούς τους Ελληνες. Ενα από τα κυριότερα είναι ασφαλώς η καθολική πίστη στην ύψιστη αξία της οικογένειας. Η μόνη λειτουργική μονάδα στις κοινωνίες των Ελλήνων είναι η οικογένεια. Και στο πλαίσιο της πανίσχυρης ελληνικής οικογένειας επιβιώνει πανίσχυρος ο μύθος της απέραντης, αιώνιας αγάπης των Ελλήνων γονιών για τα παιδιά τους. Αλλά γιατί την αποκαλώ μύθο; Είναι μύθος η αγάπη των Ελλήνων για τα παιδιά τους; Πολλές φορές αναρωτιέμαι.

Οταν βγαίνουν τα αποτελέσματα της PISA, που αποδεικνύουν ότι τα παιδιά των Ελλήνων παίρνουν παντού κάτω από τη βάση, όταν δημοσιεύονται φωτογραφίες από τα τριτοκοσμικά χάλια των ελληνικών πανεπιστημίων, όταν ανακοινώνονται νέα μέτρα ιδεολογικά φορτισμένου εξευτελισμού της ελληνικής εκπαίδευσης, όταν τα μισά νήπια δεν έχουν πρόσβαση σε παιδικούς σταθμούς, δεν συμφωνείτε ότι αποκαλύπτεται μια αντίφαση; Πώς συμβιβάζονται αυτά –διαχρονικά φαινόμενα που κάνουν τις ζωές των παιδιών των Ελλήνων χειρότερες– με εκείνη τη χιλιοτραγουδισμένη αγάπη; Αν αγαπάμε στ’ αλήθεια τα παιδιά μας, πώς ανεχόμαστε αυτό το χάλι; Για να μη σας πάω στο άλλο, ευρύτερο θέμα, τον κόσμο που φτιάχνουν οι γενιές μας για να ζήσουν και να μεγαλώσουν μέσα τα παιδιά μας, εν προκειμένω μια χρεοκοπημένη χώρα μέσα στη μιζέρια και την κατήφεια, κατασκευασμένη για να τα διώξει όσο γίνεται πιο μακριά. Πόσο αγαπάμε τα παιδιά μας όταν σιγά σιγά τους διαλύουμε κάθε προοπτική για μια ευτυχισμένη ζωή με κάθε μας ψήφο;

Στο θέμα της Παιδείας, ας πούμε, πού είναι οι ακτιβιστικές οργανώσεις γονιών που απαιτούν αξιολόγηση των καθηγητών στην εκπαίδευση; Πού είναι οι ευαισθητοποιημένοι γονείς που κάνουν αγώνες για πρόσβαση όλων των παιδιών στην προσχολική αγωγή; Πού είναι οι γονείς παιδιών του λυκείου, οι ίδιοι που δαπανούν χιλιάδες ευρώ σε φροντιστήρια για να μπει το παιδί στο ΑΕΙ, που διαμαρτύρονται για την άθλια ποιότητα και τις αποκρουστικές συνθήκες φοίτησης στα περισσότερα ελληνικά πανεπιστήμια; Πώς λειτουργεί αυτή η μυθική «υπερπροστατευτικότητα», τελικά; Πόσο επιλεκτική είναι;
Φυσικά, αυτές οι ερωτήσεις είναι αφελείς.

Η αγάπη ενός γονιού για το παιδί του δεν είναι ένα ορθολογικό πράγμα, ούτε μια εξιδανικευμένη στράτευση. Είναι ένα περίπλοκο συναίσθημα που περιέχει πολυάριθμες πτυχές, όχι όλες υγιείς. Εχει μέσα προβολή προσωπικών φιλοδοξιών και κόμπλεξ, τρομερό άγχος, αμφιβολία, αυτοσχεδιασμό, ανασφάλεια και όλα αυτά έρχονται να κολλήσουν στο προϋπάρχον μείγμα ασχετοσύνης, βιασύνης, ιδεοληψίας και περιορισμένης κριτικής ικανότητας που υπάρχει μέσα στον κάθε ένα από εμάς (σε διαφορετικές δοσολογίες, προφανώς).

Φανταστείτε κάποιον ψύχραιμο, ανεξάρτητο παρατηρητή που παρακολουθεί έναν Ελληνα γονιό καθώς παρκάρει παράνομα στο πεζοδρόμιο έξω από το σχολείο, μπουκάρει έξαλλος και διαμαρτύρεται στον καθηγητή επειδή έβαλε κακό βαθμό στο παιδάκι του. Δεν το αγαπάει το παιδάκι του αυτός ο γονιός; Και βέβαια το αγαπάει, με τον ιδιαίτερο, σχεδόν παθολογικό ορισμό της λέξης. Απλά είναι ανίκανος να συνδέσει το αίτιο με το αιτιατό, κάτι που πιθανότατα του συμβαίνει και σε άλλες εκφάνσεις της καθημερινής του συμπεριφοράς. Δεν μπορεί να καταλάβει το ότι αν κάνει κάτι, τότε κάτι άλλο θα συμβεί. Το ότι οι πράξεις έχουν συνέπειες. Αυτό εξηγεί πολλά πράγματα στη ζωή μας, τη διακυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, τον Κίμωνα Κουλούρη, τα συλλαλητήρια για τη Μακεδονία, τον Μιχάλη Λιάπη, το 61% στο δημοψήφισμα του ’15, τη φονική πλημμύρα στη Μάνδρα και, φυσικά, την ανεπαρκή ωρίμανση αλλεπάλληλων γενεών Ελλήνων που αναπαράγουν τα ίδια λάθη, πάντα σπεύδοντας να επικαλεστούν τις φυσιολογικές εξαιρέσεις που επιβεβαιώνουν τον κανόνα, για να αμφισβητήσουν το ότι υπάρχει πρόβλημα (και άρα και αυτό το άρθρο) και για να καθησυχάσουν την επίμονη, οδυνηρή αμφιβολία στο πίσω πίσω μέρος του μυαλού, ότι ίσως και να μην ξέρουμε τι μας γίνεται κι ότι ενδέχεται την ασχετοσύνη μας αυτή να την κληροδοτούμε στα παιδιά μας, αμπαλαρισμένη και καμουφλαρισμένη με τη μορφή της απέραντης, αιώνιας, ασφυκτικής αγάπης.

Από : Πόσο αγαπάμε τα παιδιά μας;