Άρνηση Πραγματικότητας

you-cannot-change
Δεν μπορούμε να αλλάξουμε κάτι εκτός και αν το αποδεχτούμε.

Άρνηση είναι ο μηχανισμός άμυνας που αποσκοπεί στην ελαχιστοποίηση της επίδρασης δυσάρεστων εμπειριών και συναισθημάτων στον ψυχισμό του ατόμου μέσω αυτού που λέει η ίδια η λέξη : της άρνησης οτι αυτά συμβαίνουν. Η άρνηση έχει διττή εφαρμογή, δηλαδή ενεργοποιείται τόσο για εσωτερικά ερεθίσματα π.χ. το αίσθημα φόβου/άγχους όσο και για εξωτερικά όπως η ύπαρξη μιας απαράδεκτης κατάστασης. Όπως και όλοι οι μηχανισμοί άμυνας η άρνηση είναι ασυνείδητο φαινόμενο. Σχετική έννοια είναι ο στρουθοκαμηλισμός (βλέπε εδώ) που υποδηλώνει οτι κρυβόμαστε, χώνουμε το κεφάλι μας στο χώμα όπως ο στρουθοκάμηλος, για να μη δούμε το προφανές.

Πρέπει να σημειωθεί ότι οι μηχανισμοί άμυνας αναφέρονται σε ξεχωριστά άτομα και όχι ομάδες ατόμων όπως ο πληθυσμός μιας χώρας. Αυτό βέβαια δεν αναιρεί το γεγονός ότι πολλά ξεχωριστά άτομα μπορεί να υιοθετούν τον ίδιο μηχανισμό άμυνας. Επιπλέον υπάρχει και η γνωστή στους περισσότερους ψυχολογία του όχλου ή της μάζας όπου κάθε άτομο υιοθετεί τις στάσεις και συμπεριφορές των πολλών.

Η ψυχολογία του Έλληνα τα τελευταία χρόνια έχει υποστεί μεγάλη επιβάρυνση, αυτό δεν μπορεί να αμφισβητηθεί. Το παρόν άρθρο οπωσδήποτε δεν καλύπτει το σύνολο του προβλήματος. Αν και σίγουρα το ποσοστό εκείνων που αρνούνται την τωρινή πραγματικότητα είναι θλιβερά υψηλό, δε νομίζω ότι είναι και το μοναδικό. Υπάρχει ένα εξίσου υψηλό ποσοστό που αποδέχεται την πραγματικότητα, αλλά δε δύναται να βρει τρόπο διεξόδου από αυτήν. Σε αυτό συνεπικουρεί και ο φόβος, αυτό το παντοδύναμο συναίσθημα, που επιδρώντας στο σύνολο των πτυχών της ζωής του ατόμου, το δυσκολεύει στο να προχωρήσει σε δράσεις που θα επιθυμούσε. Μεγάλη μερίδα του κόσμου είναι σε σύγχυση καθώς δεν ξέρει σε ποιο θεσμό να απευθυνθεί, ώστε να δει καλύτερες μέρες. Προσφέρονται τέτοιοι θεσμοί σήμερα? Αν σκεφτούμε προς τη μεριά των υπάρχοντων κομμάτων νομίζω ότι όχι.

Κατά τη γνώμη μου εκείνο στο οποίο ο Έλληνας σήμερα κάνει άρνηση είναι το γεγονός ότι πρέπει να αλλάξει! Οι νοοτροπίες του παρελθόντος φέρανε την παρακμή σε όλους τους τομείς. Η κοινωνική συνείδηση και δράση, δηλαδή η σκέψη και συμπεριφορά που στοχεύει στο όφελος του συνόλου πρέπει να υπερκεράσει επιτέλους το ατομικό συμφέρον. Επουδενί δεν είμαι υπέρ της ενοχοποίησης του Έλληνα. Αυτό όμως δε σημαίνει οτι ο Έλληνας δεν έχει κάνει λάθη. Το να τα αρνείται δε θα βοηθήσει,τα προβλήματα θα διαιωνίζονται και θα επιδεινώνονται. Αναγνώριση του λάθους δε σημαίνει ενοχοποίηση. Μπορεί να σημαίνει δράση για επανόρθωση.  Ο Έλληνας διόρισε και βόλεψε ποικιλοτρόπως τα τέκνα του, έχτισε κανα δυο σπίτια ο καθένας, πήρε εξοχικά, αγόρασε αμάξια, υπερκαταναλώνει σα να μην υπάρχει αύριο, στο lifestyle δεν το συζητάμε κρατάει πρωτιές, αλλά την ίδια στιγμή δεν έχει κάποια αυτονόητα για άλλους όπως σύστημα υγείας, παιδείας, κοινωνική ασφάλεια, δικαιοσύνη, αξιοκρατία, δρόμους της προκοπής να κυκλοφορήσει κ.α. και πλέον ούτε χρήματα να κυκλοφορήσει. Με εξαίρεση το τελευταίο, τα υπόλοιπα υπολείπονταν και πριν την κρίση, έτσι δεν είναι?

Γιατί “αρνιόμαστε» την οδυνηρή πραγματικότητά μας;

Πατώντας στον παραπάνω σύνδεσμο θα βρεθείτε στο πολύ ενδιαφέρον άρθρο του καθηγητή Γιώργου Πιπερόπουλου που προσφέρει τροφή για σκέψη επιχειρώντας να συσχετίσει τον πανταχού παρόντα μηχανισμό άμυνας της άρνησης με τη στάση του ελληνικού λαού απέναντι στα συμβάντα των τελευταίων ετών.

Σπύρος Καλημέρης Ψυχίατρος Ψυχοθεραπευτής

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s