Η καραμέλα του αποπροσανατολισμού

Η πιο «ψαγμενη» καραμελα των τελευταιων ετών είναι η έννοια του αποπροσανατολισμού από τα «βασικά» προβλήματα, μέσω κάποιου φαινομενικά υποδυέστερου γεγονότος. Στην προκειμένη περίπτωση υπήρξε το θέμα Μπαρμπαρούση για το θέμα της ονομασίας των Σκοπίων και λίγες μέρες πριν κάποιοι το τερμάτισαν θεωρώντας ακόμη και αυτό το θεμα των Σκοπίων ως αποπροσανατολισμό από το «μεγαλύτερο» θέμα των μνημονιακών μέτρων.

Ερωτήματα που θα έχρηζαν λίγο περισσότερης σκέψης νομίζω ότι είναι πώς καθορίζεται η σημαντικότητα ενός ζητήματος, ποιός το καθορίζει και τι ακριβώς ενέργειες έχουν γίνει από τον κάθε σχολιαστή που τελοσπάντων να υποστηρίζουν (κάπως βρε αδερφέ) τη σημαντικότητα  αυτή για την οποία κόπτεται.

Ρητορικά ερωτήματα όταν είναι μνημειώδης η απάθεια και η ανοχή μέσω της οποίας τα διάφορα «σημαντικά» ανά καιρούς θέματα εξελίσσονται και διαιωνίζονται αρνητικά. Αν κάτι είναι σημαντικό, κάποιος κάνει κάτι γι’ αυτό σωστά?

Χαρακτηριστική είναι και η έννοια της «επικαιρότητας» διαφόρων θεμάτων, τα οποία βγαίνουν ταχύτατα εκτός επικαιρότητας χωρίς να λύνονται…

Και μήπως δε βιώνει κανείς πολύ «σημαντικά» προβλήματα στην καθημερινή του ζωή, στο σχολείο, στο νοσοκομείο, στο δρόμο, στην εργασία κ.λ.π., τα οποία έχει αποδεχτεί ως δεδομένα?

Ρητορικά ερωτήματα όταν η ικανότητα για αυτόνομη επαγωγική σκέψη έχει κατασταλεί στην απαίδευτη πλειοψηφία, με αποτέλεσμα να άγεται και να φέρεται σε μάταιους λεκτικούς διαξιφισμούς χωρίς χειροπιαστό στις πραγματικές εξελίξεις αντίκρυσμα.

Εντέλει αν μπορούσαν πολλοί να αντιληφθούν και να ασχοληθούν με το τι είναι πραγματικά σημαντικό, δε θα χρειαζόταν τους πούνε άλλοι ποιό είναι αυτό και να τους «αποπροσανατολίσουν».

Evolution Path

Advertisements

Επιστήμη και αλλαγή θέσης

In science it often happens that scientists
«Στην επιστήμη συμβαίνει συχνά οι επιστήμονες να λένε «Ξέρεις ότι είναι ένα πολύ καλό επιχείρημα, η θέση μου είναι λανθασμένη». Και τότε θα αλλάξουν πραγματικά το μυαλό τους και ποτέ δεν θα ακούσετε εκείνη την παλιά άποψη από αυτούς. Το κάνουν πραγματικά. Δεν συμβαίνει τόσο συχνά όσο πρέπει, επειδή οι επιστήμονες είναι άνθρωποι και η αλλαγή είναι μερικές φορές επώδυνη. Αλλά συμβαίνει κάθε μέρα. Δεν μπορώ να θυμηθώ την τελευταία φορά που κάτι τέτοιο συνέβη στην πολιτική ή τη θρησκεία. «
– Κάρλ Σαγκάν

Ως πότε μόνο διαπιστώσεις?

Το αξιοθρήνητο δεν είναι φαντάζομαι ότι η κοινωνία

Παράλληλα τίθεται και ο εξής προβληματισμός-προϊόν παρατήρησης του δημόσιου διαλόγου, διαδικτυακού και μη: Ποιά θέση πρέπει να κατέχει κανείς για να μπορεί να περάσει από τις διαπιστώσεις στις επανορθωτικές ενέργειες? Ως πότε θα διαπιστώνουμε τα προβλήματα, αλλά θα αφήνουμε το πεδίο των πράξεων στον αυτόματο? Διότι υπάρχουν πράγματα που οι απλοί πολίτες μπορούν να κάνουν, αλλά και πράγματα που δεν μπορούν. Άνθρωποι με ανώτερο πανεπιστημιακό και πνευματικό επίπεδο, η αφρόκρεμα του δυναμικού της χώρας θα έλεγε κανείς, που κατέχουν κάποια θεσμική θέση στην αλυσίδα της εξουσίας σε οποιοδήποτε τομέα, θα ανέμενε κανείς να αποτελούν οδηγό πρωτοβουλιών στην πράξη. Αντιθέτως αυτό δεν παρατηρείται ή αν συμβαίνει δε φαίνεται ευκρινώς και σε ευρεία κλίμακα. Υπάρχει ένα χάσμα ανάμεσα στην κοινωνία και την επιστήμη, της οποίας οι εξελίξεις αδυνατούν να συμβάλλουν στις ριζικές μεταρρυθμίσεις που χρειάζεται η ελληνική κοινωνία σε πολλαπλά επίπεδα για να εξέλθει της φθοράς. Της φθοράς που όλοι βιώνουν και με ποικίλλες διατυπώσεις διαπιστώνουν.

Evolution Path

Περί αγάπης φιλοσοφία

If a person loves only one other

«Αν κάποιος αγαπάει μόνο ένα άλλο άτομο και είναι αδιάφορος προς όλους τους άλλους, η αγάπη του δεν είναι αγάπη, αλλά μια συμβιωτική προσκόλληση ή διογκωμένος εγωτισμός.»

«Η αγάπη δεν είναι πρωτίστως σχέση με ένα συγκεκριμένο άτομο. Είναι μια στάση, μια διαμόρφωση του χαρακτήρα που καθορίζει τη συγγένεια του προσώπου με ολόκληρο τον κόσμο στο σύνολό του και όχι με ένα αντικείμενο αγάπης.»

«Η κύρια προϋπόθεση για την επίτευξη της αγάπης είναι η υπερνίκηση του ναρκισσισμού. Ο ναρκισσιστικός προσανατολισμός είναι αυτός στον οποίο κάποιος βιώνει ως πραγματικό μόνο αυτό που υπάρχει μέσα στον εαυτό του, ενώ τα φαινόμενα στον έξω κόσμο δεν έχουν καμία πραγματικότητα από μόνα τους, αλλά βιώνονται μόνο από την άποψη της χρησιμότητάς τους ή της επικινδυνότητας τους. Ο αντίθετος πόλος στον ναρκισσισμό είναι η αντικειμενικότητα. Είναι η ικανότητα να βλέπεις άλλους ανθρώπους και πράγματα όπως είναι αντικειμενικά και να μπορείς να χωρίσεις αυτή την αντικειμενική εικόνα από μια εικόνα που σχηματίζεται από τις επιθυμίες και τους φόβους σου.»

Erich Fromm

Μία από τις αιτίες

Πολύ συχνά ακούμε σε συζητήσεις να είναι στα χείλη όλων ερωτήσεις όπως: «τι έχει πάει τόσο στραβά;», «πως φτάσαμε εδώ που είμαστε;» κ.λ.π.

Η αλήθεια είναι ότι πέρα από τα προβλήματα που είναι κοινά σε παγκόσμια κλίμακα, στην Ελλάδα έχουμε να αντιμετωπίσουμε κι ένα σημαντικό τοπικό ζήτημα: την ανωριμότητα! Δυστυχώς ακόμη και σε συνέδρια, γίνεται συχνά ειδική μνεία σε σχέση με το ότι ο μέσος Έλληνας αργεί να ωριμάσει. Η κρίση μάλιστα που περνάμε, ενισχύεται πάρα πολύ απ’ τον παραπάνω παράγοντα. Τα αίτια αυτής της ανωριμότητας θα τα βρούμε στη δομή της ελληνικής οικογένειας. Ανεξάρτητα από το πώς και πότε ξεκίνησε να υφίσταται αυτό πρόβλημα (γιατί δεν ήταν ανέκαθεν έτσι), στην παρούσα φάση θα πρέπει να το διαπραγματευτούμε.

Κάθε οικογένεια στήνεται αρχικά γύρω από τους δύο γεννήτορες. Οι άνθρωποι έχουν την ανάγκη να ανήκουν πλήρως σε μια ομάδα και μέσα στα όριά της να εξασφαλίζουν στενές, αυθεντικές σχέσεις. Ο κάθε σύντροφος λοιπόν μέσα από τη στενή ψυχο-σεξουαλική σχέση που αναπτύσσει με τον άλλον, προσδοκά να καλύψει τις ανάγκες του για στοργή, μοίρασμα και αληθινή ένωση. Όμως καθώς μεγαλώναμε, πολλούς από εμάς δεν μας προετοίμασαν επαρκώς ώστε να είμαστε ικανοί να δομήσουμε μια τέτοια αυθεντική σχέση. Έτσι ο πατέρας και η μητέρα συχνά δεν μπορούν να βρουν αναμεταξύ τους αυτό που αναζητούν. Σε αυτές τις περιπτώσεις τα παιδιά «πληρώνουν τα σπασμένα»…

Ο γονιός μετατρέπει (ασυνείδητα) τον μπλοκαρισμένο ερωτισμό του προς το σύντροφο, σε υπερβολική στοργή προς το παιδί. Οδηγεί έτσι τον απόγονό του να δεθεί κυριολεκτικά μαζί του. Γονιός και τέκνο, σχηματίζουν έναν αδιάρρηκτο προσωπικό δεσμό. Είναι σα να ορκίστηκαν σιωπηλά να σχηματίσουν οι δυο τους μια ομάδα που δεν χωρά κανέναν άλλο! Ακόμη κι ο άλλος γονιός μένει απέξω. Αυτό βέβαια στην ουσία τον βολεύει. Γιατί πατέρας και μητέρα έχουν ταιριάξει μεταξύ τους στα νευρωτικά τους χαρακτηριστικά. Ο καθένας δηλαδή έχει βρει στον άλλον, το άρρωστο (πλην όμως γνώριμο!) κομμάτι του από την παλιά δική του οικογένεια. Όταν λοιπόν ο ένας παίρνει το συμβιωτικό με το παιδί ρόλο, ο άλλος αναλαμβάνει το ρόλο του «συναισθηματικού ζητιάνου». Με αυτό τον τρόπο στήνεται μια δυναμική (νοσηρή) ισορροπία και η οικογένεια δένει σφικτά.

Στατιστικά είναι συχνότερα η μητέρα αυτή που δημιουργεί τη συμμαχία με το παιδί.

Ο πατέρας δεν είναι σε θέση να καλύψει τις συναισθηματικές της ανάγκες ως σύζυγος και αυτή τις καλύπτει μέσα από το παιδί της. Με αυτό τον τρόπο τα παιδιά μένουν σε μια σχέση εξάρτησης και πιθανόν δεν θα μπορέσουν ποτέ να ξεδιπλώσουν τα φτερά τους. Η μητέρα πάλι, ανακουφίζεται μέσα στην παντοδύναμη κυριαρχία της. Έχοντας τον απόγονο ως λάφυρο, αισθάνεται ότι έχει κατατροπώσει το αρσενικό, που έτσι κι αλλιώς την έχει απορρίψει. Ο μεγάλος χαμένος από αυτά τα «παιγνίδια» είναι βεβαίως το παιδί. Το βρέφος, εάν του επιτρέπαμε να αναπτυχθεί φυσιολογικά, θα έπρεπε να ολοκληρώσει σταδιακά μέσα στα τέσσερα πρώτα χρόνια της ζωής του τη διαδικασία της εξατομίκευσης.

Αυτό σημαίνει να περάσει «αναίμακτα» και με φυσικό τρόπο τη φάση του αποχωρισμού από τη μητέρα και να αρχίσει να σχηματοποιεί τα δικά του ιδιαίτερα χαρακτηριστικά. Πολλές μαμάδες όμως εξαιτίας των δικών τους κενών εμποδίζουν την υγιή ανάπτυξη των παιδιών τους. Τους μεταδίδουν (με μη λεκτικούς τρόπους συνήθως) τα δικά τους μπλοκαρίσματα. Όπως ένα παιδί φοβάται να μην το εγκαταλείψουν, με τον ίδιο ακριβώς τρόπο φοβάται και η μητέρα (που έχει μείνει ουσιαστικά ανώριμη) να μην εγκαταλειφθεί από το παιδί της. Η συμβιωτική σχέση έχει στηθεί. Ο ομφάλιος λώρος είναι ξανά άθικτος και ενώνει αδυσώπητα τις δύο πλευρές, οι οποίες θα τραβούν η μια την άλλη εις αεί. Τo παιδί έχει πλέον μάθει να αξιολογεί τον (από)χωρισμό ως εγκατάλειψη και καταστροφή.

Ο πατέρας δεν είναι βέβαια άμοιρος ευθυνών σε όλη αυτή τη διαδικασία.

Δέχεται αδιαμαρτύρητα την όλη κατάσταση και αντί να επέμβει διαχωρίζει συνήθως τη θέση του. Αποτραβιέται στην άκρη και αφήνει τη γυναίκα να λάβει τις δύσκολες αποφάσεις. Η κατάσταση του είναι άλλωστε γνώριμη, αφού σε μια ίδιας δομής οικογένεια μεγάλωσε κι ο ίδιος. Ούτε αυτός έχει ενηλικιωθεί. Η βρεφική πλευρά της προσωπικότητας και των δύο συζύγων ζητά επιτακτική ικανοποίηση. Δεν υπάρχει μια ώριμη σχέση ικανή για βάθος συναισθημάτων και αληθινή κατανόηση. Στο γάμο πλέον, δεν διαπραγματεύονται δύο ενήλικες. Είναι δύο μικρά παιδιά που ζουν μαζί και διεκδικούν το ένα από το άλλο υποχρεωτική ευχαρίστηση. Το αποτέλεσμα είναι οι οικονομικές διαφορές, οι τσακωμοί και η απιστία (το 92% των αντρών απατά. Και στις γυναίκες τα ποσοστά έχουν αυξηθεί, μιλάμε σήμερα για 70%).

Θεωρητικά μιλώντας, οι γονείς αποκτούν παιδιά με αρχική πρόθεση να τους προσφέρουν επαρκή κάλυψη των υλικών και συναισθηματικών τους αναγκών. Καθώς τα παιδιά μεγαλώνουν όμως, χρειάζεται να μειώνεται η φροντίδα και η προστασία τους προς αυτά, έτσι ώστε να δοκιμάσουν τα ίδια να φροντίσουν τον εαυτό τους. Για να το θέσουμε με ψυχαναλυτικούς όρους, πρέπει να αντικατασταθεί η αρχής της ηδονής (ευχαρίστησης) από την αρχή της πραγματικότητας. Δυστυχώς, ωριμότητα και προσκόλληση δεν ταιριάζουν. Τι γίνεται όμως στ’ αλήθεια; Οι γονείς περνούν στα παιδιά τους τα περίφημα «διπλά μηνύματα».

Τους δίνουν δηλαδή ταυτόχρονα δύο αντικρουόμενες οδηγίες! Μπορεί για παράδειγμα να παροτρύνουν από τη μια το παιδί να παντρευτεί και να τεκνοποιήσει και από την άλλη να σαμποτάρουν με κάθε μέσο όλες τις ερωτικές επιλογές του παιδιού. Θυμηθείτε τις ελληνικές ταινίες και την «αθάνατη» Ελληνίδα μάνα: «Εγώ πότε θα κρατήσω στα χέρια μου εγγονάκι?» και ταυτόχρονα «Δεν μπορώ να καταλάβω που πας και τις βρίσκεις όλες… η μια χειρότερη απ’ την άλλη!». Αυτό που στην ουσία επιθυμεί ν μητέρα είναι παράλογο και ανεδαφικό: θέλει ο γιός της να θέτει όρια σε όλους τους άλλους αλλά να παραμένει εξαρτημένος από την ίδια. Δε χρειάζεται σοφία για να αντιληφθούμε το ασύμβατο του πράγματος. Ένας άνθρωπος εκπαιδεύεται να είναι ή εξαρτημένος ή ανεξάρτητος. Δεν γίνεται να είναι υποταγμένος στη μαμά του, αλλά όχι στη γυναίκα με την οποία θα ζήσει μαζί.

Όταν λοιπόν ακούμε κάποιον να ξεστομίζει περήφανα τη φράση: «Είμαστε μια πολύ δεμένη οικογένεια», θα μπορούσαμε να διακρίνουμε κι ένα δεύτερο μήνυμα πίσω από αυτή.

Ίσως μια διευκρίνιση του τύπου: «Κανένας μας από αυτή την οικογένεια δεν είναι έτοιμος (ώριμος) να αποχωριστεί κανέναν». Η διευκρίνιση αυτή υποκρύπτει ταυτόχρονα και την απειλή ότι αν κάποιος τολμήσει να απομακρυνθεί από την οικογένεια, τότε θα στερηθεί την αγάπη και τη στοργή των υπολοίπων. Άρα κανείς δεν έχει στην ουσία την *άδεια* να οδεύσει προς την εξατομίκευση. Το οικογενειακό «δέσιμο» γίνεται αυτοσκοπός. Με ένα σχεδόν ιδεοψυχαναγκαστικό τρόπο, το «Εγώ» της οικογένειας αφιερώνεται στη διαιώνιση αυτής της σχέσης εξάρτησης. Δυστυχώς ένας σημαντικός αριθμός από αυτά τα άτομα έχει ή αποκτά τα στοιχεία της προσωπικότητας ενός καταθλιπτικά οργανωμένου ανθρώπου.

Σκεφτείτε τώρα μέχρι πια ηλικία μένουν οι νεοέλληνες και οι νεοελληνίδες κάτω από την πατρική στέγη. Βλέπουμε νέους ανθρώπους στην ηλικία των είκοσι πέντε, τριάντα ή κι τριάντα πέντε ετών να είναι προσκολλημένοι στη γονική εστία. Στην Ευρώπη το έχουν παρατηρήσει αυτό και μας ειρωνεύονται συνεχώς. Υπάρχουν μάλιστα ευρωπαϊκές χώρες, στις οποίες εάν στα τριάντα σου μένεις με τη μαμά σου, αυτό θεωρείται αυτόματα ψυχοπαθολογία. Στην Ελλάδα βέβαια το φαινόμενο αυτό είναι κοινωνικά αποδεκτό. Οι νέοι από τη μεριά τους υποστηρίζουν ότι είναι πρακτικοί οικονομικοί λόγοι αυτοί που τους εμποδίζουν να μετακομίσουν. Η αλήθεια βέβαια είναι ότι δεν μπορούν να αναλάβουν τις ευθύνες ενός ενήλικα. Οι γονείς πάλι αισθάνονται ασφάλεια που έχουν κοντά τους και υπό τον έλεγχό τους τα παιδιά τους. Δεν διακινδυνεύουν κανέναν αποχωρισμό και δεν συνταξιοδοτούνται από τον αρχικό τους ρόλο. Έτσι διατηρούν αυτή την κατάσταση όσο περισσότερο μπορούν.

Τι γίνεται τώρα όταν έρθει η ώρα για το παιδί να δημιουργήσει τη δική του οικογένεια;

Γιατί έρχεται κάποια στιγμή (σε μια φάση έντονης αμφιθυμίας συνήθως) για όλους αυτούς τους ανώριμους άντρες και γυναίκες, που αποφασίζουν να παντρευτούν. Ο γάμος αυτός βέβαια δεν έχει τις προϋποθέσεις για να στεριώσει σωστά. Οι δύο σύζυγοι χαμένοι στα δικά τους προβλήματα είναι ανίκανοι να εδραιώσουν μια αληθινή και βαθιά συντροφική σχέση. Σύντομα αρχίζουν τα προβλήματα. Η μόνη διέξοδος που βρίσκουν τα ζευγάρια είναι η απόκτηση τέκνων. Τα παιδιά σαν από μηχανής θεοί, έρχονται να δώσουν (παροδικά) τη λύση στη λιμνασμένη και άχαρη σχέση των γονιών τους. Συμβολικά, η γέννησή τους μειώνει το άγχος του θανάτου των γονιών. Ο νέος πατέρας και η νέα μητέρα έχουν τώρα κάτι για να απασχολούνται (και μάλιστα full time) αντί να πρέπει να διαπραγματευτούν την προβληματική τους σχέση. Φυσικά τα προβλήματα δεν έχουν λυθεί, αλλά έχουν μετατεθεί στο μακρινό μέλλον.

Με την απόκτηση των παιδιών φαίνεται πλέον σε όλη της την έκταση η κακή εκπαίδευση που έχουν λάβει οι γονείς από την πρώτη τους οικογένεια. Πρώτα απ’ όλα τους είναι αδύνατο να αποκολληθούν από αυτή και να δοθούν ψυχή τε και σώματι στη νέα δική τους οικογένεια. Πολλοί δεν μπορούν καν να ξεχωρίσουν σε ποια οικογένεια πραγματικά ανήκουν. Συχνά ο/η σύντροφος φαντάζει σαν αντίπαλος (είναι ο «ξένος») και δεν υπάρχει εμπιστοσύνη παρά μόνον για την παλιά καλή οικογένεια. Το δεμένο με την παλαιά οικογένεια μέλος αποδίδει τους «δαίμονες» στη νέα του οικογένεια. Σαν τον κακοποιημένο που, μόλις βρει ευκαιρία, θα κακοποίηση και καραδοκεί να εφαρμόσει τη γνώριμη σε εκείνον συμπεριφορά. Οι παππούδες και οι γιαγιάδες αγιοποιούνται. Επειδή αποπλανητικά τόσα χρόνια έχτιζαν εξαρτητική σχέση με το παιδί τους, αυτό νιώθει ότι με τον γάμο του τους πρόδωσε. Αιτία της «προδοσίας» βαφτίζεται ο/ή σύζυγος. Έτσι προκύπτουν οι γνωστές εχθρικές διαθέσεις έναντι εκείνου που τους «έκλεψε» από τη μητρική/πατρική αγκαλιά (θυμηθείτε τη σχέση νύφης – πεθεράς).

Με τη σειρά τους λοιπόν οι νέοι γονείς θα αναπαράγουν το γνώριμο σε αυτούς πρότυπο.

Θα φροντίσουν τα παιδιά τους να μην απελευθερωθούν ποτέ συναισθηματικά από αυτούς. Η νέα γενιά θα φοβάται με τη σειρά της οποιαδήποτε αποστασιοποίηση από τη γονική εστία. Τα «δεμένα πρωταρχικά τρίγωνα» θα συνεχίσουν να υπάρχουν και τα παιδιά θα εκδηλώνουν θυμό για το δήθεν βίαιο απογαλακτισμό τους. Θα προτιμούσαν να παραμείνουν αιωνίως προσκολλημένα στους γονείς τους.

Όταν έρθει η ώρα λοιπόν να αλλάξουν ρόλους και να γίνουν σύζυγοι, εραστές και γονείς οι ίδιοι, το σύστημα καταρρέει! Το μοντέλο επαναλαμβάνεται ξανά και ξανά. Ανώριμοι γονείς αναθρέφουν ανώριμα παιδιά. Γενεές ολόκληρες ταλαιπωρούνται και υποφέρουν σκληρά στην Ελλάδα από αυτή την πραγματικότητα. Τώρα όμως ξέρουμε τι μας συμβαίνει. Η επιλογή είναι πλέον δική μας.

Aπόσπασμα απο το  βιβλίο του ψυχαναλυτικού θεραπευτή Τρύφωνα Ζαχαριάδη   «Ποιος εκπαιδεύει συναισθηματικά ποιον” εκδόσεις Αρμός

Πηγή : http://mikropragmata.lifo.gr/guest_posts/

Αυτά που συμβαίνουν σε εσένα χωρίς εσένα

Συμβαίνουν διάφορα γύρω σου, αλλά όχι σε εσένα. Δεν σκέφτηκες ή επέλεξες να μην ασχοληθείς, καθώς είχες να ασχοληθείς με αυτά που εσένα διακινούν και αυτά δεν είναι καθόλου λίγα. Κάποια στιγμή έρχεται που κάτι από όλα αυτά που συμβαίνουν γύρω σου ακουμπά και εσένα. Δεν το περίμενες ποτέ ή επέλεξες ότι μόνο όταν σε αφορά κάτι θα ασχοληθείς. Προσγειώνεσαι απότομα ενθυμούμενος ότι κάτι δεν πάει καλά στον τρόπο που λειτουργούν τα πράγματα γύρω σου. Το ήξερες βέβαια δεν είναι ότι έπεσες από τα σύννεφα. Απλώς αυτό ήταν κάτι μακρινό. Δεν ήταν μέρος της δικής σου καθημερινότητας ή και να ήταν εσύ επέλεγες να μην τα προσλαμβάνεις. Μπορεί και να νόμιζες ότι λόγω της στάσης που είχες εσύ κρατήσει, δε σε άγγιζε η δυσλειτουργία του περιβάλλοντος. Αναρωτιέσαι μήπως έχεις φταίξει σε κάτι και συμπεραίνεις ότι όχι, εσύ λειτουργείς σωστά, δεν προκαλείς, δεν ενοχλείς, δεν, δεν ,δεν. Εύλογα συλλογίζεσαι ότι φταίνε οι άλλοι, το σύστημα, το κράτος, το δημόσιο, η νοοτροπία και τα λοιπά. Συνέβη κάτι που ενώ δεν είχες καμία συμμετοχή στη δημιουργία του, αυτό σε ακούμπησε. Αρχίζεις και νιώθεις θυμό ότι αδικείσαι. Μπαίνεις και εσύ στη μεγάλη ομάδα των ανθρώπων που έχουν ακουμπήσει με άσχημο τρόπο αυτά που συμβαίνουν γύρω σου, αλλά μέχρι πρότινος όχι σε εσένα. Εσύ που πάντα ήσουν υπεράνω τέτοιων καταστάσεων. Μπορεί και να νόμιζες ότι αυτοί οι λίγοι που ασχολούνται είναι κάπως γραφικοί ή αντιδραστικοί ή αδύναμοι ή έχουν απωθημένα από αλλού. Μα καλά γιατί συμβαίνουν τόσο παράλογα πράγματα σκέφτεσαι. Δεν μπορεί να γίνει κάτι πρακτικό για να λυθούν? Θυμώνεις που δεν υπάρχει αυτή η επιλογή. Μα εσύ που τα είχες όλα τακτοποιημένα και τα θέματα σου ρυθμισμένα. Εσύ μπορείς και τα ρυθμίζεις. Ήσουν καλά και αρμονικά και έρχεται το απ’ έξω και σε αναστατώνει.

Το απ’ έξω που απαξίωσες να ρυθμίσεις.

Τώρα τι θα κάνεις, θα τσαλακώσεις κάπως το ταμπεραμέντο σου προσπαθώντας να μπαλώσεις όπως όπως την κατάσταση, όπως κάνουν οι άλλοι. Για να συνεχίζεις μετά να ασχολείσαι ξανά κατ’ αποκλειστικότητα με τα πολλά δικά σου που σε αφορούν. Άλλωστε τι θα μπορούσες να κάνεις εσύ για όλα τα άλλα που συμβαίνουν. Είναι μάταιο θα πεις, θα χάσεις το χρόνο σου. Είναι δουλειά σου εσένα να λύνεις τέτοια προβλήματα? Έχεις ήδη τόσες σημαντικές υποχρεώσεις στη δική σου ζωή να ασχοληθείς. Άλλοι υποτίθεται ότι πρέπει να ασχολούνται με αυτά. Και δεν την κάνουν και πολύ σωστά τη δουλειά τους απ’ ό,τι φαίνεται. Τι προσδοκίες πρέπει δηλαδή να έχεις από τον εαυτό σου. Πρέπει και αυτό εσύ να το ελέγξεις? Πρέπει να ασχοληθείς με το πώς θα σταματήσουν να συμβαίνουν αυτά που συμβαίνουν?

Η ενασχόληση με τα θέματα του συνόλου επιφέρει έμμεσα όφελος και σε εσένα. Ελλείψει άλλου κινήτρου κάπου μένει να δεις ότι το Εμείς εξασφαλίζει και το Εγώ. Δεν περιλαμβάνει όμως άμεση ανταμοιβή συνήθως. Γνωρίζεις πώς είναι αυτό έτσι δεν είναι? Μεγάλωσες άλλωστε και έμαθες. Κάποιος το ονόμασε αρχή της πραγματικότητας. Ότι δηλαδή μαθαίνω να ανέχομαι τη μη ύπαρξη άμεσης ανταμοιβής με σκοπό την επίτευξη μακροπρόθεσμης ανταμοιβής. Το έμαθες εσύ διότι κόπιασες για κάποια πράγματα στη ζωή σου. Έκανες οικονομίες για παράδειγμα και απέκτησες κάτι που ήθελες. Σπούδαζες/δούλευες επί χρόνια και πέτυχες στόχους. Ε λοιπόν ίσως σε ξεβολεύει αυτό, αλλά δε φαίνεται να είναι αρκετό. Φαίνεται ότι πρέπει να κάνεις ένα βήμα πάρα πέρα, διότι η στάση σου αυτή αφορούσε μόνο εσένα. Όμως δε ζεις μόνος σου. Ζεις σε ένα σύνολο το οποίο για να λειτουργήσει αρμονικά όπως θα ήθελες, χρειάζεται και πάλι να δράσεις μακροπρόθεσμα, αλλά μαζί με άλλους. Η δράση αυτή νομίζεις ότι σου στερεί πράγματα από το ατομικό σου διακύβευμα, είναι όμως πραγματικά έτσι?

Και τι θα μπορούσες να κάνεις άραγε. Δε φαίνεται να υπάρχουν δράσεις με ορατά αποτελέσματα σύντομα. Μα ακριβώς εδώ δε χρειάζεται να έχεις αυτές τις προσδοκίες σε μια φαινομενικά αδύνατη κατάσταση. Θα μπορούσες να ξεκινήσεις από το ελάχιστο. Μια μικρή χειρονομία εκεί, μια μικρή πράξη εδώ, μια μικρή συμμετοχή λίγο πιο πέρα. Η προσδοκία είναι οτι το κάτι είναι καλύτερο από το τίποτα. Και κάποτε κάποτε θα έρχονται και μεγαλύτερες προκλήσεις, όπου θα καλείσαι να λάβεις θέση για πράγματα που αφορούν τους πολλούς. Σε δημοκρατία ζεις έτσι δεν είναι? Εντάξει δε φαίνεται ότι μπορείς να κάνεις τη διαφορά, αλλά το κριτήριο της μακροπρόθεσμης ανταμοιβής μπορεί να σε οδηγήσει.

Είναι κατανοητό ότι φοβάσαι. Φοβάσαι ότι αν πας να κάνεις κάτι θα υποστείς συνέπειες κι έτσι κρατιέσαι απαθής. Μη χάσεις και αυτά που έχεις. Ένα κομμάτι σου καταλαβαίνει μέσω της εμπειρίας ότι το αντίπαλο δέος, αυτό που σε τελική ανάλυση συντηρεί το καθεστώς όπου συμβαίνουν αρνητικά πράγματα γύρω σου – πλέον και σε σένα -, είναι πανίσχυρο. Τι μπορείς να κάνεις? Το λιοντάρι δεν το προκαλούμε, κρυβόμαστε από αυτό. Είναι σεβαστό ότι δεν μπορεί να σου ζητηθεί αυτό. Να το ξέρεις όμως, να έχεις επίγνωση, όταν κάποια στιγμή το λιοντάρι σε πάρει χαμπάρι. Η γκρίνια εκ των υστέρων πέφτει στο κενό. Δέξου το με το κεφάλι ψηλά.

Βέβαια υπάρχει και η εξής μικρή λεπτομέρεια που ενδεχομένως να είναι σημαντική. Το λιοντάρι μπορεί να είναι ανίκητο στο ένας προς έναν, δεν έχει όμως ελπίδες εναντίον μιας αγέλης. Εσύ που μέχρι τώρα κοιτούσες τον εαυτό σου, δεν έχεις δίαυλο με ομάδα. Αν είσαι μέλος μιας ομάδας, οι ελπίδες σου να φέρεις αποτέλεσμα και να μη σου συμβαίνουν αυτά που δε θέλεις να συμβαίνουν μεγαλώνουν εντυπωσιακά. Η ισχύς εν τη ενώσει. Άρα να κάτι που θα μπορούσες να κάνεις. Θες να μάθεις και το πώς θα το κάνεις αυτό? Ψάξου λίγο, ποιοι είναι και πού είναι αυτοί που έχουν κοινούς σκοπούς με σένα, δε γίνεται όλα να σου δίνονται στο χέρι. Υπάρχουν δυνατότητες να ψάξει κανείς αυτό που θέλει σήμερα, πολύ περισσότερο απ’ ότι στο παρελθόν. Νομίζω ότι καταλαβαίνεις.

Σε όλα αυτά μπορείς να δώσεις την απάντηση που ξέρεις πολύ καλά και είναι : «Άσε μας ρε φίλε, τι ιστορίες μας τσαμπουνάς τώρα, την πάρτη μου θα κοιτάξω εγώ, αλλιώς θα με φάνε. Να κάτσω εγώ με το σταυρό στο χέρι και να μη βάλω το δάχτυλο στο μέλι. Στάχτη να γίνουν όλα τι με νοιάζει εμένανε». Ή πιο εκλεπτυσμένα : «Δεν πιστεύω ότι μπορεί να αλλάξει τίποτα και ο αλτρουισμός είναι ύποπτος. Αυτά με τα οποία ασχολούμαι έχουν τεράστια σημασία για μένα και δεν έχω χώρο και χρόνο για το παραμικρό».

Μπορείς να δώσεις την απάντηση αυτή, όπως άλλωστε τη δίνεις χρόνια τώρα. Όμως στέρησέ μας από τις φωνασκίες σου, από τη γκρίνια σου, από τις μεγαλοστομίες σου, από την παντογνωσία σου και την κομπορρημοσύνη σου. Δεν ασχολήθηκες, δεν έλαβες. Grow up and accept it.

Φωτογραφίες παιδιών στα social media

Δεν έχω τίποτα με τους ανθρώπους που επιλέγουν να ανεβάζουν φωτογραφίες των παιδιών τους στα Μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Είναι δικαίωμά τους να κάνουν ό,τι θέλουν με τα παιδιά τους. Απλά, δε συμφωνώ μαζί τους. Κατ’ αρχάς, είναι ζήτημα ασφάλειας. Όσα περισσότερα δεδομένα παρέχεις δημόσια για τα παιδιά σου, τόσο πιο ευάλωτα τα κάνεις σε μελλοντικούς […]

via Φωτογραφίες παιδιών στα social media — Manolis Andriotakis