Σύντομος χαλαρός συνειρμός επί φάσης εξόδου από τη θερινή ραστώνη (και των μνημονίων!)

Το να κάνεις κάτι που εσύ δεν το σκέφτηκες, που εσύ νομίζεις ότι δε σου ταιριάζει δε χρειάζεται να είναι εκτός συζήτησης. Έσω ανοιχτός. Αυτό που έχεις θεωρήσει ότι είναι ο εαυτός σου, ο χαρακτήρας σου μπορεί να είναι ένα περιοριστικό κουτί που δε σε αφήνει να ζήσεις καλύτερα. Το να κάνεις κάτι πέραν του εαυτού σου, όπως παράδειγμα να τηρήσεις ένα κανόνα μη δικής σου έμπνευσης που συμβάλλει στην αρμονία του συνόλου, δε χρειάζεται να είναι απωθητικό.

Η συμβουλή να είσαι ο εαυτός σου έχει ωραίο άκουσμα, έχει όμως συχνά διττή μετάφραση. Και αν το να είσαι ο εαυτός σου περιλαμβάνει το να μην υπολογίζεις τους άλλους γύρω σου, τότε τι γίνεται? Αν το να είσαι ο εαυτός σου αφορά σύμφωνα με την αντίληψή σου το να κάνεις ό,τι θες χωρίς σεβασμό για συνανθρώπους και περιβάλλον τότε τι? Οι συνέπειες της ασυδοσίας και του ατομικισμού εμφανίζονται πλέον με ταχύ ρυθμό.

Όταν το πρόσημο είναι απόλυτο, το νόημα χάνεται. Το όλα ή τίποτα έχει αποδειχτεί μη λειτουργικό. Ο άνθρωπος χρειάζεται να ζει σε οργανωμένη κοινωνία με κανόνες και σεβασμό. Εντός αυτής με φαντασία και ανοιχτό μυαλό.

Evolution Path

Advertisements

Σκληρές κουβέντες

Μερικές φορές δεν υπάρχει χώρος για πολλά πολλά πέρα από καθαρή οργή. Η λογική έχει καταλυθεί, η υποκρισία έχει πιάσει κόκκινο, η βλακεία επίσης και η απώλεια της ελπίδας καραδοκεί στη γωνία

όταν η πλειοψηφία περιγράφεται μονίμως από αυτά :

«Είμαστε χρεοκοπημένοι, αδιόρθωτοι, ανεπίδεκτοι, καταδικασμένοι. Η χώρα μας δε λειτουργεί, οι άνθρωποί της δεν θέλουν να το πάρουν χαμπάρι ή δεν τους νοιάζει, κανένας δεν ενδιαφέρεται να διορθώσει τίποτε, κανείς δεν αναγνωρίζει καν την ανάγκη να ζήσουμε όλοι μαζί, υποτυπωδώς συντονισμένα. Είμαστε ο καθένας μόνος του, ανίκανοι να αντιμετωπίσουμε κοινούς κινδύνους γιατί δεν θέλουμε ν’ αναγνωρίσουμε τίποτε κοινό.»

τα οποία γράφει μεταξύ άλλων ο ΘΟΔΩΡΗΣ ΓΕΩΡΓΑΚΟΠΟΥΛΟΣ στο άρθρο «Η εθνική μας κατάθλιψη»

Η μειοψηφία που ΔΕΝ περιγράφεται από αυτά είναι σε αδιέξοδο γιατί από τη μια διαθέτει το ρεαλισμό/μηχανισμό άμυνας να αποστασιοποιείται για να αντέξει και να διαβιώσει όσο καλύτερα μπορεί, από την άλλη οι δυσκολίες της διαβίωσης αυτής που προκαλούνται από την πλειοψηφία και τους εκπροσώπους της δεν παύουν να δοκιμάζουν τα όριά της.

Υπάρχει μια μερίδα ανθρώπων, δεν ξέρω πόσοι μπορεί να είναι, πάντως λιγότεροι από τους υπόλοιπους, που επιθυμεί την αρμονία, που είναι εξωστρεφής, όχι με την έννοια που κάποιος έχει 5000 φίλους βέβαια, αλλά που έχει στραμμένη την προσοχή της και προς τα έξω, το περιβάλλον και τους ανθρώπους και νοιάζεται πραγματικά. Αν κάποιοι το βιώνουν πιο έντονα για λόγους που μόνο η ψυχανάλυση μπορεί να εξηγήσει, αυτό ίσως να ισχύει. Πάντως αυτοί οι λίγοι δεν έχουν και πολλές επιλογές στην παρούσα κατάσταση.

Οι σκληρές κουβέντες είναι πιθανώς μια ήσσονα εκτόνωση. Κατά βάθος ίσως υπάρχει και η αυταπάτη ότι οι σκληρές κουβέντες θα διαπεράσουν ή και θα πονέσουν ακόμη τη χοντροπετσιά…

Evolution Path

 

Προληπτικά Μέτρα

Οι τοποθεσίες των πρόσφατων πυρκαγιών έχουν ένα κοινό στοιχείο. Είναι χώροι όπου συνυπάρχουν σπίτια με φυσικό περιβάλλον (δασικό στη συγκεκριμένη περίπτωση). Παίρνοντας ερέθισμα από τα διάφορα δημοσιεύματα που κατακλύζουν το διαδίκτυο, έψαξα λίγο να δω τι γίνεται στο εξωτερικό σχετικά με τη δόμηση σε δασικές περιοχές. Οι περιοχές αυτές λοιπόν περιγράφονται με τον όρο Wildland–urban interface που ορίζεται από την Αμερικανική Δασική Υπηρεσία ως εξής : The US Forest Service defines the wildland-urban interface as the place where «homes and wildlands meet or intermingle», or more specifically, where «humans and their development meet or intermix with wildland fuel».

Τα στοιχεία είναι από τη Wikipedia, ελεύθερα για τον καθένα να ενημερωθεί. Είναι ιδιαιτέρως κατατοπιστικά. Ένα από αυτά είναι ότι «As of 2013, 32 percent of homes, apartments, and other human dwellings in the United States are contained within the WUI, and this figure is expected to grow over time»! Δηλαδή 32% των οικισμάτων σε όλη την Αμερική είναι σε τέτοιες περιοχές! Σε διάφορους ιστότοπους επίσης διατυπώνεται λίγο πολύ η θέση ότι το φαινόμενο της ιδιοκατοίκησης εντός φυσικού/άγριου περιβάλλοντος έχει να κάνει με την επιθυμία του ανθρώπου να απολαμβάνει τα οφέλη της ζωής και των δραστηριοτήτων αναψυχής μέσα στη φύση. Ο καθένας ας κάτσει να σκεφτεί τη θέση του πάνω σε αυτό. Στο άρθρο σημειώνεται επίσης η περιβαλλοντική επίπτωση.

Η διαφορά φυσικά με την Ελλάδα είναι ότι εκεί ήδη από τη δεκαετία του ‘80 έχουν αντιληφθεί την κρισιμότητα των αντιπυρικών μέτρων. Εκεί γνωρίζουν (πολύ περισσότερο πάντως από εδώ) ότι ναι μεν έχουν το δικαίωμα να απολαμβάνουν, ταυτόχρονα όμως έχουν και συγκεκριμένες ευθύνες, τις οποίες αν δεν αναλάβουν θα υποστούν συνέπειες. Η ευθύνη είναι και του κρατικού μηχανισμού, αλλά και του κάθε πολίτη ξεχωριστά. Θα μεταφέρω μεταφρασμένα (με κάποιες διορθώσεις) από το google translate ποια είναι τα αναγκαία αντιπυρικά μέτρα που σχετίζονται με το σπίτι του καθενός :

Τρόποι που οι ιδιοκτήτες σπιτιού μπορούν να μειώσουν τον κίνδυνο φωτιάς

Η ευαισθησία ενός σπιτιού στην ανάφλεξη καθορίζεται από την οικιακή ζώνη ανάφλεξής του (HIZ) ή από το σπίτι και τη γύρω περιοχή μέχρι τα 100-200 πόδια. Οι μεμονωμένοι ιδιοκτήτες σπιτιού μπορούν να χρησιμοποιήσουν τις ακόλουθες οδηγίες για να καθορίσουν ποιες περιοχές του σπιτιού τους μπορούν να βελτιωθούν για να μετριάσουν τον κίνδυνο πυρκαγιάς:

    Τρόποι για να κάνετε ένα σπίτι πυράντοχο:
        Βεβαιωθείτε ότι η οροφή του σπιτιού είναι κατασκευασμένη από πυρίμαχα υλικά και όλοι οι εξωτερικοί τοίχοι είναι ανθεκτικοί στη φωτιά.
        Εγκλείστε τις μαρκίζες και τα ανοίγματα με συρμάτινο πλέγμα.
        Βεβαιωθείτε ότι τα καταστρώματα και οι βεράντες είναι κατασκευασμένα από πυρίμαχα υλικά.
    Οδηγίες για τη διαμόρφωση του χώρου:
        Κρατήστε τη βλάστηση μακριά από τα παράθυρα, καθώς τα παράθυρα μπορούν να σπάσουν κατά τη διάρκεια πυρκαγιάς και να εισχωρήσουν κάρβουνα εντός.
        Βεβαιωθείτε ότι τα φυτά σε απόσταση 3-5 ποδιών από το σπίτι είναι χαμηλά αναπτυσσόμενα, καλά διατηρημένα και φυλλοβόλα.
        Κρατήστε γυμνή βρωμιά, κουρμωμένο χόρτο ή μη εύφλεκτη ύλη σε μια ζώνη «μη ανάπτυξης» μέσα σε 3-5 πόδια από το σπίτι.
        Περιορίστε την παρουσία των αειθαλών (που είναι πολύ εύφλεκτα) 30 πόδια απόσταση από το σπίτι.
        Κρατήστε τη βλάστηση λεπτή σε απόσταση 30 έως 100 ποδών από το σπίτι.
    Οδηγίες για υπαίθρια συντήρηση:
        Κόψτε τα άκρα των δέντρων σε απόσταση τουλάχιστον 10 ποδιών από την οροφή.
        Βεβαιωθείτε ότι οι γραμμές μεταφοράς ηλεκτρικής ενέργειας είναι μακριά από τα κλαδιά δέντρων και τα κοντινά νεκρά δέντρα.
        Καθαρίστε τα πεσμένα φύλλα, τις βελόνες πεύκου και άλλα συντρίμμια από τη στέγη, τις υδρορροές, τα φρεάτια παραθύρων και κάτω από τα καταστρώματα.
        Κλαδέψτε τα κλαδιά δέντρων 6 πόδια πάνω από το έδαφος (ειδικά τα evergreens).
        Κρατήστε το γκαζόν κομμένο, πράσινο και απαλλαγμένο από απορρίμματα φύλλων και βελόνες.
        Βεβαιωθείτε ότι η αυλή είναι απαλλαγμένη από νεκρά δέντρα και θάμνους.
    Τρόποι διατήρησης των εύφλεκτων σε ασφαλή απόσταση:
        Βεβαιωθείτε ότι τα εξωτερικά κτίρια σε απόσταση 30 ποδιών από τα σπίτια ή άλλα κτίρια δεν έχουν εύφλεκτα υλικά.
        Αποθηκεύστε καυσόξυλα και άλλα εύφλεκτα υλικά σε απόσταση τουλάχιστον 30 ποδιών από τα κτίρια.
        Καθαρίστε την περιοχή 10 πόδια γύρω από τις δεξαμενές προπανίου ή τις δεξαμενές καυσίμου.

 

Στην Ελλάδα οι οικισμοί εντός δασικών εκτάσεων είναι αδιαμφισβήτητα πολλοί. Τα θέματα νομιμότητας δε φαίνεται να είναι αυτή τη στιγμή σχετικά με την καταστροφή που επήλθε. Επιπλέον φαίνεται ότι το φαινόμενο ήταν όντως τόσο ακραίο που ήταν αδύνατη μια ιδανική παρέμβαση από την πυροσβεστική και τις υπόλοιπες υπηρεσίες ΥΠΟ ΤΙΣ ΥΠΑΡΧΟΥΣΕΣ ΣΥΝΘΗΚΕΣ.

Όμως από εκεί και πέρα υπάρχουν ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΕΣ ΚΡΑΥΓΑΛΕΕΣ ΠΑΡΑΛΕΙΨΕΙΣ ΠΡΟΛΗΠΤΙΚΩΝ ΜΕΤΡΩΝ ΟΠΩΣ :

  • Τα προαναφερόμενα αντιπυρικά μέτρα και ο τακτικός έλεγχός τους
  • Η φύλαξη των δασών
  • Η στελέχωση και ο εξοπλισμός της Πυροσβεστικής
  • Η ρυμοτομία
  • Οι ποινές για τους εμπρηστές (βλέπε Αυτοί Που Βάζουν Τις Φωτιές)

Έχουν συμβεί πάμπολλες πυρκαγιές στην Ελλάδα τα τελευταία 40 χρόνια. Ποτέ δεν έγινε προτεραιότητα από κανέναν η πρόληψή τους. Τα προληπτικά μέτρα πρέπει να ΕΠΙΒΑΛΛΟΝΤΑΙ από το κράτος σε πείσμα του εκάστοτε ιδιωτικού συμφέροντος και ανεξάρτητα από το οποιοδήποτε πολιτικό κόστος. Στην Ελλάδα θεωρείται αυτονόητο το δικαίωμα του καθενός στην ιδιοκτησία, αλλά και αυτονόητο ερέθισμα ΑΝΤΙΔΡΑΣΤΙΚΟΤΗΤΑΣ η παραμικρή υπόνοια για ευθύνη του ατόμου απέναντι στο σύνολο. Οι επιλογές μας έχουν συνέπειες, ασχέτως αν θα εμφανιστούν μια φορά σε όλο το ρου της ζωής μας, αν αρνηθήκαμε να τις δούμε ή αν δεν τις γνωρίζαμε καν.

Evolution Path

Στο ίδιο απογοητευτικό έργο

Σε μια χώρα γεμάτη παράδοξα, είναι από τα highlight το εξής. Παραμελούμε 365 μέρες το χρόνο την ίδια την κοινωνία για την οποία επιδεικνύουμε όψιμο και βραχύ ενδιαφέρον στα λόγια και στα συναισθήματα όταν συμβεί κάποιο βαρύ γεγονός. Η αλήθεια που κάποτε πρέπει να αντικρύσουμε με εντιμότητα είναι ότι στην καθημερινή μας ζωή τίποτα (ή σχεδόν για κάποιους) από αυτά που κάνουμε δε θέτει ως προτεραιότητα το καλό της κοινωνίας, αλλά το ατομικό «καλό». Αυτά τα δύο είναι αποσυνδεδεμένα στον εγκέφαλό μας.

Το κράτος που κατηγορούμε είμαστε εμείς. Κάποτε πρέπει να αρχίσουμε να μαθαίνουμε από την εμπειρία ως σύνολο και όχι μόνο ως άτομα.

Πλημμύρες.

Φωτιές.

Απορρίμματα.

Αυθαίρετη δόμηση.

Ρύπανση περιβάλλοντος.

Τροχαία.

Νοσοκομεία.

Σχολεία.

Πανεπιστήμια.

Γήπεδα.

Δικαστήρια.

Αστυνόμευση.

Εργασία.

Και πολλά άλλα.

Τι να λέμε ξανά. Για τη μικροπολιτική σκοπιμότητα? Για τα τεράστια οικονομικά συμφέροντα που πάντα επικρατούν? Έχουν ειπωθεί. Ε και?

Ακόμη μια μεγάλη τραγωδία συνέβη και δεν υπάρχει χώρος για αναλύσεις αυτή τη στιγμή. Στον όψιμο ανθρωπισμό και στη συναισθηματική σύμπλευση την ώρα της κρίσης είμαστε πάντα διακριθέντες. Η ΕΚΦΡΑΣΗ ΤΗΣ ΟΔΥΝΗΣ ΕΚ ΤΩΝ ΥΣΤΕΡΩΝ ΔΕ ΛΥΝΕΙ ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΚΑΠΟΤΕ ΑΝΤΙΛΗΠΤΟ. ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΘΑ ΛΥΘΕΙ ΜΕ ΕΝΑΣΧΟΛΗΣΗ ΔΙΑΡΚΕΙΑΣ & ΠΡΟΛΗΠΤΙΚΗ ΔΡΑΣΗ.

Αναρωτιέμαι πώς νιώθουν οι πληγέντες και οι χαροκαμένοι και αν οι αμέτρητες εκδηλώσεις συμπαράστασης που κυκλοφορούν έχουν την οποιαδήποτε επίδραση πάνω τους.. Καθηλωτικό σοκ. Βαριά θλίψη. Πηγαίος θυμός για το τι θα μπορούσε να γίνει προς αποφυγή της απώλειας. Οι περισσότεροι θα ξεπεράσουν τα τραύματά τους με το πέρας του χρόνου, όμως αυτό που καταγράφεται στον ψυχισμό δε νομίζω ότι μπορεί να περιγραφεί επαρκώς με λόγια. Είναι εν μέρει ΑΝΕΙΠΩΤΟ.

Evolution Path

Λείπει η ανάληψη της ευθύνης της ηγεσίας

Συνέντευξη του Αντώνη Καφετζόπουλου στο Βημα

Ο Αριστοφάνης στους «Βατράχους» ισχυρίζεται ότι οι ποιητές θα σώσουν τον κόσμο. Εσείς;
«Οχι. Αλλά ούτε ο Αριστοφάνης το πολυπιστεύει αυτό. Προσπαθεί να σοκάρει και διά της κωμωδίας να προτείνει κάτι εξωφρενικό, ακόμη και για την εποχή του. Πρόθεσή του είναι να φέρει πίσω τον Ευριπίδη, αλλά καταλήγει στον Αισχύλο, που είναι ένα τοτέμ, μια ιερή ανάμνηση, ένας θρύλος της δημοκρατικής παράταξης, για να γυρίσουμε στις παλιές καλές ημέρες».
Σήμερα περιμένουμε τους διανοούμενους να μας σώσουν;
«Εχει μια βάση αυτό, γιατί τίποτε δεν προχώρησε από πολιτισμική άποψη χωρίς ανθρώπους που διανοούνταν επί των προβλημάτων. Οι διανοούμενοι ήταν πάντα μέρος της επίλυσης. Και σήμερα ισχύει αυτό. Υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι που αρθρώνουν λόγο και αισθάνονται την ανάγκη να παρέμβουν, ενώ προηγουμένως δεν το έκαναν».
Υπάρχει ένας τρόπος για να ανέβει ο Αριστοφάνης;
«Οχι, υπάρχουν πολλοί τρόποι και ίσως μία-δύο σταθερές. Οταν σκεφτόμαστε τον Αριστοφάνη σκεφτόμαστε ότι όλα θα τελειώσουν με ένα πάρτι, με ένα διονυσιακό στοιχείο».
Η Επίδαυρος είναι για εσάς ένας ειδικός χώρος;
«Ναι, αλλά προσωπικά δεν μου δημιουργεί συγκλονιστικά αισθήματα. Εχω την άποψη ότι πρέπει να κλείσει ως θέατρο και να παραμείνει ένας αρχαιολογικός χώρος. Είναι ένα πολύ σημαντικό μνημείο της ανθρωπότητας και το έχουμε παρακάνει από την πλευρά της καταστροφής του μνημείου, του τοπίου, αλλά και του περιεχομένου. Δεν είναι η Επίδαυρος για να ερμηνεύουμε τον Αριστοφάνη ως σχολιαστή της σύγχρονης επικαιρότητας, να ρίχνουμε πέντε καλαμπούρια και να φεύγουμε».
Εχει όρια η σάτιρα;
«Οχι. Το όριο το βάζει η ίδια η κοινωνία που σου λέει ποια πράγματα να μην κάνεις. Δεν έχουμε σατιρική παράδοση, το ψάχνουμε. Οπως τα παιδιά που κάνουν stand-up ή κάποιοι παλαιότεροι, όπως ο Μητσικώστας, που λένε κάποια πράγματα αλλά δεν είναι ακριβώς σάτιρα. Περισσότερο κωμωδία».
Ο Λαζόπουλος;
«Κάνει σάτιρα αλλά έχει ένα προσωπικό στυλ. Ακόμη και όταν ξεφεύγει και γίνεται διδακτικός, ακόμη και όταν τον πιάνεις να αντιφάσκει, έχει ένα πολύ προσωπικό στυλ, το οποίο το λέμε και ταλέντο».
Σας απογοήτευσε η Αριστερά;
«Εχω πολύ τεταμένες σχέσεις με την Αριστερά εδώ και 30-40 χρόνια. Δεν έπεσα από τα σύννεφα. Από το ’78-’79 είμαι πολύ επιφυλακτικός και με τα κόμματα και με τις προσωπικότητες της Αριστεράς. Εχω περάσει γενεές δεκατέσσερις κάποιους φίλους μου που ήταν στη ΔΗΜΑΡ για την προσήλωσή τους στον Κουβέλη – μάλλον δίκιο είχα. Ο Φώτης Κουβέλης είναι τυπική περίπτωση αριστερού, εκφράζει το κυρίαρχο μοντέλο: υπαλληλική νοοτροπία, διάθεση διά της κλάψας να αναδειχθεί σε θύμα, αλλά μόλις αναλάβει κάποια θέση εξουσίας γίνεται ο σκληρότερος εξουσιαστής. Αυτό είναι ένα κλασικό μοντέλο αριστερού γενικώς».
Το ίδιο πιστεύετε και για τον Πρωθυπουργό;
«Ναι, και ο Αλέξης Τσίπρας αυτό το μοντέλο είναι. Είχε πέσει πολλή κλάψα μέχρι να διαφανεί ότι βαδίζει προς την εξουσία».
Σας ενδιαφέρει η πολιτική; Εχετε κατά καιρούς συνταχθεί με τον Γιώργο Παπανδρέου, με το Ποτάμι, με τον Γιώργο Καμίνη…
«Αντιλαμβάνομαι τον εαυτό μου να ασκεί το δικαίωμα ενός πολίτη ο οποίος θέλει να πολιτεύεται. Το Ποτάμι με απογοήτευσε αμέσως μετά τις εκλογές, όταν ήταν φανερό ότι ο Τσίπρας θα κάνει κυβέρνηση με τον Καμμένο και ο Σταύρος γλυκοκοίταζε την πιθανότητα να αποτελέσει αυτός τον παπαγάλο στον ώμο του πειρατή. Νομίζω ότι ανέλαβε με μεγάλο προσωπικό κόστος να φτιάξει αυτό που έφτιαξε, και το κάνει έντιμα, μια εξαιρετική πρωτοβουλία που δεν προχώρησε στην εκτέλεση. Δεν έκανε δομές δημοκρατικού κόμματος. Πιστεύει ότι πολιτική είναι να φτιάχνεις συμμαχίες, να πηγαίνεις ακόμη και με τον διάβολο, αρκεί να κερδίσεις τρία πράγματα. Και δεν το κάνει για προσωπικό όφελος. Αφησε περισσότερα πράγματα πίσω του από αυτά που αποκόμισε ή πρόκειται να αποκομίσει από την πολιτική».
Πιστεύετε ότι σήμερα οι πολιτικοί δεν παίρνουν από λόγια;
«Αυτό που λείπει είναι η ανάληψη της ευθύνης της ηγεσίας. Οταν αναλαμβάνεις να ηγηθείς οφείλεις να είσαι δυσάρεστος, να πας και κόντρα στο ρεύμα, να καθίσεις να μιλήσεις με ανθρώπους με τους οποίους έχεις κοινά σημεία αλλά σε χωρίζουν πιο πολλά. Και το αποφεύγουν».
Αναφέρεστε στον Γιώργο Καμίνη;
«Ο Καμίνης έχει κλειστεί στο γραφείο του και δημαρχεύει. Υπήρξε μια έλλειψη ηγεσίας και εμπιστοσύνης στους ανθρώπους. Πρότεινα συνέχεια πράγματα χωρίς οικονομικό κόστος, που απαιτούσαν από τον ίδιο να σπάσει μερικά αβγά, να συγκρουστεί με νοοτροπίες. Υπήρχε μια αναβλητικότητα. Οταν τα πράγματα έγιναν προσβλητικά για εμένα, έφυγα από αντιδήμαρχος και δημοτικός σύμβουλος».
Τι κρατάτε από την Κωνσταντινούπολη, όπου γεννηθήκατε;
«Οταν φύγεις από έναν τόπο και πας σε έναν άλλον, κουβαλάς μια κριτική ματιά. Εγώ ήρθα στα 13-14 και χωρίς να το θέλω ήμουν υποχρεωμένος να κάνω συγκρίσεις».
Θέατρο, σινεμά, τηλεόραση, ντοκιμαντέρ… Νιώθετε ανένταχτος;
«Δεν θα ήθελα να έχω μία ταυτότητα. Και αν τα τελευταία χρόνια είμαι με περισσότερη προσήλωση στο θέατρο, αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι στο θέατρο αισθάνεσαι ελεύθερος και δημιουργικός. Γιατί, στο τέλος, εγώ είμαι πάνω στη σκηνή και αποφασίζω. Και επιπλέον γιατί κάθε παράσταση είναι μοναδική».
Σας χαρακτηρίζει μια νεότητα…
«Νεανικότητα θα την έλεγα εγώ, κάτι πιο επιφανειακό. Είμαι 67 χρόνων. Ο χρόνος με απασχολεί αλλά μ’ αρέσει κιόλας και διασκεδάζω κάνοντας παρέα με νεότερους».
Είστε αισιόδοξος;
«Δεν είμαι αισιόδοξος εκ φύσεως. Επιπλέον, δεν θεωρώ ελπιδοφόρο το πλαίσιο, παγκοσμίως – θα φέρνει κρίσεις. Στην Ελλάδα ειδικότερα είμαι πολύ απαισιόδοξος, γιατί φαίνεται ότι δεν αφομοιώσαμε κάτι από αυτή την κρίση. Που αν αφαιρέσεις όλα τα σουσούμια της είναι μια κρίση επιπολαιότητας μιας ολόκληρης κοινωνίας, η οποία ανεχόταν να μπαίνουν κάτω από το χαλί πράγματα. Και εξακολουθούμε να το κάνουμε».

Capacity for pain and pleasure

The tragic thing about human beings is
«Το τραγικό πράγμα για τα ανθρώπινα όντα είναι ότι χρειάζονται πόνο και κακουχίες. Αλλιώς θα πέθαιναν από την πλήξη .. Παρατηρήστε πόσο εύκολα ξεχνάτε τα ευχάριστα πράγματα που συμβαίνουν σε σας .. Θέλετε να αγοράσετε κάτι που ονειρεύεστε … Όταν το καταφέρετε και μέσα σε λίγες μέρες δεν σας νοιάζει πια αν το έχετε ή όχι … Κάνε τη ζωή δυσάρεστη για κάποιον και θα το εκτιμήσει όταν σταματήσεις – για δέκα λεπτά. Απείλησε τη ζωή του και αυτός θα είναι ευγνώμων για τη ζωή – για δέκα λεπτά. Δώστου όμως ευχαρίστηση και θα έχει βαρεθεί σε δέκα λεπτά. Αυτό είναι το πιο περίεργο πράγμα για την ανθρώπινη φύση – η ικανότητα μας για πόνο είναι απείρως μεγαλύτερη από την ικανότητά μας για ευχαρίστηση … «